کتاب آن سوی مه

: «پیر شده‌ای، عمو!» عمو عبدالله سینی را روی زمین گذاشت و گفت: «عجله نکن بابا؛ تو هم می‌شوی!»

تا حالا یک موشک هم به خانهٔ ما، حتّی به نزدیکی خانهٔ ما نخورده است؛ شاید به خاطر این‌که بابا و مامانم خیلی می‌ترسند!

در وسط‌های اخبار، گویندهٔ اخبار می‌گوید که امروز ساعت نه، چند هواپیما، شهر ما را بمباران کردند. مامان داد می‌کشد: «مهدی! دیدی این دفعه هم در رفتیم!» بابا شانه‌های مامان را با یک دست می‌گیرد و می‌گوید: «دیوانه‌ها! حالا اگر مردید، داد بزنید، جنگ جنگ تا پیروزی!» بعد بر می‌گردد و به من می‌گوید: «چه‌طوری محدثه؟ خوشحال نیستی؟» یک‌دفعه چشمم می‌خورد به کامیونی که از سر پیچ می‌آید جلوی ماشین ما. مامان جیغ می‌کشد: «مهدی!»

معلم بد است که کلاس را به هم می‌ریزد، نه شاگرد بد!

محصول دست، مزه دارد کاک صالح؛ قوه هم دارد. می‌دانی چند وقت است محصول دست خودمان را نخورده‌ایم! برای همین است که پیر شده‌ایم، حال نداریم، ولی آن وقت قوی می‌شویم، جوان می‌شویم. باور کن!

«آخر چرا نمی‌فهمی! من خسته شدم! از این دربه‌دری خسته شدم! هیچ کس ما را در روستایش راه نمی‌دهد. می‌گوییم طرفداری کردیم، ولی کردها را می‌کشیم. می‌گوییم کردها با ما هستند، ولی کدام کرد با رغبت به ما جا و غذا می‌دهد؟ ماه پیش مردم آن روستا را چرا قتل عام کردیم، ها؟ بگو! مگر غیر از این بود که به ما غذا ندادند؟ نداشتند که بدهند، ولی ما همه را کشتیم. ما شدیم کردکش، کاک صالح! ما بنایمان از اوّل این نبود! بود؟ ها؟»

پنج سال چشم‌بسته به کشتار و غارت روستاییان پرداخته و به بهانهٔ مبارزه با انقلاب، هر مخالفی را کشته و خانه‌اش را سوزانده بود؛ تا این‌که در کمینی که چند ماه پیش پاسداران و پیش‌مرگان به آن‌ها زده بودند، به خود آمد. تمامی دوستانش، و آن‌هایی که پنج سال دوشادوش هم جنگیده بودند و پشت‌شان به پشت هم گرم بود، در آن کمین، کشته شدند. ناگهان احساس کرد که دیگر تکیه‌گاهی ندارد؛ هم، دوستانش را از دست داده بود و هم مردم را. نمی‌خواست مانند آن‌ها کشته شود. تازه میل زنده ماندن در او زنده شده بود، ولی مگر چند سال دیگر می‌توانست در میان کوه‌ها زندگی کند! پیری هم داشت رمقش را می‌گرفت و او عصایی برایش نداشت.

در کشتار مردم روستایی که جای آن‌ها را لو داده بودند، فهمید که دیگر رغبتی به کشتن مردم ندارد، دیگر از همه چیز زده شده بود و هر کار یارانش باعث نفرت بیشتر او از آن‌ها می‌شد.