کتاب دیگری (جلد اول)

کتاب دیگری (جلد اول) نوشته یوکیتو آیاتسوجی، داستان نوجوانی است که ورودش به مدرسه‌ای تازه با بیماری، برخوردی نامعمول و پرسش‌هایی بی‌پاسخ همراه می‌شود. کوییچی ساکاکیبارا پس از ترک توکیو به خانه‌ی پدربزرگ و مادربزرگش می‌رود اما پیش از آشنایی با همکلاسی‌هایش در بیمارستان بستری می‌شود. دیدار او با دختری چشم‌بندبسته، شروع مواجهه با فضایی است که در آن رفتارهای عادی هم معنایی نگران‌کننده پیدا می‌کنند. احسان محمدزاده مترجم این رمان معمایی و ترسناک است و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. سکوت کلاس و قواعد عجیب مدرسه، مسئله‌ی اعتماد به دیگران را به یکی از دغدغه‌های داستان تبدیل می‌کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دیگری (جلد اول)

کتاب دیگری (جلد اول) اثر یوکیتو آیاتسوجی، ترس را از دل محیطی آشنا بیرون می‌آورد: مدرسه‌ای با کلاس‌ها، نماینده‌های دانش‌آموزی، زنگ تفریح و معلمانی که قرار است مراقب شاگردان باشند. داستان از همان مقدمه، شایعه‌ای درباره‌ی دانش‌آموزی محبوب و واکنش غیرعادی همکلاسی‌هایش به مرگ او مطرح کرده است. این مقدمه زمینه‌ای می‌سازد که حضور هر دانش‌آموز، جای هر نیمکت و حتی جمله‌ای ظاهراً خیرخواهانه، احتمال معنایی دیگر را به همراه داشته باشد. نویسنده سپس روایت را به کوییچی می‌سپارد؛ نوجوانی ۱۵ ساله که به‌دلیل سفر کاری پدرش، نزد خانواده‌ی مادری زندگی می‌کند. او مادرش را فقط از عکس‌ها می‌شناسد و رابطه‌اش با خاله‌اش، ریکو، آمیزه‌ای از قدردانی، دستپاچگی و یادآوری این فقدان است. بیماری ریوی نیز آسیب‌پذیری جسمی او را به تجربه‌ی ورود به محیطی ناآشنا اضافه می‌کند. خواننده اتفاق‌ها را از دریچه‌ی مشاهده‌ها و تردیدهای این نوجوان دنبال می‌کند؛ راوی‌ای که گاهی برداشت خودش را زیر سؤال می‌برد و برای رفتار دیگران توضیحی معمولی پیدا می‌کند. همین فاصله میان آنچه دیده می‌شود و آنچه می‌توان از آن فهمید، تعلیق داستان را شکل می‌دهد.
کتاب دیگری (جلد اول) میان معما، داستان ارواح و نگرانی‌های زندگی مدرسه‌ای حرکت می‌کند. کوییچی به روایت‌های مربوط به نفرین و پدیده‌های فراطبیعی بدبین است اما محیط تازه پیوسته او را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که این اطمینان را به چالش می‌کشند. مدرسه فقط پس‌زمینه‌ی حوادث نیست؛ ساختمان‌های متصل، حوض، عمارت قدیمی و کتابخانه‌ی کم‌رفت‌وآمد، به شناخت تدریجی مکان و گذشته‌ی آن کمک می‌کنند. نویسنده بخش مهمی از حس تهدید را از خلال جزئیات می‌سازد: دست مرطوب یکی از نماینده‌های کلاس، نگاه‌های ردوبدل‌شده‌ی معلمان و نیمکتی که با بقیه فرق دارد. گفت‌وگوها نیز همیشه به روشن‌شدن وضعیت نمی‌انجامند و گاهی ابهام بیشتری ایجاد می‌کنند. در کنار این نشانه‌ها، سفارش ریکو به پیروی از تصمیم جمع، موضوع سازگاری با گروه را پیش می‌کشد. کوییچی می‌خواهد رابطه‌ای بی‌دردسر با همکلاسی‌هایش داشته باشد اما کنجکاوی او درباره‌ی می میساکی، این خواسته را پیچیده می‌کند. خواندن این رمان، همراه‌شدن با شخصیتی است که هنوز نمی‌داند کدام احساسش از حساسیت خودش می‌آید و کدام نشانه‌ی خطری بیرونی است.

خلاصه داستان دیگری (جلد اول)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کویـیچی ساکاکیبارا برای زندگی نزد پدربزرگ و مادربزرگش به یومی‌یاما می‌آید. بازگشت بیماری ریوی، رفتن او به مدرسه را عقب می‌اندازد. دو نماینده‌ی کلاس در بیمارستان به دیدنش می‌آیند اما پرسش‌های دقیقشان درباره‌ی سابقه‌ی حضور او در شهر، حالتی فراتر از یک آشنایی معمولی دارد. کوییچی سپس در آسانسوری رو به زیرزمین با دختری چشم‌بندبسته به نام می میساکی برخورد می‌کند. او پس از بهبود و ورود به کلاس، همان دختر را پشت نیمکتی کهنه می‌بیند. رفتار محتاطانه‌ی معلمان، سکوت نامعمول دانش‌آموزان و گفت‌وگوهای مکرر درباره‌ی ارواح، حس ناآرامی او را بیشتر می‌کنند. کتاب دیگری (جلد اول) از همین برخوردها و مشاهده‌های کوچک، مسیر جست‌وجوی نوجوانی را آغاز می‌کند که می‌خواهد محیط تازه‌اش را بشناسد اما با نشانه‌هایی روبه‌رو می‌شود که به‌راحتی توضیح‌پذیر نیستند.

چرا باید کتاب دیگری (جلد اول) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دیگری (جلد اول) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تعلیق داستان از رفتارهای روزمره و جزئیات محیط مدرسه شکل می‌گیرد.
• تردیدهای راوی، امکان سنجیدن توضیح‌های عادی و فراطبیعی را کنار هم قرار می‌دهند.
• رابطه‌ی نوجوان تازه‌وارد با جمع، پرسش‌هایی درباره‌ی همرنگ‌شدن و استقلال تصمیم ایجاد می‌کند.
• توصیف فضاها و مکث بر واکنش شخصیت‌ها، فرصت دنبال‌کردن نشانه‌های معما را فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب دیگری (جلد اول) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی و ترسناک با فضای مدرسه‌ای.
• خوانندگانی که تعلیق تدریجی و راوی اول‌شخص را می‌پسندند.
• مخاطبانی که به داستان‌های مربوط به شایعه، فشار جمع و مرز میان واقعیت و خرافه علاقه دارند.

بخشی از کتاب دیگری (جلد اول)

«دختری بود با لباس فرم مدرسه. همان کت آبی‌ای تنش بود که دیروز یوکاری ساکوراگی موقع ملاقات پوشیده بود. معنی‌اش این بود که این دختر هم در راهنمایی یومی‌یامای شمالی درس می‌خواند؟ نباید این وقت روز سر کلاس باشد؟
ریزه‌اندام و لاغر بود، از روی صورتش نمی‌شد جنسیتش را تشخیص داد ولی ساختار استخوانی صورتش خوب بود. موهای چتری تا سر شانه‌اش سیاه زاغی بود. در تضاد با پوستش که کاملا بی‌رنگ بود. نمی‌دانم چطور توصیفش کنم، ولی اگر بخواهم از اصطلاحات قدیمی استفاده کنم، به پارافین سفید شبیه بود. علاوه بر آن...
چیزی که از همه بیشتر توجه مرا جلب کرد چشم‌بند سفیدی بود که روی چشم چپش بسته بود.
یعنی معنی‌اش این بود که مریض بیمارستان است؟ یا چشمش آسیب دیده بود؟
در حالی که ذهنم درگیر این همه سؤال بود، با کمال شرمساری در تشخیص جهت حرکت آسانسوری که برای سوار شدن انتخاب کرده بودم کند عمل کردم. به جای بالا رفتن داشت پایین می‌رفت. دکمهٔ طبقات بالا را نزده بودم و آسانسور داشت به سمت زیرزمین حرکت می‌کرد. به دکمه‌های روی صفحهٔ کنترل نگاه کردم و دیدم که دکمهٔ «B۲» روشن است. در حالی که دکمهٔ طبقهٔ مورد نظر خودم را می‌زدم، فرصت صحبت کردن با دختر چشم‌بندبسته را غنیمت دانستم.
«ببخشید، شما دانش‌آموز مدرسهٔ یومی شمالی هستید؟»
دختر به زحمت سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد، ساکت ساکت، هیچ نشانی از حرکتی دیگر در او دیده نمی‌شد.
«داری می‌ری دو طبقه زیر زمین؟ اونجا کار خاصی داری؟»
«بله.»
«اما چیزی اونجا...»
«می‌خوام یه چیزی رو ببرم اونجا.»
لحن صدایش مقطع بود، گویی هیچ احساسی در خود نداشت.»