کتاب سکوت را می‌نویسم

«سکوت را می نویسم» رمانی از الهه اسدی‌نیا درباره زندگی زنی به نام علیا دلدار است که سردبیر یک هفته‌نامه و مادر سه فرزند است. زنی پرکار و فعال که تن به روزمرگی نمی‌دهد و در این میانه باید تعادلی بین نقش‌های چندگانه خود به عنوان مدیر نشریه، مادر، همسر و فرزند ایجاد کند. این موضوع او را با چالش هایی روبه‌رو می‌سازد. از الهه اسدی‌نیا، کتاب «نکند تنها بمانی» نیز توسط نشر مضمون منتشر شده است. «تلفن علیا زنگ خورد. دادجو پشت خط بود. علیا هق‌هق‌کنان پرسید: «خبر رو شنیدید؟» دادجو گفت: «متأسفانه بله! برای همین مزاحم شدم. باید مقدمات چاپ یه سوگ‌نامه رو فراهم کنیم. باید به مردم آگاهی داد. شهر کاملاً ویران شده. زخمی‌ها خون می‌خوان، دارو می‌خوان. بازمانده‌ها به غذا و سرپناه نیاز دارن. ما اهل قلم در چنین مواقعی باید به وظیفه‌مون عمل کنیم... فردا زودتر از همیشه دفتر باشید!» علیا پی‌درپی شبکه‌ها را با حالتی عصبی عوض می‌کرد و می‌گریست. شبکه‌های سراسری سعی داشتند با مرکز کرمان ارتباط مستقیم برقرار کنند و آخرین خبرهای زلزله را جویا شوند. مجری تلویزیون کرمان با چشمانی گریان زمزمه می‌کرد: «هنوز چشمان خورشید باز نشده بود که شب بر سرش آوار شد! کسی نمی‌دانست صبح است یا کابوس نیمه‌شب! کسی نمی‌دانست از گلدسته‌هایی که از آن‌ها آوای صبح برمی‌خاست، از پنجره‌های رو به ماه، جز چارچوب شکسته‌ای که نیمی در خاک مدفون است و نیمی در حسرت گشودن، چیزی باقی نمانده...»