کتاب هزارتوی آدمیان

ادهم العبودی، نویسنده اهل مصر در رمانش «هزارتوی آدمیان» اهالی یک دهکده مصری را تک به تک واکاوی می‌کند. به درون زندگی‌ نوجوان روستایی، کشیش، کدخدا، دختر جوان روستایی و... می‌رود، با آنها همراه می‌شود، ذهنشان را می‌خواند، در غم و شادی‌شان شریک می‌شود تا قصه دهکده کوچک کنار نیل را بازگوید. عشق، خشم، زخم و در نهایت انسان محورهای اصلی این رمان تاثیرگذارند تا از میان این روابط اجتماعی، به لایه‌های زیرین عواطف و امیال مردم پی ببریم جایی که روح هر انسان دالانی هزارتو می‌شود تا رازهای مگویش را مخفی کند، اما این رازها تا ابد پنهان نمی‌مانند. این اثر جنجالی‌ترین رمان شرق لقب گرفته و برگزیده منتقدان عرب‌زبان است. ادهم العبودی پیش از این نیز برای رمان «باب العبد» جایزه ادبی شارجه را در سال ۲۰۱۲ دریافت کرده است. از زبان زهره دختر کدخدای روستا می‌خوانید: «ساعت‌ها روبروی آیینه اتاقم می‌نشینم. مویم را شانه می‌کشم وآن را می‌بافم. آینه خبر از پژمردگی‌ام را می‌دهد، واقعاً پژمرده شده‌ام، ماه‌ها از ازدواجم می‌گذرد ودر وجودم جای هیچ خوش‌بینی باقی نمانده است، آینه مرا به یاد شب زفاف می‌اندازد. شبی که برای آن، از هفته‌ها قبل خودم را آماده کرده بودم. وقتی که در صندلی عروس نشسته بودم داشتم از خوشحالی بال در می‌آوردم هرچه وقت می‌گذشت و به نیمه شب نزدیک می‌شد، زمان ورودم با او، به دنیای یگانه‌مان نزدیک می‌شد. پدرم کدخدا است عجیب نبود با پسر کدخدایی ازدواج کنم ولی اگر جذب او نشده بودم و از او خوشم نیامده بود محال بود زندگی مشترک با او را می‌پذیرفتم. بارها با پدرش کدخدا حمزه به عمارت ما می‌آمد به سمتش چشم می‌دواندم و چهره زیبایش را نگاه می‌کردم. خوش‌تیپ بود. مثل پدرش قدبلند و شانه عریضی داشت. اما زلف پریشان او بر روی صورتش آن دو را از هم متمایز می‌ساخت.‌ اولین بار که چشمم به او افتاد به راحتی در دلم جا گرفت. جدی بود.»