کتاب مرگ رنگ

«مرگِ رنگ» مجموعه یازده داستان کوتاه از مائده مرتضوی است. طفل معصوم: «هر چی فکر می‌کردم یادم نمیومد امروز صبح، تنم بوی چی گرفته بود؟ هنوز هم دستم مُشته. موقع لباس پوشیدن هم بازش نکردم. می‌ترسم نگاهش کنم. می‌ترسم پاک شده باشه. امروز صبح که در اتاق رو باز کردم، مامان ملافه روکشیده بود روی سرش. رفتم زیر ملافه و کنارش دراز کشیدم. دست کشیدم به صورتش. مثل خودش وقتی صبح‌ها می‌خواست بیدارم کنه. خیلی خسته بود حتماً. از به‌قول خودش مهمون‌بازی. این چند روزه خیلی خوش گذشته بود. همه‌اش مهمون داشتیم. عمه‌ها، عموها و خاله‌جان پری. درِ اتاق که باز شد، شکمم رو دادم تو. تا از پشت مامان معلوم نشم. از پشت ملافهٔ نازک زل زدم به در. مامان‌قشنگ بود با دایی محسن. نشستند کنار پنجره و دایی زد زیر گریه. صدای سارا و امیرعلی رو از توی حیاط شنیدم که منو صدا می‌کردن. با خودم گفتم: خدا کنه، دایی و مامان‌قشنگ نفهمن که من دیگه تو حیاط نیستم. هنوز خوابم میومد. خیلی روز بود که پیش مامانم نخوابیده بودم. دایی محسن که گریه‌هاش بلندتر شد، مامان‌قشنگ پشتش رو مالید و چیزهایی یواش‌یواش گفت که من نشنیدم. این هفته خیلی گریه کرده بود. مامانم می‌گفت از سربازی می‌ترسه و دلش برای «نجیبه»، نامزدش تنگ می‌شه. مامان‌قشنگ سرش رو یه کم کج کرد طرف ما، بعد خودش هم انگار بغض کرد و به دایی محسن گفت که پنکه رو روشن کنه.»