کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات

کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات نوشته توراکو، ماجرای پسری دبیرستانی است که می‌خواهد سابقه‌ی خیال‌پردازی‌های عجیبش را پنهان کند. یوتا توگاشی زمانی خودش را صاحب قدرت‌های تاریک می‌دانست، اما حالا دوستی، درس و زندگی معمولی را ترجیح می‌دهد. آشنایی با دختری چشم‌بنددار، تصمیم او را برای فاصله‌گرفتن از گذشته به چالش می‌کشد. نارون گلعلی زاده مترجم این رمان نوجوان است و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. طنز ماجرا از برخورد میان میل به پذیرفته‌شدن و لذت متفاوت‌بودن شکل می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات

کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات نوشته توراکو، فضای مدرسه را به محل برخورد دو تصور متفاوت از بزرگ‌شدن تبدیل می‌کند. یوتا توگاشی تصور می‌کند بلوغ یعنی کنارگذاشتن نقش‌های خیالی و تبدیل‌شدن به دانش‌آموزی آرام و پذیرفته‌شده. ریکا تاکاناشی، همکلاسی کم‌حرف او، همچنان برای چشم‌بند، بانداژ و رفتارهایش توضیحاتی درباره‌ی نیروهای اسرارآمیز دارد. اصطلاح چونیب‌یو در این رمان به رفتار نوجوانانی مربوط است که خودشان را برخوردار از توانایی‌های استثنایی می‌پندارند؛ کاربرد این اصطلاح در داستان، توصیف یک بیماری جسمی یا تشخیص پزشکی نیست. نویسنده روایت را به یوتا سپرده است؛ پسری که هم گذشته‌اش را دست می‌اندازد و هم از فاش‌شدن همان گذشته وحشت دارد. تک‌گویی‌های ذهنی، اعتراض‌های ناگهانی و فاصله‌ی میان فکر و حرف او، بخش مهمی از طنز را می‌سازند. یوتا گاهی می‌خواهد عاقل‌ترین فرد جمع باشد، اما واکنش‌های اغراق‌آمیزش نشان می‌دهند کشش نقش‌های قدیمی هنوز کاملاً از بین نرفته است.
کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات از اتفاق‌های معمول دبیرستان، مانند پس‌گرفتن برگه‌های امتحان، گفت‌وگوهای راهرو و رفتن به دفتر پرستار، موقعیت‌های کمیک می‌سازد. خیال‌پردازی شخصیت‌ها به همین محیط آشنا معنایی حماسی می‌دهد؛ معنایی که همیشه با برداشت اطرافیان یکسان نیست. ماکوتو ایشیکی، دوست کنجکاو یوتا، شایعه‌ها و اطلاعات همکلاسی‌ها را جمع می‌کند. شینکا نیبوتانی، نماینده‌ی کلاس، تصویری از محبوبیت و معاشرت موفق را پیش چشم راوی می‌گذارد. حضور این شخصیت‌ها نشان می‌دهد تصویر اجتماعی دانش‌آموزان چقدر به حرف دیگران وابسته است. مسئله‌ی محوری فقط خجالت از رفتارهای گذشته نیست؛ داستان همچنین فاصله‌ی میان قضاوت‌کردن یک همکلاسی و شناختن تنهایی او را برجسته می‌کند. یوتا باید میان حفظ اعتبار خودش و همراهی با کسی که یادآور گذشته‌اش است، تصمیم بگیرد. خواندن این رمان، تجربه‌ی دنبال‌کردن ذهن نوجوانی است که ادعای تغییر دارد، اما هنوز در شناخت انگیزه‌ها و احساسات خودش مطمئن نیست.

خلاصه کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
یوتا توگاشی دوران راهنمایی را در نقش ارباب شعله‌ی تاریک گذرانده و حالا می‌خواهد در دبیرستان دانش‌آموزی معمولی باشد. او دوستان تازه‌ای پیدا کرده و امیدوار است هیچ‌کس از گذشته‌ی خجالت‌آورش خبر نداشته باشد. گفت‌وگویی با ماکوتو ایشیکی، توجهش را به ریکا تاکاناشی جلب می‌کند؛ دختری که جلوی او می‌نشیند و درباره‌ی رفتارهای عجیبش شایعه‌هایی وجود دارد. یوتا پس از اتفاقی در کلاس، ریکا را به دفتر پرستار می‌برد. ریکا از قدرت چشمش حرف می‌زند و مدعی می‌شود قراردادی میان آن‌ها شکل گرفته است. یوتا قصد همراه‌شدن با این خیال‌پردازی‌ها را ندارد، اما نمی‌تواند نسبت به ریکا بی‌تفاوت بماند. ماجرای کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات از همین برخورد، میان پنهان‌کردن گذشته و نزدیک‌شدن به یک همکلاسی، پیش می‌رود.

چرا باید کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• طنز داستان از تضاد میان افکار راوی و رفتار بیرونی او شکل می‌گیرد.
• موقعیت‌های مدرسه، تأثیر شایعه و ترس از قضاوت همسالان را نشان می‌دهند.
• رابطه‌ی شخصیت‌ها فرصتی برای فکرکردن به مرز خیال‌پردازی، مسئولیت‌پذیری و پذیرفتن تفاوت‌ها فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانان علاقه‌مند به رمان‌های طنز مدرسه‌ای و راوی اول‌شخص.
• خوانندگان علاقه‌مند به موضوع دوستی، تنهایی و نگرانی از قضاوت همکلاسی‌ها.
• علاقه‌مندان به شخصیت‌هایی که میان خیال‌پردازی و زندگی روزمره در رفت‌وآمدند.

بخشی از کتاب چونیب یو، بحران کلاس هشتمی و دیگر توهمات

«یکی دیگر از عادت‌هایم در دورهٔ راهنمایی این بود که دستم را باندپیچی می‌کردم تا جلوِ بروزکردن قدرتم را در طول کلاس بگیرم. دلیل این کار را به مردم توضیح می‌دادم. برای آنها از سازمان صفر (سازمانی که افراد بااستعداد را برای به‌دست‌آوردن قدرت‌های مافوق بشری آموزش می‌دهد) می‌گفتم و با آنها درمورد چیزهای دیگری که اختراع کرده بودم، حرف می‌زدم، اما آنها در واکنش به همهٔ اینها خنده‌ای عاقل‌اندرسفیه تحویلم می‌دادند.
البته که کاملاً هم جدی بودم. این‌ور و آن‌ور پرسه می‌زدم و چیزهایی را زیرلبی زمزمه می‌کردم؛ چیزهایی مثل «اون عوضی‌ها هیچی درمورد من نمی‌دونن... به‌زودی در شعله‌های تاریک من غرق خواهند شد». جوری این کار را می‌کردم که انگار قهرمانی بودم که بااینکه دنیا حول محور من می‌چرخید، در سایه‌ها پنهان شده بودم.
خواهش می‌کنم، همین الان مرا بکشید.
یا شاید هم باید بپرسم که آیا کس دیگری هم آن‌نوع زندگی را تجربه کرده است؟ روزهایی که در آنها انگار «چشم به هدف جدیدی در زندگی گشوده بودید» و می‌فهمیدید که توانایی محافظت از جهان را به‌دست آورده‌اید؟
فکر می‌کردم با فریادزدن شعارهایی پر از کلمات غلنبه‌سلنبه از ته دل، خیلی خفن به‌نظر می‌آمدم.
«افسون‌های جادویی طبقه‌بندی‌شده! ای نورِ تاریکی، از جنایتکاران حرفه‌ای برخیز! برو و یأس و سیه‌روزی را نصیب دشمنان‌مان کن! این نیروی عدالت است!»
حالا که به آن فکر می‌کنم... به‌کاربردن نور تاریکی؟ عدالتِ سرچشمه‌گرفته از یأس؟ صرفاً آدمی خشن بودم که دنبال دعوا می‌گشت، این‌طور نیست؟ با شعله‌های تاریکی‌ام، قطعاً برای یک دعوا مجهز هم بودم.»