کتاب غذای رنگی

کتاب غذای رنگی نوشته امیررضا مافی شیراز، از آثاری است که یک موقعیت ساده‌ی خانگی را به پرسشی کودکانه و مهم درباره‌ی خدا، رنگ‌ها و زیبایی جهان پیوند می‌زند. ماجرای همراهی یک کودک با پدر برای درست‌کردن پیتزا، کم‌کم به گفت‌وگویی درباره‌ی آفرینش و چیزهایی می‌رسد که دیده نمی‌شوند اما می‌شود به آن‌ها فکر کرد. انتشارات مهرک این داستان را از مجموعه‌ی «جهان قصه‌های با بابام» منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب غذای رنگی

کتاب غذای رنگی نوشته‌ی امیررضا مافی شیراز بر پایه‌ی یک تجربه‌ی روزمره شکل گرفته است؛ آشپزی در خانه، کنار پدر، با گوجه و فلفل‌دلمه‌ای و پیازهای بنفش و زیتون‌های رنگارنگ. اما متن در همان سطح نمی‌ماند و از دل همین صحنه‌ی آشنا، ذهن کودک به‌ سمت سؤالی بزرگ می‌رود: خدا که همه‌ی رنگ‌ها را آفریده، خودش چه رنگی است؟ همین جابه‌جایی از کارهای ساده‌ی آشپزخانه به خیال‌پردازی و پرسش، فضای اثر را می‌سازد و آن را به متنی تبدیل می‌کند که هم به دنیای کودک نزدیک است و هم به مفاهیم انتزاعی راه باز می‌کند.

امیررضا مافی شیراز گفت‌وگویی خانوادگی را در مرکز خود قرار داده است. پدر و مادر در پاسخ به پرسش‌های کودک، به‌ جای پیچیده‌کردن موضوع، از مثال‌هایی استفاده می‌کنند که با تجربه‌ی او پیوند دارد؛ رنگ، نقاشی، زیبایی و مهربانی. به‌ این‌ ترتیب، مفهوم خدا نه از راه تعریف‌های سنگین، بلکه از مسیر مقایسه با قشنگ‌ترین و خوب‌ترین چیزهای دنیا مطرح می‌شود. در کنار این لایه‌ی فکری، متن حال‌وهوای گرم خانه را هم حفظ می‌کند؛ از شوق سرآشپزشدن تا عجله برای خوردن پیتزا و حتی خراب‌شدن نتیجه‌ی اولین تلاش.

کتاب غذای رنگی از نظر حال‌وهوا بر کنجکاوی، محبت خانوادگی و کشف تدریجی تکیه دارد. کودک در این اثر نه‌فقط مشغول درست‌کردن غذاست، بلکه در حال کنار هم‌ گذاشتن تصویر خود از جهان هم هست. متن نشان می‌دهد که پرسش‌های بزرگ می‌توانند وسط کارهای کوچک روزانه شکل بگیرند و پاسخ‌ها هم لزوماً رسمی و مستقیم نیستند. همین ویژگی باعث شده است که اثر، هم تصویری از رابطه‌ی کودک و والدین ارائه دهد و هم به موضوع آفرینش و مهربانی از زاویه‌ای نزدیک به ذهن کودک بپردازد.

خلاصه داستان غذای رنگی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب غذای رنگی داستان کودکی است که همراه پدرش تصمیم می‌گیرد در خانه پیتزا درست کند. هنگام آماده‌کردن مواد، رنگ‌های مختلف سبزی‌ها و خوراکی‌ها توجه او را جلب می‌کند و همین موضوع ذهنش را به‌ سمت خدا و آفرینش می‌برد. او از پدرش می‌پرسد خدا چند رنگ دارد و آیا می‌شود خدا را نقاشی کرد. گفت‌وگوی میان آن‌ها در کنار ادامه‌ی آشپزی پیش می‌رود و کودک می‌کوشد میان رنگ‌ها، زیبایی دنیا و مهربانی خدا ارتباطی پیدا کند. 

در ادامه، شوق خوردن پیتزا و بی‌صبری کودک هم بخشی از ماجرا را می‌سازد و داستان را در فضای خانه نگه می‌دارد.

چرا باید کتاب غذای رنگی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب غذای رنگی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب یک موقعیت آشنا در خانه را به پرسشی عمیق درباره‌ی خدا و آفرینش پیوند می‌دهد.
• متن نشان می‌دهد که مفاهیم انتزاعی را می‌شود از راه تجربه‌های روزمره و قابل‌لمس مطرح کرد.
• خواننده با نوعی گفت‌وگوی خانوادگی روبه‌رو می‌شود که در آن پرسش کودک جدی گرفته می‌شود.
• اثر، کنجکاوی کودکانه را در کنار حس صمیمیت و همکاری در خانه تصویر می‌کند.
• ماجرای آشپزی و رنگ‌های خوراکی‌ها، موضوع کتاب را ملموس‌تر و به‌یادماندنی‌تر می‌کند.

خواندن کتاب غذای رنگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب غذای رنگی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کودکانی که به داستان‌های خانگی و ماجراهای مربوط به آشپزی علاقه دارند.
• خوانندگانی که دوست دارند با پرسش‌های کودکانه درباره‌ی خدا و آفرینش همراه شوند.
• والدینی که به‌ دنبال متنی برای گفت‌وگو درباره‌ی رنگ‌ها، زیبایی جهان و مهربانی هستند.
• کسانی که از آثاری با محور رابطه‌ی کودک و خانواده لذت می‌برند.
• مخاطبانی که می‌خواهند مفاهیم ذهنی را در قالب موقعیت‌های ساده و روزمره دنبال کنند.

درباره امیررضا مافی شیراز

امیررضا مافی شیراز (متولد ۱۳۶۷)، داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و دانش‌آموخته‌ی فلسفه‌ی غرب است. او فعالیت در حوزه‌ی نگارش را از کودکی در نشریاتی چون «کیهان بچه‌ها» و «بچه‌ها... گل‌آقا» آغاز کرد و سپس به ادبیات نمایشی وارد شد. پس از نگارش و اجرای چند نمایش از جمله «یک شب بارانی»، «در انتظار مرگ» و «خداکشی»، از سال ۱۳۸۳ مسیر حرفه‌ای خود را به‌ سوی ادبیات داستانی تغییر داد که حاصل آن چاپ آثاری چون «سکوت چشم‌ها» (۱۳۸۵)، «کویر من» (۱۳۸۸)، «سطرهای گنگ» (۱۳۹۱)، «جزیره‌ی سلاخی» (۱۳۹۱)، «وضعیت مجهول» (۱۳۹۲) و رمان‌های «داستان اسماعیل»، «شریف شریف»، «کیمیای مجنون» و «روایت یک مرد» بود.

مافی از اواخر دهه‌ی ۱۳۸۰ بیش از صد نمایش‌نامه و مجموعه‌ی نمایشی رادیویی نگاشت و فیلم‌نامه‌ی تله‌فیلم «بعد از غبار» نیز بر اساس اثر او تولید شد. او در کنار آفرینش ادبی، مقالاتی در حوزه‌ی فلسفه‌ی ایمانوئل کانت، نظریه‌های پست‌مدرن و دین‌پژوهی منتشر کرده است. دریافت لوح تقدیر جشنواره‌ی عذرا برای فیلم‌نامه‌ی نیمه‌بلند «خسوف یک ماه»، دبیری علمی پنجمین دوره‌ی جایزه‌ی پژوهش سال سینمای ایران (۱۴۰۱) و داوری بخش بین‌الملل در رویدادهای سینمایی از جمله فعالیت‌های او به شمار می‌آید.