کتاب من هنوز اینجا هستم!

کتاب من هنوز اینجا هستم! نوشته تسنیم زنگنه، از دلِ یک روستای جنگ‌زده، زندگی پسری را دنبال می‌کند که میان ترس، کمبود، آوارگی و سکوتِ بزرگ‌ترها تلاش می‌کند معنای ماندن را بفهمد. این کتاب فقط روایت ویرانی نیست؛ از کودکیِ ازدست‌رفته، دوستی، انتظار و تظاهر به آرامش هم حرف می‌زند. این رمان را نشر سنجاق به صورت الکترونیکی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من هنوز اینجا هستم!

کتاب من هنوز اینجا هستم! نوشته‌ی تسنیم زنگنه رمانی است که جنگ را نه از میدان نبرد، بلکه از دل خانه‌ها، کوچه‌ها و ذهن کودکی روایت می‌کند که ناچار است خیلی زودتر از سنش بزرگ شود. مرکز داستان، آلفونزو است؛ پسری که در روستایی مرزی زندگی می‌کند و هر روز با نشانه‌های ویرانی، غیبت آدم‌ها، کمبود غذا و اضطراب حمله‌های هوایی روبه‌رو می‌شود. بخشی از روایت از زبان دانای کل و بخشی از زبان شخصیت اصلی شکل گرفته و همین جابه‌جایی، هم به فضای بیرونی داستان وسعت می‌دهد و هم ترس‌ها و پرسش‌های درونی آلفونزو را پررنگ‌تر می‌کند.

کتاب من هنوز اینجا هستم! بیشتر به حال‌وهوای زندگی در وضعیت تعلیق می‌پردازد؛ جایی که آدم‌ها میان امید و فرسودگی، همدیگر را نگه می‌دارند و همزمان از هم فاصله می‌گیرند. در متن، شخصیت‌هایی مثل سالوتوره، والریو، خانم لیزا، مریلا و اعضای خانواده‌ی آلفونزو هر کدام بخشی از این جهان آسیب‌دیده را نشان می‌دهند. بعضی‌ها با خشونت از خودشان محافظت می‌کنند، بعضی‌ها به سکوت پناه می‌برند و بعضی‌ها هنوز در دل کمبود و ترس، نشانه‌ای از محبت را حفظ کرده‌اند. حضور آوارگان، گفت‌وگوهای تلخ بزرگ‌ترها، سهم‌بندی غذا و نگاه کودکانه‌ای که مدام در پی فهم عدالت است، به داستان بُعد اجتماعی روشنی داده است. 

در لایه‌ای دیگر، ارجاع الهام‌بخش تسنیم زنگنه به داستان آرزوهای بزرگ هم دیده می‌شود؛ نه به‌ صورت تقلید، بلکه در شکل‌گیری بعضی شخصیت‌ها و در حسِ جست‌وجوی هویت، تعلق و آینده. نتیجه، روایتی است که هم بر زخم‌های جنگ تمرکز می‌کند و هم بر این پرسش که ماندن در جهانی ازهم‌گسیخته دقیقاً چه معنایی دارد.

خلاصه داستان من هنوز اینجا هستم!

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

آلفونزو در روستایی زندگی می‌کند که جنگ، مدرسه‌اش را به خاکستر تبدیل کرده و کودکی را از او و هم‌سن‌وسال‌هایش گرفته است. او میان مادری که می‌خواهد آرامش را حفظ کند، پدری که زخم جنگ را با خود دارد، دوستی با خانم لیزا، دلبستگی خاموش به مریلا و سلطه‌ی پسران بزرگ‌تر، جهان اطرافش را می‌فهمد. 

با حمله‌های هوایی، ورود آوارگان و بحث‌های تلخ مردم روستا بر سر نان، پناه و بقا، آلفونزو بیش‌ازپیش با این واقعیت روبه‌رو می‌شود که جنگ فقط ساختمان‌ها را خراب نمی‌کند، بلکه نگاه آدم‌ها به هم و به آینده را هم تغییر می‌دهد. داستان من هنوز اینجا هستم! مسیر او را در دل همین بیداری زودرس دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب من هنوز اینجا هستم! را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب من هنوز اینجا هستم! را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب جنگ را از زاویه‌ی زندگی روزمره‌ی مردم عادی و ذهن یک کودک نشان می‌دهد، نه‌فقط از منظر درگیری و خبر.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند اثر ترس، کمبود و آوارگی را بر روابط خانوادگی و جمعی دقیق‌تر ببیند.
• داستان، پرسش‌هایی درباره‌ی عدالت، بقا، همدلی و معنای بزرگ‌شدنِ زودهنگام پیش می‌کشد.
• حضور شخصیت‌های فرعی متعدد، تصویر روستا را به‌ عنوان یک جهان زنده و آسیب‌دیده کامل‌تر می‌کند.
• جابه‌جایی میان صدای شخصیت اصلی و روایت دانای کل، هم احساسات درونی را روشن می‌کند و هم چشم‌انداز گسترده‌تری از ماجرا می‌دهد.

خواندن کتاب من هنوز اینجا هستم! را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب من هنوز اینجا هستم! به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های جنگی که بیشتر بر زندگی غیرنظامیان و پیامدهای عاطفی جنگ تمرکز دارند.
• خوانندگانی که از روایت‌های شخصیت‌محور با قهرمان نوجوان و فضای تلخ و تأمل‌برانگیز استقبال می‌کنند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی کودکیِ ازدست‌رفته، ترس جمعی و فرسایش زندگی روزمره در بحران بخوانند.
• مخاطبانی که به داستان‌های روستایی با جمعی از شخصیت‌های به‌یادماندنی و روابط پرتنش علاقه دارند.
• خوانندگانی که دوست دارند در کنار خط اصلی داستان، با پرسش‌های اخلاقی و انسانیِ ناشی از جنگ هم روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب من هنوز اینجا هستم!

«آسمان انگار زخمی بر تن دارد. دیگر آبی یا خاکستری نیست؛ سرخ شده است. مثل خونی که روی پارچه‌ای خیس پخش شود؛ می‌سوزد و آرام نمی‌گیرد. این آتش با آب خاموش نمی‌شود، با خاک هم دفن نمی‌شود. فقط می‌ماند و می‌سوزاند.

نمی‌دانم دنیا از پشت چشم‌های مریلا چه رنگی است. آیا او هم آتش گرفتنِ آسمان را می‌بیند؟ اگر می‌بیند، می‌ترسد یا فقط تماشا می‌کند؟ با اینکه مریلا تا امروز کلامی با من نگفته، من بارها با او حرف زده‌ام. برایش قصه بافته‌ام، گاهی کنارش سیب خورده‌ام. یک‌بار، درست لحظه‌ای که آسمان آتش گرفت، کنارش بودم. می‌خواستم وحشتِ آن سرخی را برایش توضیح دهم که مادرم سر رسید و مرا کشان‌کشان به خانه برد.

مادرم می‌گوید: "بمان خانه و درس بخوان." اما مدرسه‌ای که معلم ندارد، چه چیزی را درس می‌دهد؟ کلماتی که روی کاغذ می‌آیند و بعد فراموش می‌شوند؛ مثل خودِ ما که کم‌کم رنگی از فراموشی گرفته‌ایم. مثل آسمانِ گرفتهٔ روستا. خطوطی که باید مسیر را نشان دهند، محو شده‌اند؛ درست مثل رد پای آدم‌هایی که دیگر نیستند. ما به کسی نیاز داریم که نقشه‌خوانی بلد باشد. کسی مثل هکتور.»