کتاب رضی‌الدین آرتیمانی

میرزا محمدرضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست. اشعار این عارف شاعر در طاقچه، برگرفته از وبگاه ادبی گنجور است: مرا در دل غم جانانه‌ای هست درون کعبه‌ام بتخانه‌ای هست ز لب مهر خموشی بر ندارم که در زنجیر من دیوانه‌ای هست خراباتم ز مسجد خوشتر آید که آنجا نالهٔ مستانه‌ای هست نمیدانم اگر نار است اگر نور همی دانم که آتش خانه‌ای هست درخشان اختری شو گیتی افروز و گر نه شمع در هر خانه‌ای هست رضی گویی کجٰا آرام داری کهن ویرانه، ماتم خانه‌ای هست