کتاب هوای نامتعادل

کتاب هوای نامتعادل (دلنوشته‌ای پیرامون مسائل زندگی) نوشته سیدمحمدحسین رحیمی، مجموعه‌ای از دلنوشته‌ها، قطعه‌های شعر و یادداشت‌هایی درباره‌ی بزرگ‌شدن، دلتنگی، مسئولیت و معنای زندگی است. نویسنده از فاصله‌ی میان آسودگی کودکی و نگرانی‌های جوانی آغاز می‌کند؛ سپس پرسش‌های شخصی خود را به موضوعاتی مانند دوستی، تربیت فرزندان و رابطه‌ی انسان با جامعه پیوند می‌دهد. انتشارات ماهواره این کتاب را منتشر کرده است. روایت زندگی مشاوری به نام محمد غلامی نیز فرصتی برای دنبال‌کردن همین دغدغه‌ها در محیط مدرسه و در گذر عمر فراهم می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هوای نامتعادل

کتاب هوای نامتعادل نوشته سیدمحمدحسین رحیمی، زندگی را میان دو وضعیت ثابتِ خوشبختی و رنج محصور نمی‌کند. مقدمه، روشنایی و تیرگی را کنار یکدیگر قرار داده است؛ نوشته‌های بعدی نیز میان اندوه، اعتراض، امید و میل به ادامه‌دادن حرکت می‌کنند. بخش آغازین از تجربه‌ی ورود به جوانی سرچشمه می‌گیرد؛ جایی که خواسته‌های کوچک کودکی جای خود را به سؤال‌هایی درباره‌ی آینده و دلیل نوشتن داده‌اند. متن‌ها اغلب کوتاه‌اند و عنوان مستقل دارند. برخی به‌شکل اعتراف یا گفت‌وگو نوشته شده‌اند؛ برخی نیز تصویرهایی شاعرانه از غیبت، انتظار و خاطره می‌سازند. نویسنده در عنوان‌هایی مانند رفیق واقعی به راستی کیست؟ و مراقب قضاوت‌هایمان باشیم، رابطه‌های انسانی را از زاویه‌ی فقدان، پشیمانی و نیاز به همراهی بررسی کرده است. خانواده نیز فقط موضوع خاطره نیست؛ صدای مادر، حضور مادربزرگ و گفت‌وگو با پدربزرگ، پرسش‌هایی درباره‌ی تکیه‌گاه عاطفی و قدرشناسی ایجاد می‌کنند. ایمان هم در فاصله‌ی میان خاطره‌ی عبادت در کودکی و احساس دوری در بزرگسالی حضور دارد.
کتاب هوای نامتعادل در کنار مسائل شخصی، موضوعات اجتماعی و تربیتی را نیز دنبال کرده است. تکنولوژی، تیغه‌ای دولبه به فاصله‌ای می‌پردازد که استفاده از تلفن همراه می‌تواند میان افراد ایجاد کند؛ نوشته‌ی تهران نیز نگرانی برای آلودگی شهر را به رفتارهای روزمره‌ی شهروندان پیوند می‌زند. یادداشت‌های مربوط به والدین، تفاوت تأمین نیازهای مادی با شنیدن و درک‌کردن فرزند را پیش می‌کشند. بخش داستانیِ پایانی، همین موضوع‌ها را در زندگی محمد غلامی، مشاور مدرسه، بازتاب می‌دهد. لحن این بخش به گفتار روزمره نزدیک‌تر است و خاطره‌های کودکی در کنار اتفاق‌های مدرسه قرار می‌گیرند. شخصیت اصلی، ارزش دانش‌آموز را به نمره محدود نمی‌کند و تجربه‌های خودش را هنگام شنیدن مشکلات نوجوانان به یاد می‌آورد. تفاوت قالب‌ها باعث می‌شود موضوع واحدی مانند تنهایی، گاهی در چند سطر شاعرانه ظاهر شود و گاهی در یک موقعیت روزمره. اشاره‌های روان‌شناختی نیز در میان این نوشته‌ها آمده‌اند و بخشی از تأملات نویسنده درباره‌ی سوگ، انتخاب و نیاز به ارتباط را تشکیل می‌دهند.

خلاصه کتاب هوای نامتعادل

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
نویسنده در کتاب هوای نامتعادل از جوانی می‌نویسد که شوق کودکی را پشت سر گذاشته و میان پرسش‌های بی‌پاسخ، دوستی‌های ازدست‌رفته و خاطره‌ی آدم‌های غایب زندگی می‌کند. نوشته‌ها از دلتنگی فراتر می‌روند و مسئولیت انتخاب‌ها، ترس از شکست، اهمیت شنیدن فرزندان و امکان سازگاری با زندگی را پیش می‌کشند. بخش داستانی، محمد غلامی را معرفی می‌کند؛ مشاور مدرسه‌ای که روزهایش با شنیدن حرف دانش‌آموزان و شب‌هایش با مرور گذشته می‌گذرد. ملاقات او با دانش‌آموزی که به‌دلیل نمره‌های پایین تنبیه می‌شود، خاطره‌ی محبت مشروط به موفقیت تحصیلی را زنده می‌کند. دغدغه‌ی مشترک این نوشته‌ها، پیداکردن مجالی برای زیستن در کنار رنج است؛ بی‌آنکه شادی‌های کوچک، روابط انسانی و اختیار آدم‌ها نادیده بمانند.

چرا باید کتاب هوای نامتعادل را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب هوای نامتعادل را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• دلنوشته‌ها، نگرانی‌های ورود به جوانی و فاصله‌گرفتن از کودکی را صورت‌بندی می‌کنند.
• نوشته‌های تربیتی، تفاوت توجه عاطفی با تأمین نیازهای مادی فرزندان را نشان می‌دهند.
• روایت مشاور مدرسه، پیامدهای ارزش‌گذاری دانش‌آموزان براساس نمره را مطرح می‌کند.
• قطعه‌های شاعرانه، مجالی برای تأمل درباره‌ی فقدان و انتظار فراهم می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب هوای نامتعادل به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به دلنوشته‌ها و شعرهای کوتاه درباره‌ی دلتنگی و امید.
• جوانانی که دغدغه‌ی بزرگ‌شدن و شناخت خود دارند.
• والدین و مربیانی که به نیازهای عاطفی نوجوانان توجه دارند.
• خوانندگان داستان‌های کوتاه درباره‌ی مدرسه، خاطره و تنهایی.