کتاب هیچ چیز کافی نیست

مری. ال ترامپ، در کتاب هیچ چیز کافی نیست به یک سوال خیلی مهم پاسخ می‌دهد: چطور‬ خانواده‌ام‬ خطرناک‌ترین ‬مرد‬ دنیا ‬را ‬ساخت؟ او در این اثر به بررسی زندگی خانوادگی دونالد ترامپ، رئیس جمهور سابق آمریکا می‌پردازد و رازهایی از زندگی او بر ملا می‌کند. 

این اثر را با ترجمه ماشاالله صفری و طاها صفری می‌خوانید. 

درباره کتاب هیچ چیز کافی نیست

مری ترمپ در کتاب هیچ چیز کافی نیست دست به افشای اطلاعاتی از زندگی خانوادگی عمویش، دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا زده است که شما را شگفت‌زده خواهد کرد. او برای نوشتن این کتاب به حافظه‌اش رجوع کرده است و معتقد است که جو خانوادگی نامناسبی که در خانواده آن‌ها وجود داشته است، رابطه بیمارگونی که میان والدین و فرزندان وجود داشت و همچنین عوامل دیگر، باعث شده است تا دونالد ترامپ تبدیل به مردی شود که به گفته او، خطرناک‌ترین مرد جهان است. 

این کتاب از دوران کودکی مری ترامپ آغاز می‌شود و به گذشته دوری از زندگی دونالد ترامپ سر می‌زند. مناسبات خانوادگی خانواده ترامپ بیان می‌شود و تحلیل‌های مری ترامپ نیز این واقعیت را با وضوح بیشتر به ما نشان می‌دهد.  

کتاب هیچ چیز کافی نیست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

خواندن کتاب هیچ چیز کافی نیست را به تمام علاقه‌مندان به مطالعه کتاب‌های سیاسی و زندگینامه پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب هیچ چیز کافی نیست

زمانی که دونالد در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۵ نامزدی خود را برای ریاست جمهوری اعلام کرد، آن را جدی نگرفتم. فکر نمی‌کردم حتی خود دونالد هم آن را جدی بگیرد. او خیلی ساده فقط تبلیغاتی برای برند خود می‌خواست. قبلاً هم چنین کارهایی کرده بود. اما هنگامی که اعداد نظرسنجی‌هایش بالا رفت و احتمالاً اطمینانی از جانب رئیس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین دریافت کرد با این مضمون که روسیه هر کاری برای پیروزی او در انتخابات انجام می‌دهد، شانس پیروزی‌اش هم افزایش پیدا کرد.

عمه‌ام ماریان در یکی از مهمانی‌هایی معمولمان گفت: «اون یک دلقکه. هرگز چنین اتفاقی نمیوفته.»

من موافق بودم.

ما در مورد شهرتش به عنوان یک سبلریتیِ رو به زوال و تاجری شکست‌خورده که نامزدی‌اش را محکوم به شکست می‌کرد صحبت می‌کردیم. از بقیه پرسیدم: «آیا واقعاً کسی به این زر مفت اعتقاد دارد که او مردی خودساخته است؟ به‌تنهایی چی به دست آورده؟»

ماریانا به سردی یخ گفت: «خب، اون پنج تا ورشکستگی داشته.»

زمانی که دونالد با پرداختن به بحران مواد افیونی و استفاده از سابقه دائم‌الخمری پدرم سعی کرد تا بتواند اعتقادهای ضد اعتیاد خود را دلسوزانه‌تر نشان دهد، هر دوی ما عصبانی شدیم.

ماریان گفت: «اون از خاطرات پدرت برای اهداف سیاسی استفاده می‌کنه؛ و این گناهه، مخصوصاً زمانی که فرِدی باید ستاره خانواده می‌بود.»

ما فکر می‌کردیم نژادپرستی آشکار در سخنرانی‌های دونالد کار را تمام می‌کند، اما زمانی که جِری فالوِن جونیور و دیگر اِنجیلی‌های سفید شروع به تأییدش کردند، این نظر را فراموش کردیم. ماریانا، یک کاتولیکِ مؤمن از پنج دهه قبل، حسابی تحریک‌شده بود. او گفت: «اونا چه مرگشونه؟! دونالد فقط زمانی به کلیسا می‌ره که دوربین‌ها اونجا باشن. دیوانه کننده‌اس! اون هیچ اصولی نداره! هیچی!»

هیچ کدام از چیزهایی که دونالد در طول مبارزات انتخاباتی بیان می‌کرد برخلاف انتظارات من نبودند؛ از توهین به هیلاری کلینتون، که مسلماً واجد شرایط‌ترین نامزد انتخابات ریاست جمهوری این کشور بود و ترامپ او را «زن هرزه» نامید، تا مسخره کردن سِرگ کووالسکی، خبرنگار معلول نیویورک تایمز. در حقیقت، این اعمال یادآور تک‌تک دورِ همی‌های خانوادگی بود که در آنها دونالد درباره زنانی که به نظرش زشت و چاق بودند یا مردهایی که معمولاً موفق‌تر یا قدرتمندتر بودند، حرف می‌زد و آنها را بازنده می‌خواند و پدربزرگ، ماریان، الیزابت و رابرت هم او را با خنده همراهی می‌کردند. چنین نگاه تحقیرآمیزی به مردم واقعه‌ای عادی سر سفره ترامپ‌ها بود. چیزی که من را غافلگیر می‌کرد این بود که هیچ‌کس مقابلش نمی‌ایستاد یا سرزنشش نمی‌کرد.