کتاب الینور آلیفنت کاملا خوب است

کتاب الینور آلیفنت کاملا خوب است رمانی با درونمایه روانشناسی از گیل هانیمن با ترجمه آرتمیس مسعودی است. این داستان از زندگی زنی به نام الینور می‌گوید که از گذشته‌ای پر آسیب آمده است و در تلاش است تا زندگی بهتری برای خود بسازد.

این اثر در سال ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ برنده جوایزی همچون جایزه ادبی کاستا و جایزه ملی کتاب انگلستان شد و به عنوان رمان‌ پرفروش آمازون‌ با موضوع زنان دست یافت.

درباره کتاب الینور آلیفنت کاملا خوب است

گیل هانیمن، در کتاب الینور آلیفنت کاملا خوب است به زندگی دختری به نام الینور می‌پردازد. دختری با مشکلات بسیار زیادی در زندگی که از تمام روابط اجتماعی و معاشرت‌ها فراری است و همیشه چیزی را که به ذهنش می‌آید، سریعا بیان می‌کند. او برای تمام زندگی‌اش برنامه‌ریزی کرده است. جمعه‌ها پیتزا می‌خورد و با مادرش تلفنی صحبت می‌کند. هیچ‌وقت حتی به ذهنش هم خطور نکرده است که زندگی‌اش می‌تواند واقعا از چیزی که هست بهتر باشد.  کمی بعد الینور با ریموند آشنا می‌شود. کارمندی دست و پاچلفتی و شلخته که ناگهان سر راه او قرار می‌گیرد و زندگی الینور را تغییر می‌دهد. آن دو با هم به مرد مسنی کمک می‌کنند و همین موضوع باعث می‌شود تا ارتباط جذابی میانشان شکل بگیرد و الینور را از زندگی سختی که داشته است و تمام آسیب‌هایی که دیده است برهاند. 

این اثر با شخصیت‌پردازی و موضوع جذابش به شما کمک می‌کند تا با شخصیت‌های داستان همراه شوید و قدم به قدم بهتر زندگی کردن را فرابگیرید.

کتاب الینور آلیفنت کاملا خوب است را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

دوست‌داران رمان‌های روانشناسی را به خواندن کتاب الینور آلیفنت کاملا خوب است دعوت می‌کنیم.

درباره گیل هانیمن

گیل هانیمن، نویسنده زن اسکاتلندی، در شهر استرلینگ به دنیا آمد. او دانش آموخته دانشگاه‌های گلاسکو و آکسفورد است. هانیمن اولین کتاب خود، الینور آلیفنت کاملا خوب است را در سال ۲۰۱۷ منتشر کرد و به موفقیت های زیادی رسید. گیل هانیمن در گلاسکوی اسکاتلند زندگی می‌کند.

بخشی از کتاب الینور آلیفنت کاملا خوب است

وقتی به خانه رسیدم، در حالی که به خاطر مقدار پولی که برای آن پرداخته بودم، کمی گیج شده بودم، متوجه شدم چیزی برای خوردن ندارم. البته، جمعه روز پیتزای مارگاریتا بود اما برای اولین بار برنامه‌ام به هم ریخته بود. یادم آمد داخل کشوی دستمال سفره‌ها یک آگهی دارم که چند وقت پیش، آن را داخل صندوق پستم انداخته بودند. آن را به راحتی پیدا و صافش کردم. پایین آگهی برگه تخفیف داشت که تاریخش گذشته بود. حدس زدم قیمت‌هایش بالا رفته اما فکر کردم حتمآ شماره تلفنش تغییر نکرده و هنوز آنجا پیتزا می‌فروشند. حتی این قیمت‌های قدیمی هم خنده‌دار بود و من با صدای بلند به آن‌ها خندیدم. قیمت پیتزاهای رستوران تسکو مترو، یک چهارم آن بود اما تصمیم گرفتم به آنجا بروم.

بله، این ولخرجی و افراط بود، اما چه اشکالی داشت؟ به خودم یادآوری کردم که زندگی باید امتحان کردن چیزهای جدید و کشف مرزهای جدید باشد. مردی که آن‌طرف خط بود، گفت پیتزا پانزده دقیقه دیگر می‌رسد. موهایم را شانه کردم، دمپایی‌های روفرشی‌ام را درآوردم و دوباره کفش کارم را پوشیدم. نمی‌دانستم فلفل سیاه را چه‌طور خواهند آورد؟ آیا آن مرد با خودش فلفل ساب می‌آورد؟ مطمئنآ وقتی جلو در ایستاده بود، آن را روی پیتزا نمی‌ریخت. زیر کتری را روشن کردم که مبادا او یک فنجان چای بخواهد. پشت تلفن مبلغ را گفته بودند. پول را داخل پاکت گذاشتم و رویش نوشتم پیتزا پرونتو. زحمت نوشتن نشانی را به خودم ندادم. نمی‌دانستم انعام دادن مرسوم است یا نه و دلم می‌خواست کسی بود که از او می‌پرسیدم. مامان نمی‌توانست در این باره کمکی بکند. او حتی نمی‌توانست تصمیم بگیرد چه بخورد.