کتاب خواب آخر

در مقدمه «خواب آخر» نوشته‌ی «ابوذر آهنگ» آمده: «رمان و یا به عبارتی همان صورت نو شده‌ی قصه‌های بلند شب‌ها و روزهای دراز انسان، هزار صورت دارد. و این نوشته یکی از آن صورت‌هاست. صورتی آغشته با رنج، غربت و کابوس. و به همان نسبت هم نامأنوس، شگفت انگیز و وهمناک. درست مثل خود زندگی.» برشی از داستان : «تمام هستی من یک نگاه بود، یک نگاه تند ولی سبز و اغواگر و درست به سانِ مرگ، نگاهی تازه‌تر داشت. سبزتر، اغواکننده‌تر ... و تندتر. به عریانیی یک احساس تازه. و همیشه گفتی باران می‌بارید، یک روند و بی‌وقفه ... و همه‌جا سبز می‌شد و همه‌چیز سبز می‌شد و چشمی بود که در تمام روزهای بارانی بارانِ سبز می‌ریخت... آسمان را هم سبز می‌کرد و هم دنیای مرا.»