کتاب جاسوس اتفاقی؛ لندن، جنگ جهانی دوم

کتاب جاسوس اتفاقی؛ لندن، جنگ جهانی دوم نوشته دبورا هاپکینسون و ترجمه سینا یوسفی است. کتاب جاسوس اتفاقی؛ لندن، جنگ جهانی دوم را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب جاسوس اتفاقی؛ لندن، جنگ جهانی دوم

برتی بِرَدشاو پسر سیزده ساله‌ای است که در دوران جنگ جهانی در لندن زندگی می‌کند. اوضاع به هم ریخته است و آمریکایی‌ها می‌خواهند از طریق فرانسه آلمان را شکست بدهند. برتی تصادفی وارد یک ماجرای عجیب می‌شود. ماجرایی که زندگی او را تغییر می‌دهد. حالا او یک جاسوس است باید آموزش ببیند و بتواند دیگران و شاید همه مردم را نجات دهد. برتی بِرَدشاو پسر سیزده ساله‌ای که ناگهان جاسوس شده است باید چیزی را پیدا کند که سرنوشت حنگ را تغییر می‌دهد. 

خواندن کتاب جاسوس اتفاقی؛ لندن، جنگ جهانی دوم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به نوجوانانی که داستان‌های پرهیجان دوست دارند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جاسوس اتفاقی؛ لندن، جنگ جهانی دوم

تو نگاه می‌کنی، ولی نمی‌بینی.

شرلوک هلمز، رسوایی در بوهم

سرِ پیچ سرم را پایین نگه می‌دارم بلکه قابلمه از روی سرم نیفتد. با دست راستم سبد دوچرخه را گرفته‌ام که تکان نخورد و سگ اسپانیل۳ لرزانم به بیرون پرتاب نشود. قسم می‌خورم همان‌طوری یک‌دستی هم می‌توانستم بدون هیچ مشکلی بپیچم.

البته اگر... اگر آن دختر وسط خیابان مادوکس نایستاده بود. داد زدم: «آهای! مراقب باش!»

دیگر دیر شده بود. مجبور شدم سبد دوچرخه را رها کنم و دودستی فرمان را بچسبم و با تمام قدرت به‌سمت چپ بپیچم اما دیر جنبیده بودم و رکاب سمت راست به ساق پای آن دختر خورد و همگی پخش زمین شدیم. زانوی چپم کوبیده شد به زمین، قابلمه سروصداکنان به طرفی پرتاب شد و روک از داخل سبد بیرون افتاد. روک سریع از جا بلند شد و واق‌واق‌کنان و دیوانه‌وار مثل اسباب‌بازی‌های کوکی شروع کرد به چرخیدن دور خودش. بالای سرمان بمب‌افکن‌ها نعره کشیدند و از روی زمین صدای شلیک ضدهوایی‌ها بلند شد. در حال مالیدن زانویم، افتان‌وخیزان از جا بلند شدم.

در میان آن هیاهو فریاد زدم: «سالمی؟»

دختر جوابی نداد. دستم را به‌طرفش دراز کردم که کمکش کنم اما او دستم را پس زد. «چرا جلوت رو نگاه نمی‌کنی؟»

«من چرا نگاه نمی‌کنم؟ تو وسط خیابون وایستاده بودی! شانس آوردی که به‌جای من اتوبوسی چیزی نبود وگرنه له‌ولَوَرده شده بودی.»

ساکت شدم. بی‌فایده بود. بحث کردن بی‌فایده بود. از لهجهٔ دختر معلوم بود که آمریکایی است. شهر پر از آمریکایی شده بود؛ سربازهای یونیفرم‌پوش، خبرنگاران، افسران ارتش و نیروی دریایی که لباس‌هایشان مزین به مدال و سردوشی بود، زن‌هایی جوان که لباس‌های شق‌ورق صلیب سرخ را به تن داشتند. همگی آمده بودند و مشغول آماده شدن برای فتح فرانسه بودند. تنها راه متّفقین برای شکست دادن هیتلر و پایان دادن به جنگ همین بود.

همه، از جمله من، می‌دانستیم که به کمک آمریکایی‌ها نیاز داریم اما بخشی از وجودم از این غریبه‌ها متنفر بود. وقتی اوضاع خیلی خراب‌تر بود، خبری از آن‌ها نبود. سه سال پیش حمله‌های هوایی آلمانی‌ها به شهرهای انگلیس تمامی نداشت. از بمباران‌هایی جان سالم به در برده بودیم که تمام شب ادامه داشتند؛ بمب‌هایی که روی سرمان می‌انداختند، آتش‌افروز بودند و تنها هدفشان باخاک یکسان کردن لندن بود. خیابان‌ها ویران بودند و پر از خرابه. خیلی از بچه‌ها را فرستاده بودند به روستاها. من و برادر بزرگ‌ترم، ویل، التماس کرده بودیم که اجازه بدهند در لندن بمانیم.