کتاب صوتی گلستان سعدی

کتاب صوتی گلستان سعدی اثر ماندگار سعدی شیرازی است که با صدای مریم مینایی منتشر شده است.

درباره کتاب صوتی گلستان سعدی

سعدی شیرازی نوشتن کتاب گلستان را کمتر از یک سال بعد از تدوین بوستان، در اول اردیبهشت سال ۶۵۶ هجری آغاز کرد و نوشتن آن حدودا ۵ تا ۶ ماه طول کشید. این کتاب به نثر آهنگین و آمیخته با شعر و در ۸ باب نوشته شده‌ است. ۸ باب گلستان عبارتند از: «سیرت پادشاهان»، «اخلاق درویشان»، «فضیلت قناعت»، «فوائد خاموشی»، «عشق و جوانی»، «ضعف و پیری»، «تأثیر تربیت»، و «آداب صحبت». گلستان سعدی یکی از تأثیرگذارترین کتاب‌های نثر در ادبیات فارسی است.

این کتاب، مجموعه‌ای از حکایت‌های مستقل و حاوی پنهای اخلاقی است. گلستان سعدی مشهورترین اثر ادبیات تعلیمی ایران است. 

شنیدن کتاب صوتی گلستان سعدی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات کهن ایران پیشنهاد می‌کنیم. 

درباره سعدی

ابو محمّد مُشرف‌الدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف معروف به شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی و متخلص به سعدی در سال ۶۰۶ هجری قمری به دنیا آمد. او نویسنده، شاعر و شهیر ایران است که در همهٔ دنیا اهل ادب و هنر او را می‌شناسند. «استاد سخن»، «پادشاه سخن» و «شیخ اجل» از لقب‌هایی است که به این شاعر شهیر داده‌اند.

سعدی در نظامیهٔ بغداد تحصیل و پس از آن به‌عنوان خطیب به مناطق مختلفی از جمله شام و حجاز سفر کرد. و سپس به زادگاه خود شیراز، بازگشت و تا پایان عمر در آنجا اقامت گزید. مهم‌ترین کتاب‌های سعدی شیرازی گستان، بوستان، غزلیات و هزلیات او هستند. او شعرهایی نیز به زبان عربی سروده است.

سهل‌ممتنع‌بودن، طنز، ایجاز، استفاده از آیات قرآن کریم و برخی احادیث از ویژگی‌های آثار سعدی شیرازی به‌شمار می‌رود.

سعدی، که کتاب‌های بسیاری دربارهٔ او و آثارش نوشته شده است، در سال ۶۹۰ هجری قمری درگذشت. آرامگاه او در شیراز واقع شده و به «سعدیه» معروف است.

بخشی از کتاب گلستان سعدی

«پادشاهی را شنیدم به کشتنِ اسیری اشارت کرد. بیچاره در آن حالت نومیدی ملک را دشنام دادن گرفت و سقط گفتن، که گفته‌اند هر که دست از جان بشوید، هر چه در دل دارد بگوید.

وقت ضرورت چو نماند گریز

دست بگیرد سر شمشیر تیز

اذا یئِسَ الانسانُ طالَ لِسانُهُ

کَسَنَّورِ مغلوبٍ یَصولُ عَلی الکلبِ

ملک پرسید چه می‌گوید؟ یکی از وزرای نیک محضر گفت: ای خداوند همی‌ گوید: وَ الْکاظِمینَ الغَیْظَ وَ الْعافِینَ عَنِ النّاسِ. ملک را رحمت آمد و از سر خون او در گذشت. وزیر دیگر که ضدّ او بود گفت: ابنای جنس ما را نشاید در حضرت پادشاهان جز به راستی سخن گفتن. این ملک را دشنام داد و ناسزا گفت. ملک روی از این سخن در هم آورد و گفت: آن دروغ وی پسندیده تر آمد مرا زین راست که تو گفتی که روی آن در مصلحتی بود و بنای این بر خبثی. و خردمندان گفته‌اند: دروغی مصلحت آمیز به که راستی فتنه‌انگیز.

هر که شاه آن کند که او گوید

حیف باشد که جز نکو گوید

بر طاق ایوان فریدون نبشته بود:

جهان ای برادر نماند به کس

دل اندر جهان آفرین بند و بس

مکن تکیه بر ملک دنیا و پشت

که بسیار کس چون تو پرورد و کشت

چو آهنگ رفتن کند جان پاک

چه بر تخت مردن چه بر روی خاک»