کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک

کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک نوشته‌ی آندره گودرو و فیلیپ ماریون با ترجمه‌ی رامتین شهبازی به بررسی جایگاه سینما در عصر دیجیتال می‌پردازد. نویسندگان با تکیه بر تاریخ سینما، مفهوم «چرخش کینماتیک» را به‌عنوان گذار از سینمای نگاتیوی و سالن‌محور به منظره‌ای چندرسانه‌ای و شبکه‌ای توضیح داده‌اند. در مقدمه‌ها، از مجموعه‌ی کینو-آگورا و ایده‌ی پیوند «کینو» با «آگورا» به‌عنوان میدان تفکر جمعی سخن رفته است. نشر لگا آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک

کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک با تمرکز بر ایده‌ی «سینما در عصر دیجیتال و ده مسئله‌ی آن» نوشته شده است و آندره گودرو و فیلیپ ماریون در آن تلاش کرده‌اند تاریخ و نظریه‌ی سینما را از زاویه‌ای تازه بازخوانی کنند. در مقدمه‌ی مترجم توضیح داده شده که این اثر در دل مجموعه‌ی سینمایی کینو-آگورا قرار دارد؛ مجموعه‌ای که هدفش تدقیق مفاهیم کلیدی مطالعات سینمایی و طرح پرسش‌های تازه درباره‌ی رسانه‌ی فیلم است. کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک ساختاری مسئله‌محور دارد و هر فصل آن حول یک «مسئله» شکل گرفته است: از «مسئله‌ی ابداع» و بحث آغازهای چندگانه‌ی سینما، تا «مسئله‌ی دوگانه‌ی نگاتیو و سالن نمایش»، «مسئله‌ی ضبط‌کردن»، «مسئله‌ی تفسیر تجسمی»، «مسئله‌ی نفی و رد و تعالی»، «مسئله‌ی سینمایی‌شدن» و در ادامه «مسئله‌ی هویت رسانه» و «مسئله‌ی مجموعه‌محوری». نویسندگان در هر بخش، با مثال‌های تاریخی و مفهومی، نشان داده‌اند که چگونه هر تحول تکنیکی یا نهادی، هم‌زمان بحران و امکان تازه‌ای برای تعریف سینما ایجاد کرده است. در کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک بحث‌هایی مانند مرگ مکرر سینما، گسست دیجیتال، تبدیل سالن‌های سینما به فضاهای چندمنظوره، نسبت سینما با تلویزیون، اینترنت و «سینمای خانگی»، و نیز تمایز میان «آرشیو بازتولیدی» و «آرشیو بیان‌گر» طرح شده است. نویسندگان با ارجاع به متفکرانی چون کوهن، مک‌لوهان، بازن، بارت، اودن و دیگران، نشان داده‌اند که سینما نه یک هویت ثابت، بلکه برآیند هم‌نشینی مجموعه‌های فرهنگی و رسانه‌ای گوناگون است. کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک در عین حجم نه‌چندان زیاد، شبکه‌ای از مفاهیم را پیش می‌کشد که می‌توان آن‌ها را به مطالعه‌ی تاریخ سینمای جهان و حتی تاریخ سینمای ایران تعمیم داد و از خلال آن، نسبت سینما با رسانه‌های نو و وضعیت امروز تصویر متحرک را دوباره سنجید.

خلاصه کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک

کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک از طرح این ادعا آغاز می‌شود که سینما پیوسته در وضعیت «بحران هویت» توصیف شده، اما هر بار مانند ققنوس از دل همین بحران‌ها زاده شده است. نویسندگان با مرور نمونه‌هایی از سه‌بعدی‌شدن، سینمای خانگی، تلفیق سالن‌های سینما با پخش زنده‌ی اپرا و رویدادهای دیگر، نشان می‌دهند که گسست دیجیتال دو ستون سینمای نهادی، یعنی نگاتیو و سالن نمایش را زیر سؤال برده است. کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک سپس به تمایز میان ضبط صرف و «سینمایی‌شدن» می‌پردازد و دو نوع آرشیو را از هم جدا می‌کند: آرشیو بازتولیدی که فقط ثبت واقعیت است و آرشیو بیان‌گر که در آن سبک، میزانسن و جهان فیلمیک شکل می‌گیرد. در ادامه، بحث هویت رسانه، حادرسانه‌ها، تداخل مجموعه‌های فرهنگی (اپرا، باله، تلویزیون، اینترنت) و مفهوم «کینماتیک» به‌عنوان افق تازه‌ی تصویر متحرک در عصر دیجیتال طرح شده است.

چرا باید کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک را بخوانیم؟

کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک امکان می‌دهد پرسش‌های آشنا درباره‌ی «مرگ سینما»، دیجیتال‌شدن، سالن‌های چندمنظوره و سینمای خانگی در قالب مفاهیم دقیق‌تری فهم شود. خواننده با تمایزهایی مثل ضبط/سینمایی‌شدن، آرشیو بازتولیدی/بیان‌گر و ایده‌ی کینماتیک، ابزاری نظری برای تحلیل وضعیت امروز تصویر متحرک به‌دست می‌آورد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک به دانشجویان و پژوهشگران سینما، مطالعات رسانه و فرهنگ بصری پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی پیشنهاد می‌شود که درگیر پرسش‌هایی مانند مرز سینما و تلویزیون، تأثیر دیجیتال بر سالن‌های نمایش و نسبت تاریخ سینما با رسانه‌های نو هستند.

بخشی از کتاب کینو - آگورا؛ چرخش کینماتیک

«برخی عقیده دارند که وضعیت «سینما» بحرانی است. روزی شب نمی‌شود مگر شخصی این ادعا را یادآوری، یا زمان خود را برای اثباتش صرف کند. طرح چنین موضوعی در تاریخ سینما تازگی ندارد. با این وجود، سینمایی که اغلب اوقات، رنگ پریدهٔ رخسارش حکم کسی را دارد که به بستر مرگ افتاده، توانسته دوباره آب‌ورنگ خود را به دست آورد. نمونهٔ درخشان این بازگشت به سلامتی در تابستان ۲۰۰۸ رخ داد. خبر اکران فیلمی هالیوودی از داستان سفر به اعماق زمین اقتباسی از داستان ژول ورن که به‌صورت ۳D ساخته شده بود، توانست هیاهویی ایجاد کند. این فیلم که به‌مثابهٔ یک شگفتی تازه بر پردهٔ سینماها ظاهر شد تماشاگران را قادر ساخت دوباره جوهر تجربهٔ مشترک فیلم را کشف کنند: شناورشدن در جهانی صوتی_ تصویری و احساسی که واقعی‌تر از داستان زندگی است و توانست برای سینما، که به سنت قدیمی خود یعنی نمایشگری بازگشته بود، جشنی برپا دارد. اکنون، سینمایی کنار شما جلوه‌گری می‌کند که به‌شکلی خاص، دوباره تجهیز شده است. حال چگونه می‌توان جنبه‌های نوآورانهٔ مرتبط با جذابیت اولیهٔ کینماتوگرافی را به یاد آورد؟ این جذابیت با توجه به ارتباط درونی سینما با نمایش، نقش تعیین‌کننده‌ای در آنچه که ممکن است هسته یا بنیان هویت سینما به‌عنوان رسانه مطرح شود را ایفا می‌کند. این هویت همیشه در حال تحول است (مانند هر رسانهٔ دیگری)، اما در بزنگاهی از قرن بیستم سالن‌های سینما، همان مکان خاصی که فیلم‌ها در آن به نمایش درمی‌آمد، در مرکز سفری قرار گرفت که مخاطب در آن خود را در احاطهٔ تولید شکلی از تصاویری سه‌بُعدی می‌دید، شکلی که به‌عنوان فرم هنری این قرن به ما وعده داده شد.»