کتاب هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم (دوران زندیه و افشاریه) است. هاتف درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری قمری در اصفهان متولد شد. اصلیت او از اردوباد آذربایجان بود. هاتف در زادگاهش به کسب علوم متداول به ویژه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر بود که همگی آنان از شاگردان مشتاق اصفهانی بودند. هاتف سرانجام در قم درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد. بعضی از تذکره‌ها مرگ او را در کاشان و مزارش را در قم می‌دانند. دیوان او در طاقچه مرکب از قصاید، غزلیات، مقطعات، رباعیات و برگرفته از وبگاه گنجور است. ترجیع‌بند معروف او که پنج بند و در موضوع وحدت وجود است هاتف را در ردیف استادان بزرگ قرارمی‌دهد. از غزلیات هاتف: ناقه آن محمل نشین چون راند از منزل مرا جان قفای ناقه رفت و دل پی محمل مرا ز آتش رشکم کنی تا داغ، هر شب می‌شوی شمع بزم غیر و می‌خواهی در آن محفل مرا بعد عمری زد به من تیغی و از من درگذشت کشت لیک از حسرت تیغ دگر قاتل مرا بارها گفتم که پیکانش ز دل بیرون کشم جهدها کردم ولی برنامد این از دل مرا خط برآوردی و عاشق کشتی آخر کرد عشق غرقه در دریا تو را آسوده در ساحل مرا چاره جو هاتف برای مشکل عشقم ولی مشکل از تدبیر آسان گردد این مشکل مرا