کتاب سخن‌گفتن درباره‌ خدایی متشخص؛ رساله‌ای درباره‌ی الهیات فلسفی

«سخن گفتن درباره خدایی متشخص» رساله‌ای درباره الهیات فلسفی از ونسان برومر است. برومر در ابتدای این اثر که درباره رابطه الهیات و فلسفه است از این مسئله سخن گفته است که همواره میان فیلسوفان متالهین رابطه‌ای دوگانه وجود داشته است. رابطه‌ای عجیب که عشق و نفرت را همزمان با خود داشته است. فیلسوفان علاقه‌ای فطری به آن دسته از ویژگی‌های وجود انسان دارند که متألهان درباره آن‌ها می‌اندیشند و متألهان نیز به ابزارهای روش‌شناختی فیلسوفان متکی‌اند. الهیات نظام‌مند را می‌توان تا حدود زیادی رشته‌ای فلسفی تعبیر کرد. هرچند، فیلسوفان اغلب اصرار دارند که مؤمنان ادعاهای صدق و کذب خود را با کمک معیارهای عقلانی‌ای توجیه می‌کنند که هرگز فیلسوفان را اقناع نمی‌کند. در مقابل، متألهان سرشت این خواستهٔ فیلسوفان را نابجا می‌دانند. از منظر متألهان، باورهای دینی را باید براساس ضوابط دینی داوری کرد و این باورها نیازی به بنیان‌ها یا دلایل نامربوط فلسفی ندارند. از نگاه بسیاری از فیلسوفان، الهیات بسیار دانش‌ستیز است، زیرا از لحاظ عقلانی آبرویی ندارد، در همین‌حال بسیاری از متألهان هم بدگمانی ریشه‌داری نسبت به فیلسوفان دارند زیرا معتقدند که مطالبات طاقت‌فرسای آنان سست کردن ایمان مؤمنان را نشانه گرفته‌است. شکاف بین الهیات و فلسفه با آغاز عصر روشنگری عمیق‌تر شد و علت آن مسایل معرفت‌شناختی بود که در کانون پژوهش‌های عقلانی قرار داشت. «چگونه می‌دانیم؟» اساسی‌ترین پرسش معرفت شناختی است که با آن روبه‌رو هستیم. پرسشی که از دید فیلسوفان و متألهان پاسخ‌های مناسب آن متفاوتند. در کتاب «سخن گفتن درباره‌ خدایی متشخص» برومر درباره وظیفه نوعی از الهیات به نام الهیات فلسفی و نوع نگاهی که به آن وجود دارد، سخن گفته است و آن را با بررسی یکی از اساسی‌ترین ادعاهای ایمان مسیحی، «خدا موجودی متشخص است که می‌توانیم با ایجاد رابطه‌ای شخصی با او حیات داشته باشیم.» تشریح کرده است. دو فصل نخست به آن دسته از موضوعات روش‌شناختی می‌پردازد که با پژوهش‌های الهیاتی و فلسفی مرتبطند و فصل‌های ۳ تا ۶ نیز به تحلیل مفهوم خدای متشخص اختصاص داده شده است. در فصل یک درباره دربارهٔ سرشت الهیات فلسفی و چگونگی ارتباط آن با هرمنوتیک و الهیات اعتقادی و الهیات جزمی سخن رفته است. در فصل ۲ به پیش‌فرض بنیادین الهیات فلسفی پرداخته شده است. در فصل ۳ و ۴ به سوال هایی درباره اراه و اختیار انسان و خدا پاسخ داده شده است. در فصل پنج به نظریه‌ای با نام نظریه دوفاعلیتی در الهیات فلسفی پرداخته شده و در خاتمه به این سوال پاسخ داده شده است که چگونه وجود شر در جهان با ذات خداوند که سراسر عشق است دمساز شده است.