کتاب زیارت

کتاب زیارت نوشته امیررضا مافی شیراز، از مجموعه‌ی «جهان قصه‌های با بابام»، ماجرای یک سفر کوتاه و کودکانه به امامزاده را روایت می‌کند؛ سفری که در آن شوق، خستگی، همراهی پدر و نگاه خیال‌پرداز یک کودک در کنار هم قرار می‌گیرند. آنچه این اثر را برجسته می‌کند، پیوند میان تجربه‌ی زیارت و دنیای پررنگ و زنده‌ی کودکانه است؛ جایی که فرشته‌های رنگی، راه رفتن در جاده‌ی کوه و حضور در کنار ضریح معنایی ملموس پیدا می‌کند. این داستان را انتشارات مهرک منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زیارت

کتاب زیارت نوشته‌ی امیررضا مافی شیراز، داستانی کوتاه با محوریت تجربه‌ی زیارت از نگاه یک کودک است. روایت از جایی شروع می‌شود که راوی همراه پدر و مادرش به خانه‌ی مادرجون در روستا می‌رود؛ فضایی آشنا و گرم که با حیاط بزرگ، مرغ و خروس‌ها و تخت وسط حیاط شکل می‌گیرد. از همان ابتدا، کتاب میان دو فضا حرکت می‌کند: آرامش خانه‌ی روستایی و شوق رفتن به امامزاده. همین جابه‌جایی، زمینه‌ای می‌سازد تا مفهوم زیارت نه به‌ صورت توضیح مستقیم، بلکه در دل یک تجربه‌ی خانوادگی و عاطفی دیده شود.

کتاب بیش از آنکه بر رخدادهای زیاد تکیه کند، بر حس‌وحال کودکانه و جزئیات ساده‌ی مسیر استوار است. گفت‌وگوهای کوتاه میان کودک، پدر، مادر و مادرجون، فضای صمیمی خانواده را نشان می‌دهد و درعین‌حال تفاوت نگاه بزرگ‌ترها و کودک را هم آشکار می‌کند. برای پدر، رفتن به امامزاده با نذر و ادای قول پیوند دارد؛ اما برای کودک، این سفر با فرشته‌های رنگی، خوشحالی آدم‌ها و کنجکاوی همراه است. همین تفاوت زاویه‌ی دید، به متن حالتی زنده داده و نشان می‌دهد که تجربه‌های معنوی در ذهن کودک چگونه به تصویر و حرکت تبدیل می‌شوند.

کتاب زیارت در بخش مهمی از روایت، مسیر رسیدن را به اندازه‌ی مقصد مهم می‌داند. خستگی در راه، پنهان‌کردن ناتوانی، سوارشدن بر کول پدر و دیدن گنبد از دور، همگی لحظه‌هایی هستند که رابطه‌ی پدر و فرزند را پررنگ می‌کنند. در فضای امامزاده نیز کتاب تقابل میان سخت‌گیری و درک دنیای کودک را نشان می‌دهد. امیررضا مافی شیراز در داستان بر این نکته تمرکز می‌کند که زیارت برای کودک می‌تواند با حرکت، شوق، بازی و احساس امنیت معنا پیدا کند. به‌ همین دلیل، این کتاب فقط روایت یک رفتن نیست؛ تصویری از مواجهه‌ی کودک با امر مقدس در دل تجربه‌ای روزمره و خانوادگی است.

خلاصه داستان زیارت

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در داستان زیارت، راوی کودک همراه خانواده به روستای مادرجون می‌رود و وقتی می‌فهمد پدرش قصد دارد به امامزاده برود، اصرار می‌کند که او هم همراهش باشد. پدر ابتدا به‌ دلیل دوری راه مخالفت می‌کند اما در نهایت هر دو راهی می‌شوند. در مسیر، کودک با وجود خستگی تلاش می‌کند کم نیاورد اما سرانجام ناتوانی‌اش را می‌پذیرد و پدر او را بر کول می‌گیرد. وقتی به امامزاده می‌رسند، نگاه کودک همه‌چیز را با خیال و شوق درمی‌آمیزد و او حضور فرشته‌های رنگی را حس می‌کند. 

ماجرا در فضای زیارت، به تجربه‌ای تبدیل می‌شود که هم از محبت پدر شکل می‌گیرد و هم از برداشت خاص کودک از مکان مقدس.

چرا باید کتاب زیارت را بخوانیم؟

• این کتاب تجربه‌ی زیارت را از زاویه‌ی دید یک کودک نشان می‌دهد و معنای آن را در قالب حس، تصویر و کنجکاوی بازمی‌سازد.
• رابطه‌ی پدر و فرزند در مسیر داستان، با جزئیاتی مثل همراهی در راه و مراقبت در لحظه‌ی خستگی، به‌ شکل ملموس دیده می‌شود.
• فضای روستا و مسیر رسیدن به امامزاده، به متن حال‌وهوایی می‌دهد که تجربه‌ی سفر کوتاه خانوادگی را پررنگ می‌کند.
• کتاب نشان می‌دهد که مفاهیم مذهبی در ذهن کودک لزوماً با سکون و جدیت تعریف نمی‌شوند و می‌توانند با شوق و حرکت همراه باشند.
• حجم کوتاه اثر، آن را به گزینه‌ای مناسب برای خواندن در یک نشست و گفت‌وگو در مورد نگاه کودکان به زیارت تبدیل می‌کند.

خواندن کتاب زیارت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• والدینی که می‌خواهند درباره‌ی تجربه‌ی زیارت و مکان‌های مذهبی با کودکان گفت‌وگو کنند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که جهان را از نگاه کودک و با تمرکز بر احساس و تخیل روایت می‌کنند.
• خوانندگانی که به قصه‌های خانوادگی با فضای روستایی و رابطه‌ی نزدیک میان پدر و فرزند علاقه دارند.
• مربیان و بزرگ‌ترهایی که به‌ دنبال متنی کوتاه برای صحبت در مورد درک کودک از امر مقدس هستند.

درباره امیررضا مافی شیراز

امیررضا مافی شیراز (متولد ۱۳۶۷)، داستان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و پژوهشگر فلسفه‌ی غرب است. او فعالیت در حوزه‌ی نوشتن را از کودکی با ارسال مطلب برای نشریاتی چون «کیهان بچه‌ها» و «بچه‌ها... گل‌آقا» آغاز کرد و در دوران نوجوانی به ادبیات نمایشی روی آورد. او پس از نگارش و اجرای چند نمایش‌نامه از جمله «یک شب بارانی»، «در انتظار مرگ» و «خداکشی»، از سال ۱۳۸۳ مسیر حرفه‌ای خود را به‌ سوی ادبیات داستانی تغییر داد. حاصل این دوره انتشار آثاری چون «سکوت چشم‌ها»، «کویر من»، «سطرهای گنگ»، «جزیره‌ی سلاخی»، «وضعیت مجهول» و رمان‌هایی با محوریت جنگ ایران و عراق مانند «داستان اسماعیل»، «شریف شریف»، «کیمیای مجنون» و «روایت یک مرد» بود.

مافی علاوه‌بر ادبیات داستانی، از اواخر دهه‌ی ۱۳۸۰ به نگارش بیش از صد عنوان نمایش‌نامه و مجموعه‌ی نمایشی برای رادیو پرداخت و فیلم‌نامه‌ی تله‌فیلم «بعد از غبار» را نیز به نگارش درآورد. او در کنار آفرینش‌های ادبی، در حوزه‌ی فلسفه‌ی کانت، نظریه‌های پست‌مدرن و دین‌پژوهی مقالاتی منتشر کرده است. در کارنامه‌ی اجرایی و تخصصی وی، دریافت لوح تقدیر جشنواره‌ی عذرا برای فیلم‌نامه‌ی «خسوف یک ماه»، دبیری علمی پنجمین دوره‌ی جایزه‌ی پژوهش سال سینمای ایران (۱۴۰۱) و داوری در بخش‌های بین‌الملل برخی از جشنواره‌های سینمایی به چشم می‌خورد.