کتاب آدم‌های سربه‌هوا

«آدم‌های سربه‌هوا» مجموعه داستان‌های کوتاه، لطیف و جذاب حسین نوروزی‌پور است. «من گیسو بلند را عاشق شده بودم. گیسو بلند می‌دانی؟ اما گیسو بلند نمی‌دانست و این شد روزی که رفتم دم پنجره‌اش و شانه‌اش را که انداخت پایین برداشتم و هنوز هم که هنوز بعد از پنجاه سال شانه را در پشت قاب عکس خودم پنهان کردم. چون با همان افتادن گیسو بلند از پنجرهٔ چوبی دست‌ساخت اوستا یوسف با فشار دست‌های رؤیا گسیو بلند از قاب پنجرهٔ تراس به کوچه افتاد و فوران خون بود که جوی کوچه را پر کرده بود و حالا هر وقت که چهارده فروردین می‌شود در من خاطرهٔ گیسو بلند زنده می‌شود و عاشقی رؤیا برای من پدیدار می‌گردد و هنوز هم هنوز من نوشته‌های رؤیا را می‌خوانم.»