کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌ توانست تنومند شود

کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌توانست تنومند شود نوشته اریک امانوئل اشمیت، داستان نوجوانی است که هر نشانه‌ی توجه را حمله‌ای به خودش می‌بیند. جون در خیابان‌های توکیو دست‌فروشی می‌کند و نمی‌خواهد کسی به زندگی‌اش نزدیک شود. پیرمردی که در وجود نحیف جون مردی تنومند می‌بیند، این فاصله را به چالش می‌کشد. مسئله فقط رسیدن به اندامی مناسب برای ورزش سومو نیست؛ گذشته‌ی ناگفته‌ی نوجوان نیز در این میان نقش دارد. پویان غفاری مترجم این داستان است. این کتاب صوتی با گویندگی وحید عالم منتشر شده و انتشارات افراز ناشر این کتاب صوتی است.

درباره کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌ توانست تنومند شود

کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌توانست تنومند شود از اریک امانوئل اشمیت، قصه‌ی فاصله‌ای است که یک نوجوان میان خودش و دیگران ساخته است. جون، راوی اول‌شخص داستان، جهان را از پشت خشم و بدگمانی تماشا می‌کند. توکیو برای او بیشتر محل پیداکردن مشتری، فرار از دردسر و یافتن گوشه‌ای برای خوابیدن است تا شهری برای زندگی‌کردن. توصیف‌های اغراق‌آمیز او از بدن خودش و ظاهر اطرافیان، لحنی طعنه‌آمیز به داستان داده است. شوخی‌های تندش گاهی موقعیتی خنده‌دار می‌سازند، اما همان جمله‌ها تنهایی و رنج او را نیز آشکار می‌کنند. شنونده فقط اتفاقات بیرونی را دنبال نمی‌کند؛ قضاوت‌های جون نیز موضوع توجه‌اند. او خودش را توضیح می‌دهد، از بعضی سؤال‌ها می‌گریزد و گاه ناخواسته چیزی از آسیب‌پذیری‌اش نشان می‌دهد. این فاصله میان ادعاهای راوی و احساساتی که از میان حرف‌هایش پیداست، در شناخت شخصیت او اهمیت دارد. حضور شومینتسو، مدیر مدرسه‌ی سومو، نقطه‌ی مقابل این حالت دفاعی است. پیرمرد پاسخ پرخاشگری را به همان شکل نمی‌دهد و ارتباطی را ادامه می‌دهد که جون بارها می‌خواهد قطعش کند.
کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌توانست تنومند شود ورزش را فقط میدان سنجش قدرت بدنی نشان نمی‌دهد. مدرسه‌ی سومو فضایی برای روبه‌روشدن با نظم، محدودیت‌های جسم، تحسین دیگری و دشواری پذیرفتن حمایت است. داستان میان خیابان‌های شلوغ، سرپناه‌های موقت، سالن مسابقه و محیط تمرین جابه‌جا می‌شود. هریک از این مکان‌ها شکل متفاوتی از رابطه‌ی جون با آدم‌ها را نشان می‌دهد. گفت‌وگوهای او و شومینتسو نیز پرسش‌هایی درباره‌ی پیش‌داوری، اراده و شناخت خویش پیش می‌کشند. باور مربی به ذن در توضیح‌هایش درباره‌ی مشاهده و فاصله‌گرفتن از داوری‌های شتاب‌زده حضور دارد. داستان این موضوع‌ها را از تجربه‌های نوجوان جدا نمی‌کند؛ ناکامی در تمرین یا شنیدن یک انتقاد، زمینه‌ی طرح همین پرسش‌ها می‌شود. رابطه‌ی جون با خانواده نیز مسئله‌ی دیگری را پیش می‌آورد: محبت همیشه به شکلی دریافت نمی‌شود که دیگری قصد ابرازش را داشته است. شنونده در این فضا با شخصیتی همراه می‌شود که نیازش به توجه را پشت بی‌اعتنایی پنهان کرده است. تنومندشدن در چنین بستری، علاوه‌بر معنای جسمانی، پرسشی درباره‌ی ظرفیت پذیرفتن زندگی و ارتباط با دیگران می‌شود.

خلاصه داستان سوموکاری که نمی‌ توانست تنومند شود

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
جون ۱۵ سال دارد، مدرسه را رها کرده و خرج زندگی‌اش را از دست‌فروشی در توکیو درمی‌آورد. شومینتسو هربار از کنار بساط او می‌گذرد، می‌گوید مردی تنومند در وجودش می‌بیند. جون این حرف را تمسخر اندام لاغرش می‌داند و پیرمرد را پس می‌زند. شومینتسو برای او بلیت مسابقه‌ی سومو می‌آورد، اما نوجوان تمایلی به تماشای ورزشی ندارد که از پیش مسخره‌اش می‌کند. گرفتاری‌های خیابان و ازدست‌دادن امکان کسب درآمد، جون را در موقعیتی دشوارتر قرار می‌دهد. او سرانجام به سالن مسابقه می‌رود و چیزهایی می‌بیند که داوری قبلی‌اش را متزلزل می‌کنند. آشنایی نزدیک‌تر با مدرسه‌ی سومو، مسئله‌ی تازه‌ای پیش پایش می‌گذارد: بدنش به‌آسانی تنومند نمی‌شود. جون باید با این ناکامی روبه‌رو شود، درحالی‌که همچنان از حرف‌زدن درباره‌ی گذشته‌اش دوری می‌کند.

چرا باید کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌ توانست تنومند شود را بشنویم؟

دلایل خواندن کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌توانست تنومند شود را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت اول‌شخص، فاصله‌ی میان پرخاشگری نوجوان و نیاز پنهانش به توجه را نشان می‌دهد.
• جزئیات تمرین و مسابقه، ورزش سومو را فراتر از ظاهر مبارزان معرفی می‌کنند.
• گفت‌وگوهای مربی و شاگرد، زمینه‌ی فکرکردن به تفاوت مشاهده و پیش‌داوری را فراهم می‌کنند.

شنیدن این کتاب صوتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌توانست تنومند شود به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های رشد و شناخت خویش.
• مخاطبان علاقه‌مند به رابطه‌ی مربی و شاگرد.
• شنوندگانی که داستان‌های مربوط به تنهایی نوجوانان و دشواری ارتباط خانوادگی را دنبال می‌کنند.

بخشی از کتاب صوتی سوموکاری که نمی‌ توانست تنومند شود

«شما به من خواهید گفت که برای خلاص شدن از دست او من تنها می‌بایست از این‌که هر روز صبح در آن چهارراه، آفتابی شوم خودداری می‌کردم؛ اما من حق انتخاب نداشتم. در پانزده‌سالگی می‌بایست امرار معاش می‌کردم. به‌ویژه زمانی‌که کسی نیست تا بتوان رویش حساب کرد. اگر من در گوشهٔ خیابان «سرخ» زیر ساختمان‌های چندطبقه‌ای که از آجرهای قرمز ساخته شده بودند و احمقانه‌ترین رمان‌های مصور ژاپن را منتشر می‌کردند، جا خوش نمی‌کردم، یعنی در آن مکان کلیدی و اصلی شهر که میان خروجی مترو و ایستگاه اتوبوس قرار داشت، آن‌وقت هیچ شانسی در به‌دست آوردن مشتریان کافی برای آب کردن اجناسم نداشتم.
در حقیقت شومینتسو مرا تحریک می‌کرد، چون چیزی که او در ملأ عام بر زبان می‌آورد به‌طرز صریحی ابلهانه بود. این قضیه موقعیت مرا در مقابل یک‌سری افراد فهمیده و خیرخواه تغییر می‌داد، افرادی که در طول روز مرا با سؤال‌هایی از این دست بمباران می‌کردند: «تو چرا با این سن و سالت الآن تو مدرسه نیستی؟»، «خانواده‌ات می‌دونن که تو اینجایی؟»، «اصلاً والدینی داری که مسؤولیت تو رو به‌عهده بگیرن؟ یا اون‌ها مردن؟» به‌اضافهٔ جملات دیگری که به همان اندازه منطقی و دقیق بودند و من هم هیچ جوابی به آنها نمی‌دادم.
آه، اگر گاهی سؤال دیگری تکرار می‌شد: «تو شرم نمی‌کنی که یه همچین چیزایی رو می‌فروشی؟» در مقابل چنین حمله‌ای من هم یک پاتک آماده داشتم: «نه، من از خریدن یه همچین چیزایی شرم می‌کنم.»، فقط من هرگز از این جواب استفاده نمی‌کردم چون نمی‌توانستم خطر کنم و اگر یک آدم خُل و چل به تورم می‌خورد نمی‌توانستم او را دور کنم.»