کتاب صلاح کار کجا و من خراب کجا

کتاب صلاح کار کجا و من خراب کجا نوشته میلاد تلسچی امیرخیزی است. این کتاب یک رمان جذاب است که به بخش فقیر جامعه می‌پردازد. این کتاب شرح زندگی و رنج یک زن است.

این کتاب داستان زندگی زنی بسیار فقیر است که از طریق تن‌فروشی روزگارش را می‌گذارند. زندگی و زن و تجربیاتش مسیر اصلی داستان را تشکیل می‌دهد این داستان تصویری از زندگی سیاه این زن است.

خواندن کتاب صلاح کار کجا و من خراب کجا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب صلاح کار کجا و من خراب کجا

ز دم در که زدم بیرون، حس کردم سرمای هوا تبدیل به سوز شده. هوا خشک بود و سرد، آدم رو وادار به قوزکردن می‌کنه، جوری که بازوها رو بچسبونی به پهلوها و دست‌ها رو هم تا آرنج فرو کنی تو عمق جیب‌ها. یه چند ثانیه بی‌حرکت دم در مکث کردم ببینم توان تحمل سرما رو دارم یا که برم شال و کلاه کنم و بی‌خیال ظواهر شم، دیدم نه اونقدر سرد نیست که نشه رفت دو بسته سیگار گرفت و برگشت. نمی‌دونم چرا همیشه هوای کوچه سردتر از هوای حیاط خونست. عجیبه واقعاً! سر چرخوندم که برم، دیدم باز بچه‌های محل جلوی در خونم با گچ شکلک‌های ناجور کشیدن و زیرش نوشتن خوب خوش‌گذرونی! یا چشمم رو می‌بندم و تو دلم می‌گم خدایا واقعاً چند درصد بنده‌هات طاقت این رو دارن که جای من باشن و به قول خودشون حسابی خوش بگذرونن. نمی‌دونم شاید از نظر بقیه شغل من خوش‌گذرونی محسوب می‌شه؛ شاید فکر می‌کنن از رو شکم سیری اومدم تو این کار، اما برای من آخرین گزینه برای خوش‌گذرونی محسوب می‌شه. کار من تن‌فروشی نیست، روح فروشیه، احساسات فروشیه، وجدان فروشیه. من همیشه ترجیح می‌دم به جای این‌که با صد نفر باشم، فقط یکی رو داشته باشم و هر شب تا خود صبح باهاش درد و دل کنم، باهاش برم خرید، غذاهایی رو که دوست داریم و بپزیم و خونه رو جوری که دوست داریم بچینیم. ترجیح می‌دم کسی تو زندگیم باشه تا من رو به‌خاطر قلبم بخواد تا جسمم؛ از جسمم، دستم براش کافی باشه، وقتی که خسته از سر کار اومده و من نوازشش می‌کنم. برای من خوشبختی، جوک‌های بی‌سر و تهمونه که برای هم تعریف می‌کنیم و مثل بچه شلوغ‌هایی که آخر کلاس می‌شینن، با تمام وجود انفجاری بخندیم. نه، به کی باید قسم بخورم تا بفهمین که کاری که من می‌کنم خوش‌گذرونی نیست، حداقل برای من نیست، واقعاً خوش‌گذرونی یعنی هر کاری جز این کار. ای بابا! چی بگم، الانم ناراحت نیستم ازشون، تا حالا هم نشده که از خدا بخوام که درد من رو بکشن تا بفهمن حال و احوالم رو، چون می‌دونم تو توانشون نیست. اگه من دردی رو می‌کشم برای اینه که کلمهٔ رنج گره‌خورده تو تار و پودم، الان اگه من عذاب نکشم بیشتر تعجب می‌کنم. می‌دونم خنده داره، اما واقعاً اگه یه روز از خواب بیدارشم و ببینم هیچ رنج و غمی ندارم، اولین فکری که نظرم می‌رسه اینه که پس حتماً مُردم.

دفعهٔ اول نیست که هم‌محلی‌هام دم در خونم نقاشی می‌کشن، به همین خاطر یه بطری آب همیشه تو حیاط پشت در دارم تا سریع نقاشی‌ها رو بشورم تا بیشتر از این خونم تابلوی خلق الله نشده. نمی‌تونم برای همیشه خودم رو از شر همسایه‌های فضول پنهون کنم، اما خوب کمتر تابلوبازی در بیارم بهتره.

نقاشی‌ها رو شستم و بالاخره راه افتادم سمت دکه سیگارفروشی.