کتاب صوتی قاتل در باران

کتاب صوتی قاتل در باران نوشته ریموند چندلر، ماجرای کارآگاهی است که مأموریتش برای متوقف‌کردن یک اخاذ، او را به پرونده‌ای خطرناک می‌کشاند. مردی ثروتمند به نام دراوک می‌خواهد کارمن را از مزاحمت‌های استاینر دور نگه دارد؛ اما نگرانی‌های او فقط به پول و تهدید مربوط نیست. کارآگاه خیلی زود درمی‌یابد که شناختن خواسته‌ی واقعی موکلش به‌اندازه‌ی تعقیب مظنونان اهمیت دارد. این داستان جنایی، ترس از رسوایی را کنار وابستگی عاطفی و پنهان‌کاری قرار داده است. فتح اله جعفری جوزانی مترجم این کتاب صوتی است. انتشارات رادیو پنجره این کتاب صوتی را با گویندگی فرهاد اتقیایی منتشر کرده است.

درباره کتاب صوتی قاتل در باران

کتاب صوتی قاتل در باران از ریموند چندلر، فضای جنایی خود را از اتاق گرم یک هتل آغاز می‌کند؛ جایی که باران به پنجره‌ها می‌کوبد و مردی تنومند، ثروتش را پیش چشم کارآگاه می‌گذارد. راوی اول‌شخص، خودش درگیر تحقیق است و شنونده فقط از مسیر دیده‌ها، شنیده‌ها و برداشت‌های او به ماجرا نزدیک می‌شود. چندلر شخصیت این کارآگاه را از خلال جواب‌های کنایه‌آمیز، دقت در حرکات دیگران و واکنش‌های گاه همدلانه‌اش معرفی کرده است. او ظاهر آدم‌ها را ثبت می‌کند؛ اما به ظاهر بسنده نمی‌کند. دست‌های قدرتمند یک مراجعه‌کننده می‌توانند نشانه‌ی تهدید باشند و اندکی بعد، درماندگی همان شخص را آشکار کنند. جزئیات لباس، مبلمان، خودروها و حالت چشم‌ها نیز بخشی از شناخت شخصیت‌ها هستند. باران در این میان فقط منظره نمی‌سازد؛ دیدن و شنیدن را دشوار می‌کند، تعقیب را فرساینده می‌سازد و بر احساس ناامنی می‌افزاید. خیابان‌های خیس، خانه‌ی پنهان پشت شمشادها و مغازه‌ای آراسته، مکان‌هایی هستند که فاصله‌ی میان ظاهر محترمانه و فعالیت پنهانی را نشان می‌دهند.
کتاب صوتی قاتل در باران، مسئله‌ی اخاذی را به روابطی گره می‌زند که هیچ‌کدام کاملاً روشن نیستند. دراوک میان خشم، ترس و وابستگی گرفتار شده است. کارمن رفتارهایی دارد که ارزیابی گفته‌هایش را دشوار می‌کند. استاینر نیز پشت عنوان فروشنده‌ی نسخه‌های کمیاب، کسب‌وکاری متفاوت را پنهان کرده است. گفت‌وگوهای کوتاه، بخش مهمی از کشمکش را پیش می‌برند؛ شخصیت‌ها پاسخ کامل نمی‌دهند، موضوع را عوض می‌کنند یا طرف مقابل را می‌آزمایند. طنز تلخ راوی از سنگینی فضا کم نمی‌کند؛ بیشتر شیوه‌ای برای روبه‌روشدن با موقعیت‌های ناخوشایند است. رابطه‌ی کارآگاه و پلیس نیز بر اعتماد بی‌قیدوشرط استوار نیست. آن‌ها اطلاعات را می‌سنجند و فرضیه‌های یکدیگر را زیر سؤال می‌برند. مسئله‌ی اخلاقی داستان از همین‌جا شکل می‌گیرد: محافظت از موکل ممکن است به پنهان‌کردن اطلاعات بینجامد و کمک به یک نفر، تحقیق را دشوارتر کند. شنونده در کنار دنبال‌کردن نشانه‌های جرم، شاهد انتخاب‌های کارآگاهی است که باید میان تعهد حرفه‌ای، همدلی و پیامدهای تصمیم‌هایش تعادل برقرار کند. این کشمکش به شخصیت راوی نیز وزن می‌دهد؛ او صرفاً ناظر معما نیست و مداخله‌هایش بر مسیر تحقیق اثر می‌گذارند.

خلاصه داستان قاتل در باران

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
دراوک به اتاق کارآگاه می‌آید و چند برگه‌ی بدهی با امضای کارمن را نشان می‌دهد. او از استاینر شکایت دارد و می‌خواهد این مرد دست از سر کارمن بردارد. کارآگاه مأموریت را می‌پذیرد؛ هرچند تردید دارد که کنارزدن یک مزاحم، گرفتاری موکلش را حل کند. او مقابل مغازه‌ی استاینر کمین می‌کند و سپس خودروی او را تا خانه‌ای در بالای تپه دنبال می‌کند. کارمن هم به همان خانه می‌رود. انتظار طولانی زیر باران، با نوری ناگهانی و صداهایی نگران‌کننده قطع می‌شود. کتاب صوتی قاتل در باران از این نقطه، تحقیق را به مسیری می‌برد که در آن هر مشاهده، سؤال تازه‌ای می‌سازد. کارآگاه باید بفهمد چه کسانی از ترس دراوک سود می‌برند و کدام گفته‌ها، حقیقت را پشت نگرانی یا منفعت شخصی پنهان می‌کنند.

چرا باید کتاب صوتی قاتل در باران را بشنویم؟

دلایل خواندن کتاب صوتی قاتل در باران را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• جزئیات محیط و رفتار شخصیت‌ها، شنونده را در سنجیدن نشانه‌های جرم شریک می‌کنند.
• کشمکش کارآگاه میان حمایت از موکل و آشکارکردن حقیقت، مسئله‌ای اخلاقی پیش می‌کشد.
• گفت‌وگوهای کنایه‌آمیز، تفاوت میان ادعای شخصیت‌ها و خواسته‌های پنهانشان را آشکار می‌کنند.
• توصیف باران و مکان‌های بسته، نقش محیط در شکل‌گیری تعلیق را نشان می‌دهد.

شنیدن این کتاب صوتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صوتی قاتل در باران به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های جنایی و تحقیق کارآگاه خصوصی.
• مخاطبانی که از کشف تدریجی سرنخ‌ها و سنجیدن گفته‌های مظنونان لذت می‌برند.
• شنوندگان علاقه‌مند به طنز تلخ، فضاهای تیره و کشمکش‌های اخلاقی شخصیت‌ها.

بخشی از کتاب صوتی قاتل در باران

«توی خیابون پِپِر، جلوی یه خونه که مهمون داشتن، پول تاکسی را دادم، و دوباره پیاده از اون تپهٔ پیچ در پیچ لاوِرن تراس رفتم بالا تا خونهٔ استاینر پشتِ بوته‌ها.
هیچی متفاوت به نظر نمی‌اومد. از فاصلهٔ توی بوته رفتم داخل، باملایمت در را هُل دادم بازش کردم، و بوی دود سیگار حس کردم.
قبلاً اونجا نبود. یه مجموعهٔ پیچیده از بوهای مختلف اونجا بود، از جمله خاطرهٔ بوی تندِ باروت بی‌دود. اما بوی سیگار از توی اون مخلوط حس نکرده بودم.
در را بستم و رفتم پایین روی یه زانوم و درحالی که نفسم را حبس کرده بودم، گوش دادم. به جز صدای بارون روی بوم هیچی نشنیدم. نورِ چراغ قوهٔ قلمی‌ام را انداختم کفِ اتاق. هیشکی بهم شلیک نکرد.
بلند شدم، آویز یکی از آباژورها را پیدا کردم و اتاق را روشن کردم.
اولین چیزی که متوجه شدم این بود که دوسه تا از پرده‌های دیواری اونجا نبودن. نشمرده بودم‌شون، اما جاهای خالی‌شون چشمم را گرفت.
بعد دیدم که جنازهٔ استاینر هم از جلوی ستون توتِم که یه دوربین توی دهنش بود برداشته شده بود. کفِ اتاق، اونورِ حاشیهٔ اون فرش صورتی، یه نفر یه فرش پهن کرده بود روی جایی که پیش از اون جنازهٔ استاینر افتاده بود. مجبور نبودم اون فرش را بلند کنم که بدونم واسه چی اونجا گذاشته شده بود.
یه سیگار روشن کردم وایسادم اونجا وسط اون اتاق نیمه تاریک و بهش فکر کردم. بعد از مدتی رفتم سراغ دوربینی که توی ستون توتِم بود. این دفعه چفتش را پیدا کردم. پشتی فیلم توی دوربین نبود.»