کتاب آواز لاله‌های واژگون

آواز لاله‌های واژگون داستانی به قلم نغمه تفلیسی است.

این کتاب توسط نشر بید چاپ و منتشر شده است.

درباره‌ی کتاب «آواز لاله‌های واژگون»

«آواز لاله‌های واژگون» داستانی عاشقانه است. داستانی که با یک گفتگو آغاز می‌شود. امیر که بر سر مزار مادرش نشسته است و انگار در خیالش با مادرش صحبت می‌کند اما این گفتگو رنگی واضح، روشن و طبیعی به خودش گرفته است. امیر از عشقش می‌گوید. مریم. از روزهایی که با او گذرانده است. بعد قدم به قدم در داستان به پیش می‌رویم. امیر بر سر مزار آدم‌ها می‌چرخد و داستانش را روایت می‌کند. داستانی که با برگشت‌هایی مدام به دنیای خاطرات بی‌پایان امیر همراه است...

نغمه تفیلسی در کتاب آواز لاله‌های واژگون از عشق می‌گوید. داستان عشقی که گرم و روشن است. داستان برای ما هم یادآور روزهای خوش عاشقی‌مان است. روزهایی که حالا با یادآوری‌شان، لبخندی روی لبمان می‌نشیند یا قطره اشکی از گوشه‌ی چشمانمان سرازیر می‌شود. 

کتاب «آواز لاله‌های واژگون» را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

آواز لاله‌های واژگون برای دوست‌داران داستان‌های عاشقانه‌ی فارسی، جذاب و خواندنی است. 

درباره‌ی نغمه تفلیسی

از نغمه تفلیسی تا به حال این آثار منتشر شده است: زنجیرهای شیشه‌ای که داستانی عاشقانه و رازآلود است.  قلب سلحشور که رمانی تخیلی و با فضایی فانتزی است.  

جملاتی از کتاب «آواز لاله‌های واژگون»

دو روز پیش آنجا بودم زیر همان درخت همان جا که باد وزید و مریم با باد می‌رقصید. آن قدرها هم زیبا نبود. دلم مچاله شد. اصلا قشنگ نبود. خیلی هم زشت بود، برهوت بود.

مریم، مریم بود. همان مریم همیشگی. دست کم خودش فکر می‌کرد که همان مریم است. چند وقتی طول کشید که مریم فهمید که دیگر خودش نیست. اگر می‌خواست با خودش روراست باشد دیگر مریم امیر نبود. اصلا همان مریم خوش اخلاق و شاد و باانگیزه قبل نبود. مریم خودش را برداشت و رفت. رفت که رفت. خودش هم فکر نمی‌کرد که این بار برود. اما رفته بود. پاهایش را می‌کشید و لخ لخ کنان می‌رفت. این بار صدای دل شکسته از داخل جیب‌هایش می‌آمد.

عزیز به پلاکارد زرد بالای خانه نگاه کرد. از ماشین که پیاده شد انگاری تمام زنگار غمی را که بر چادرش داشت همه اش هنوز بود همان‌ها که رفته بود آنجا، داخل خانه خدا تکانده بود، اما همین که پیاده شد به خانه و من نگاه کرد، فهمید چیزی را دور نینداخته، چیزی پاک نشده و چیزی عوض نشده. در آغوشم که گرفت دست‌هایم یاری‌ام نکرد که من هم در آغوشم بگیرمش. فقط توانستم در جواب دلتنگی اش بگویم: من هم. آخر هم آقا جعفر دعانویس را گناه کار می‌دانستم و هم عزیز را. خدا از گناهان همه مان در گذرد.