کتاب فوبیا

کتاب فوبیا، اثر ایوان وارد و ترجمه مرتضی منصف، به توضیح یکی از مهم‌ترین پدیده‌های روان‌شناسی یعنی فوبیا پرداخته است.

درباره‌ی کتاب فوبیا

فوبیا یا هراس، حالتی است که در آن فرد از شیئ یا موقعیت خاصی به طرز غیر ارادی می‌ترسد. فرد می‌داند که ترسش معقول نیست اما در عین حال نمی‌تواند کاری نیز برای رفع آن انجام دهد. شخصی که فوبیا دارد سعی می‌کند از آن شیئ یا موقعیت‌ها اجتناب کند اما در صورتی که مجبور به مواجهه با آن باشد، دچار حالات پریشانی می‌شود و رفتارهای مضطربانه‌ای از خود بروز می‌دهد. فوبیاها ممکن است به دلایل مختلف ایجاد شوند و انواع مختلفی نیز دارند. روش‌های درمانی مختلفی نیز برای از بین بردن فوبیا وجود دارد. ایوان وارد در کتاب فوبیا به طور کامل و مفصل درباره‌ی این اختلال توضیح داده است.  

کتاب فوبیا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر از مطالعات روان‌شناسی لذت می‌برید، کتاب فوبیا یک کتاب عالی برای شما است. اگر دوست دارید با ترس‌های غیر معمول و روش‌های غلبه با آن آشنا شوید، کتاب فوبیا به شما کمک می‌کند. 

بخشی از کتاب فوبیا

روانکاوی در بیان بدیهی ـ که عبور از یک پل تلاشـی مرگبار نیسـت ـ مفهوم خود از ناخودآگاه و نحوه بررسی خود از طریق ارتباط آزاد را توجیه می‌کند. اگر با این وجود انجام این کار شما را تا سرحد مرگ بترساند، حتما موضوع دیگری در جریان است.

اما اگر خطر واقعی باشد چه اتفاقی رخ می‌دهد؟ فرض کنید در اطراف شما گلوله‌ها شلیک می‌شدند، بمب‌ها پایین می‌ریختند و نارنجک‌های دستی منفجر می‌شـدند. ارنسـت جونز که در فاصلـه‌ی بین جنگ‌های جهانـی وقتش را صرف تحقیق و نوشـتن کرده بود، آدم چندان دلسـوزی نبود. برای مثال او این پرسش را مطرح کرد که «برای کسی که در طول جنگ در معرض حمله هوایی قرار داشته باشد، یا حتی بیشتر برای کسی که در معرض شرایط هولناک و واقعی خط مقدم قرار دارد، تا چه اندازه‌ای از پریشانی عادی قلمداد می‌شود؟»

او در ادامه‌ی این موضوع می‌نویسد:

«در چنیـن مواردی انصاف ایجـاب می‌کند که تجویزهای قابل توجهی انجام شـود و واکنش‌های اضطرابی، امری طبیعی و اجتناب‌ناپذیر تلقی شـوند که شاید در حالتی وخیم‌تر با دقت بیشتری مورد ملاحظه قرار گیرند.»

ِاین نظر ممکن اسـت سـنگدلانه به نظر برسد؛ همچنین این گفته به تغییر کانون توجه اشـاره دارد. کمی بیش از یک دهه بعد، آنا فروید مهدکودک‌های مسکونی خـود را بـرای کودکانی که بر اثر حملات هوایی خانه‌هایشـان را از دسـت داده بودند، افتتاح کرد. او پی برد که انفجار بمب و ویرانی خانه‌هایشان چیزی نبود که برای کودکان تکان‌دهنده بوده باشد، بلکه جدایی از والدین و نگرانی درباره‌ی آن‌ها باعث ایجاد این احساس شده است.