کتاب پرواز

کتاب پرواز نوشته امیررضا مافی شیراز، اثری است که یک موقعیت ساده‌ی خانگی را به تجربه‌ای خیال‌انگیز تبدیل می‌کند. ماجرا از یک روز بارانی و حوصله‌سربر شروع می‌شود؛ جایی که پدر و فرزند تصمیم می‌گیرند با چند وسیله‌ی قدیمی یک هواپیما بسازند. آنچه در ادامه شکل می‌گیرد فقط ساختن یک کاردستی نیست، بلکه تصویری از بازی، همراهی و جان‌گرفتن خیال در دل زندگی روزمره است. این داستان را انتشارات مهرک در قالب مجموعه‌ی «جهان قصه‌های با بابام» منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پرواز

کتاب پرواز نوشته‌ی امیررضا مافی شیراز بر لحظه‌ای کوتاه از زندگی کودکانه تمرکز دارد؛ لحظه‌ای که باران، ماندن در خانه و بی‌حوصلگی، زمینه‌ی یک بازی تازه را فراهم می‌کند. هسته‌ی اصلی اثر رابطه‌ی پدر و فرزند است؛ رابطه‌ای که در آن ساختن یک هواپیمای دست‌ساز بهانه‌ای می‌شود برای خیال‌پردازی، تجربه‌کردن و کنارآمدن با خراب‌شدن چیزی که با شوق ساخته شده است. متن از زاویه‌ی دید کودک پیش می‌رود و همین زاویه، حس کنجکاوی، ذوق و دلخوری را بی‌واسطه به فضای داستان می‌آورد.

این کتاب نشان می‌دهد که چگونه یک اتفاق کوچک در خانه می‌تواند به تجربه‌ای پرمعنا تبدیل شود. در مسیر داستان، اشیای ساده‌ای مثل مقوا، چوب، کش و کارتن، نقش مهمی پیدا می‌کنند و از وسیله‌های معمولی به ابزار خیال بدل می‌شوند. حضور پدر در این میان فقط به ساختن محدود نمی‌ماند؛ او وقتی نتیجه مطابق انتظار پیش نمی‌رود، شکل دیگری از بازی را پیش می‌کشد و فضای ناامیدی را عوض می‌کند. همین جابه‌جایی از شکست به بازی، از نکته‌های مهم اثر است.

کتاب پرواز حال‌وهوایی گرم و تصویری دارد و بر تجربه‌هایی تکیه می‌کند که برای بسیاری از کودکان آشناست؛ مثل روزهای بارانی، دل بستن به یک وسیله‌ی تازه و ناراحت‌شدن از خراب‌شدن آن. درعین‌حال، امیررضا مافی شیراز بر نقش تخیل در ساختن شادی هم دست می‌گذارد. پرواز در این‌جا فقط حرکت یک هواپیما نیست، بلکه حالتی ذهنی است که از دل همراهی و بازی بیرون می‌آید. 

خلاصه داستان پرواز

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان پرواز با یک روز جمعه‌ی بارانی شروع می‌شود؛ روزی که بیرون‌رفتن ممکن نیست و کودکِ راوی حوصله‌اش سر رفته است. پدر پیشنهاد می‌دهد با هم کاردستی بسازند و بعد با چند وسیله‌ی قدیمی، یک هواپیمای دست‌ساز آماده می‌کند. شوق راوی وقتی بیشتر می‌شود که هواپیما واقعاً در هوا می‌چرخد اما نوبت او که می‌رسد، پرتاب ناموفق باعث شکستن هواپیما می‌شود. ناراحتی کودک و تمام‌شدن وسایل، ماجرا را به نقطه‌ای تازه می‌رساند. پدر به‌ جای تکرار همان کار، با یک کارتن بزرگ و چند وسیله‌ی ساده، بازی دیگری می‌سازد و خیال پرواز را به شکلی تازه ادامه می‌دهد.

چرا باید کتاب پرواز را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پرواز را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب یک موقعیت روزمره را به داستانی درباره‌ی خیال، بازی و همراهی خانوادگی تبدیل می‌کند.
• خواننده در آن با احساسی آشنا روبه‌رو می‌شود: شوق ساختن چیزی تازه و ناراحتیِ خراب‌شدن آن.
• داستان نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از دل یک ناکامی کوچک، شکل دیگری از شادی و بازی پیدا کرد.
• رابطه‌ی پدر و فرزند در این اثر از راه عمل و همبازی‌شدن تصویر می‌شود، نه با توضیح‌های مستقیم.
• فضای کتاب برای گفت‌وگو درباره‌ی خلاقیت، کاردستی و نقش تخیل در زندگی روزانه مناسب است.

خواندن کتاب پرواز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پرواز به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کودکانی که به داستان‌های مربوط به بازی، کاردستی و خیال‌پردازی علاقه دارند.
• خوانندگانی که از قصه‌های خانوادگی با محور رابطه‌ی پدر و فرزند لذت می‌برند.
• مخاطبانی که دوست دارند با احساسات کودکانه‌ای مثل ذوق، دلخوری و جبران آشنا شوند.
• بزرگسالانی که به‌ دنبال داستانی کوتاه برای بلندخوانی و گفت‌وگو با کودکان هستند.
• کسانی که به قصه‌هایی درباره‌ی تبدیل وسایل ساده‌ی خانه به دنیایی تازه علاقه‌مندند.

درباره امیررضا مافی شیراز

امیررضا مافی شیراز (متولد ۱۳۶۷)، داستان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و پژوهشگر فلسفه‌ی غرب است. او فعالیت در حوزه‌ی نوشتن را از کودکی با ارسال مطلب برای نشریاتی چون «کیهان بچه‌ها» و «بچه‌ها... گل‌آقا» آغاز کرد و در دوران نوجوانی به ادبیات نمایشی روی آورد. او پس از نگارش و اجرای چند نمایش‌نامه از جمله «یک شب بارانی»، «در انتظار مرگ» و «خداکشی»، از سال ۱۳۸۳ مسیر حرفه‌ای خود را به‌ سوی ادبیات داستانی تغییر داد. حاصل این دوره انتشار آثاری چون «سکوت چشم‌ها»، «کویر من»، «سطرهای گنگ»، «جزیره‌ی سلاخی»، «وضعیت مجهول» و رمان‌هایی با محوریت جنگ ایران و عراق مانند «داستان اسماعیل»، «شریف شریف»، «کیمیای مجنون» و «روایت یک مرد» بود.

مافی علاوه‌بر ادبیات داستانی، از اواخر دهه‌ی ۱۳۸۰ به نگارش بیش از صد عنوان نمایش‌نامه و مجموعه‌ی نمایشی برای رادیو پرداخت و فیلم‌نامه‌ی تله‌فیلم «بعد از غبار» را نیز به نگارش درآورد. او در کنار آفرینش‌های ادبی، در حوزه‌ی فلسفه‌ی کانت، نظریه‌های پست‌مدرن و دین‌پژوهی مقالاتی منتشر کرده است. در کارنامه‌ی اجرایی و تخصصی وی، دریافت لوح تقدیر جشنواره‌ی عذرا برای فیلم‌نامه‌ی «خسوف یک ماه»، دبیری علمی پنجمین دوره‌ی جایزه‌ی پژوهش سال سینمای ایران (۱۴۰۱) و داوری در بخش‌های بین‌الملل برخی از جشنواره‌های سینمایی به چشم می‌خورد.