کتاب زیر سقف آسمان

کتاب زیر سقف آسمان نوشته ملیسا سارنو و ترجمه مهتا مقصودی است. کتاب زیر سقف آسمان را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب زیر سقف آسمان

اگر کسی خانه نداشته باشد چطور به دنبال آرامش خواهد بود؟ این کتاب درباره دختری است که هم باید با مرگ پدرش کنار بیاید، هم باید به عنوان خواهر بزرگ‌تر مراقب خواهر کوچک و دارای معلولیتش باشد، و از همه مهم‌تر به مادرش کمک کند تا جایی را برای زندگی پیدا کنند.

کورا بعد از مرگ پدرش با مادر و خواهرش زندگی می‌کند با مادر و خواهرش آدیر، که از نظر مادرشان متفاوت است و دنیا را طور دیگری می‌بیند، زندگی می‌کند. اما آن‌ها خانه‌شان را از دست داده‌اند و بی‌خانمان هستند. کورا در کنار مراقبت از آدیر، همیشه به دنبال خانه می‌گردد و این مسئله دغدغه‌ی اصلی زندگی او است. 

خواندن کتاب زیر سقف آسمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام نوجوانان علاقه مند به داستان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب زیر سقف آسمان

پایم را محکم می‌کوبم زمین. «آدیر!»

چشم‌هایش بیرون زده‌اند و مثل دوتا تکه‌شیشهٔ دودی می‌درخشند. خورشید توی چشم‌هایش خانه دارد. دو چشم زیبا و درخشان که برقشان مثل انعکاس نور روی آب است.

«آدیر!» چشم‌هایم را می‌بندم و دعا می‌کنم نفسش بالا بیاید.

نفسش را رها می‌کند و دستش را از دستم می‌کشد بیرون، بعد هم خیز برمی‌دارد و می‌دود سمت مامان که قرار است ما را از پارک به گرم‌خانهٔ اِنیس۴ برگرداند.

قبل از این هیچ‌وقت توی گرم‌خانه زندگی نکرده‌ایم و با این‌که تا حالا نشده یک جا ثابت بمانیم، اولین‌بار است که احساس می‌کنم خانه‌ای نداریم. بله! ما بی‌خانمان هستیم! بی‌خانمان واقعی!

می‌روم دنبالشان و مامان با اوقات‌تلخی می‌گوید: «کورا۵، مگه نگفتم دیگه نرو بالای درخت؟ بعد از مدرسه باید حواست به خواهرت باشه.»

آدیر لای پیراهن گشاد مامان گم شده.

در دفاع از خودم می‌گویم: «حواسم بهش بود.» ولی می‌دانم فایده‌ای ندارد. دست مامان را می‌گیرم. همیشه احساس می‌کنم باید یادش بیندازم که من هم وجود دارم. دست‌هایش صورتی هستند.

می‌پرسم: «چرا دست‌هات صورتی‌ان؟»

لبخند می‌زند. «بعداً می‌فهمی.» بعد خم می‌شود و صدایش لابه‌لای موهای ژولیده‌ام می‌پیچد. «امروز چی داریم؟»

دستم را باز می‌کنم. «پروانه.»

محکم دستم را فشار می‌دهد، ممکن است یک خروار پول یا لباس نداشته باشیم، ولی عوضش یک پروانهٔ ملکه داریم که آن را با جوهر آبی کشیده‌ام. همین‌جا کف دستم.

من و آدیر دو طرف مامان هستیم و تا گرم‌خانهٔ اِنیس توی پیاده‌روها قدم می‌زنیم.