کتاب شهر بازی

کتاب شهر بازی نوشته امیررضا مافی شیراز، از مجموعه‌ی «جهان قصه‌های با بابام» انتشارات مهرک، داستان کوتاهی است که یک گردش ساده به شهر بازی را به موقعیتی برای فهمیدن محدودیت، تمام‌شدن لذت‌ها و کنارآمدن با خواسته‌های برآورده‌نشده تبدیل می‌کند. ماجرا از جایی جالب می‌شود که راوی کودک، با وجود گرفتن فرصت دوباره، باز هم احساس رضایت پیدا نمی‌کند و همین نکته مسیر احساسی قصه را شکل می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شهر بازی

کتاب شهر بازی نوشته‌ی امیررضا مافی شیراز داستانی کوتاه و کودکانه است که از دل یک موقعیت روزمره، به احساساتی آشنا مثل ذوق، عجله، دلخوری و پشیمانی نزدیک می‌شود. ماجرا با رفتن یک پدر و فرزند به شهر بازی شروع می‌شود؛ جایی که قرار است کودک فقط پنج بازی را انتخاب کند. همین محدودیت ساده، هسته‌ی اصلی قصه را می‌سازد و نشان می‌دهد انتخاب‌کردن همیشه با ازدست‌دادن گزینه‌های دیگر همراه است. متن، جهان ذهنی کودک را در لحظه‌های بازی و خیال‌پردازی نشان می‌دهد؛ از اسب‌سواری خیالی تا نشستن در قطاری که برای چند لحظه او را به سفری دیگر می‌برد.

کتاب شهر بازی فقط درباره‌ی چند وسیله‌ی بازی نیست، بلکه درباره‌ی مواجهه‌ی کودک با تمام‌شدن است؛ تمام‌شدن زمان، فرصت و لذت. قصه به‌ جای آنکه بر حادثه‌های بیرونی تکیه کند، روی تغییر حال‌وهوای شخصیت اصلی پیش می‌رود. شادی اولیه کم‌کم جایش را به نگرانی می‌دهد و بعد ناراحتی، حتی وقتی فرصت بیشتری در اختیار او قرار می‌گیرد. در این میان، رابطه‌ی پدر و فرزند هم بخش مهمی از فضای اثر را می‌سازد. پدر نه در مقام نصیحت‌گر همیشگی، بلکه در دل یک تجربه‌ی واقعی کنار کودک قرار دارد و واکنش‌هایش به شکل‌گیری معنای قصه کمک می‌کند. 

سادگی موقعیت، تکرار حساب‌شده‌ی کم‌شدن بازی‌ها و پایان‌بندی احساسیِ بازدارنده از اغراق، باعث شده این کتاب برای گفت‌وگو درباره‌ی خواستن، صبر و پذیرفتن مرزها مناسب باشد.

خلاصه داستان شهر بازی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی کودک همراه پدرش به شهر بازی می‌رود و قرار می‌شود فقط پنج بازی انجام دهد. او با شوق از میان بازی‌های مختلف انتخاب می‌کند؛ اسب، قطار، دستگاه عروسک‌گیر، ماشین و سرسره‌های بادی. اما هر بار که یکی از فرصت‌ها کم می‌شود، لذت بازی هم برایش کمتر می‌شود و ذهنش بیشتر درگیر تمام‌شدن کارت می‌ماند. حتی وقتی پدر بعد از گریه‌ی او سه بازی دیگر می‌خرد، ناراحتی‌اش از بین نمی‌رود؛ چون هم حال پدر را می‌بیند و هم می‌فهمد این فرصت تازه هم باز تمام می‌شود.

چرا باید کتاب شهر بازی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب شهر بازی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب یک موقعیت آشنا را به مسئله‌ای احساسی و قابل‌فهم درباره‌ی محدودیت و انتخاب تبدیل می‌کند.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند حال‌وهوای کودکی را ببیند که میان شوق بازی و ترس از تمام‌شدن گیر افتاده است.
• این اثر زمینه‌ای مناسب برای فکرکردن به موضوع رضایت‌نداشتن حتی بعد از برآورده‌شدن خواسته‌ها فراهم می‌کند.
• رابطه‌ی پدر و فرزند در این داستان، بدون پیچیدگی اضافه، بخشی از معنای اصلی قصه را روشن می‌کند.
• کوتاهی داستان باعث می‌شود بتوان آن را در یک نشست خواند و بعد درباره‌ی احساسات و رفتارهای شخصیت‌ها گفت‌وگو کرد.

خواندن کتاب شهر بازی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب شهر بازی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کودکانی که با موضوع نوبت، محدودیت و تمام‌شدن تفریح‌ها روبه‌رو می‌شوند.
• والدینی که می‌خواهند درباره‌ی خواستن، ناراضی‌بودن و پذیرفتن مرزها با فرزندشان گفت‌وگو کنند.
• علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه کودکانه که از موقعیت‌های روزمره به نتیجه‌ای احساسی می‌رسند.
• مربیان و همراهان کودک که به‌ دنبال متنی مناسب برای بحث درباره‌ی مدیریت احساسات هستند.
• خوانندگانی که قصه‌های شخصیت‌محور با تمرکز بر رابطه‌ی پدر و فرزند را دوست دارند.

درباره امیررضا مافی شیراز

امیررضا مافی شیراز (متولد ۱۳۶۷)، داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و دانش‌آموخته‌ی فلسفه‌ی غرب است. او فعالیت در حوزه‌ی نگارش را از کودکی در نشریاتی چون «کیهان بچه‌ها» و «بچه‌ها... گل‌آقا» آغاز کرد و سپس به ادبیات نمایشی وارد شد. پس از نگارش و اجرای چند نمایش از جمله «یک شب بارانی»، «در انتظار مرگ» و «خداکشی»، از سال ۱۳۸۳ مسیر حرفه‌ای خود را به‌ سوی ادبیات داستانی تغییر داد که حاصل آن چاپ آثاری چون «سکوت چشم‌ها» (۱۳۸۵)، «کویر من» (۱۳۸۸)، «سطرهای گنگ» (۱۳۹۱)، «جزیره‌ی سلاخی» (۱۳۹۱)، «وضعیت مجهول» (۱۳۹۲) و رمان‌های «داستان اسماعیل»، «شریف شریف»، «کیمیای مجنون» و «روایت یک مرد» بود.

مافی از اواخر دهه‌ی ۱۳۸۰ بیش از صد نمایش‌نامه و مجموعه‌ی نمایشی رادیویی نگاشت و فیلم‌نامه‌ی تله‌فیلم «بعد از غبار» نیز بر اساس اثر او تولید شد. او در کنار آفرینش ادبی، مقالاتی در حوزه‌ی فلسفه‌ی ایمانوئل کانت، نظریه‌های پست‌مدرن و دین‌پژوهی منتشر کرده است. دریافت لوح تقدیر جشنواره‌ی عذرا برای فیلم‌نامه‌ی نیمه‌بلند «خسوف یک ماه»، دبیری علمی پنجمین دوره‌ی جایزه‌ی پژوهش سال سینمای ایران (۱۴۰۱) و داوری بخش بین‌الملل در رویدادهای سینمایی از جمله فعالیت‌های او به شمار می‌آید.