کتاب مسابقه با قطار

کتاب مسابقه با قطار نوشته‌ی ایمان علویه و با ترجمه‌ی کریم اسدی‌اصل، روایتی مستند از زندگی شهید شیخ محمد رملاوی است؛ طلبه‌ی لبنانی‌ای که مسیرش از کوچه‌های جنگ‌زده‌ی بیروت تا حوزه‌ی علمیه‌ی قم و جبهه‌های مقاومت امتداد پیدا می‌کند. این کتاب را انتشارات سوره مهر و در قالب مجموعه‌ی دفتر هنر و ادبیات بیداری منتشر کرده است. متن، ترکیبی از روایت زندگی، خاطرات نزدیکان، پیام‌ها و نامه‌هاست و در بستری از تاریخ معاصر لبنان، جنگ داخلی، مقاومت و الهام‌گیری از انقلاب اسلامی ایران پیش می‌رود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مسابقه با قطار

کتاب مسابقه با قطار با تکیه‌بر مفهوم «ادبیات بیداری» و در چارچوب فعالیت‌های دفتر هنر و ادبیات بیداری نوشته شده است و زندگی شهید شیخ محمد رملاوی را در پیوند با تحولات سیاسی و اجتماعی لبنان و تأثیر انقلاب اسلامی ایران روایت کرده است. ایمان علویه در این کتاب، از دل گفت‌وگو با خانواده، دوستان و همرزمان شهید و نیز اسناد و خاطرات، تصویری چندوجهی از او ارائه داده است؛ تصویری که از کودکی در محله‌های فقیرنشین بیروت و تجربه‌ی جنگ داخلی آغاز می‌شود و تا سال‌های تحصیل، مهاجرت، مبارزه و شهادت امتداد می‌یابد. کتاب مسابقه با قطار در چند «ایستگاه» یا فصل پی‌درپی پیش می‌رود که هرکدام بخشی از مسیر زندگی رملاوی را دنبال می‌کند؛ از «ایستگاه اول» که با صحنه‌های جنگ داخلی، فقر، دست‌فروشی و مسابقه‌های کودکانه‌ی محمد با قطار روی ریل راه‌آهن شروع می‌شود تا ایستگاه‌های بعدی که به مهاجرت خانواده به روستا، شکل‌گیری حلقه‌ی دوستان، تجربه‌ی آوارگی، تلاش برای تحصیل، رؤیای پزشکی و سپس سفر به ایران می‌پردازد. در لابه‌لای این فصل‌ها، مقدمه‌ی نویسنده، پیام سید حسن نصرالله، یادداشت سید هاشم صفی‌الدین و متن‌هایی درباره‌ی ادبیات بیداری و نقش انقلاب اسلامی، زمینه‌ی فکری و عاطفی روایت را شکل داده است. کتاب مسابقه با قطار علاوه‌بر روایت خطی زندگی، به جزئیات روزمره، روابط خانوادگی، رنج‌های اقتصادی، تجربه‌ی غربت، نامه‌نگاری‌ها و کشمکش‌های درونی قهرمان نیز پرداخته است و نشان می‌دهد چگونه یک نوجوان دست‌فروش لبنانی، در برخورد با جنگ، فقر، دانشگاه، مهاجرت و اندیشه‌ی امام خمینی، به روحانی و مجاهدی تبدیل می‌شود که زندگی‌اش در حافظه‌ی مقاومت ثبت شده است.

خلاصه کتاب مسابقه با قطار

کتاب مسابقه با قطار زندگی محمد رملاوی را از کودکی تا سال‌های جوانی و مهاجرتش دنبال می‌کند. روایت از محله‌های فقیرنشین بیروت و روزهای دست‌فروشی، کارهای سخت، مسابقه‌های کودکانه با قطار و مواجهه‌ی زودهنگام با خشونت جنگ داخلی آغاز می‌شود. سپس آوارگی خانواده، کوچ به روستا، شکل‌گیری حلقه‌ی دوستان، تلاش برای ادامه‌ی تحصیل و هم‌زمان کار برای تأمین معاش، مرگ خواهر و برادر، و سنگینی مسئولیت بر دوش محمد تصویر شده است. در ادامه، کتاب مسابقه با قطار به رؤیای تحصیل در رشته‌های پزشکی یا مهندسی، جست‌وجوی بورس، ناکامی‌های پی‌درپی، و درنهایت انتخاب ایران به‌عنوان مقصد تحصیلی می‌رسد. ورود به تهران و قم، یادگیری زبان فارسی، آشنایی با فضای پس از انقلاب اسلامی، دیدار با چهره‌هایی مانند مصطفی چمران و قرارگرفتن در متن ادبیات و گفتمان بیداری اسلامی، مرحله‌ی تازه‌ای از زندگی رملاوی را رقم می‌زند که ادامه‌ی آن در فصل‌های بعدی کتاب پی گرفته شده است.

چرا باید کتاب مسابقه با قطار را بخوانیم؟

کتاب مسابقه با قطار تصویری نزدیک و جزئی‌نگر از شکل‌گیری یک شخصیت مقاوم در دل فقر، جنگ و آوارگی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد چگونه تجربه‌های روزمره، دوستی‌ها، شکست‌ها و رؤیاهای تحصیلی می‌تواند به انتخاب مسیر جهاد و خدمت منتهی شود. این کتاب هم برای شناخت تاریخ معاصر لبنان و هم برای فهم پیوند میان انقلاب اسلامی ایران و بیداری اسلامی در منطقه، منبعی روایی و زنده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب مسابقه با قطار به علاقه‌مندان زندگی‌نامه‌ی شهدا و چهره‌های مقاومت، پژوهشگران تاریخ معاصر لبنان و جنگ داخلی، مخاطبان ادبیات بیداری و کسانی که به روایت‌های انسانی از فقر، مهاجرت، تحصیل و شکل‌گیری هویت دینی و سیاسی در نسل جوان توجه دارند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب مسابقه با قطار

«بیابان برای من روایت کرد که رملاوی ۱ در نزدیکی ساحل رودخانه به‌شدت تشنه شد و به‌سوی رودخانه آمد تا سیراب شود. آنچه بیابان برایم روایت کرد، این بود که میان رملاوی و رودخانه، ریل راه‌آهنی فاصله بود که فصل‌های داستان رملاوی روی این ریل رخ داد و مسابقه‌ای بین رملاوی و قطار اتفاق افتاد که در طول زمان و مکان ادامه یافت. رودخانه آغاز خود را آشکار ساخت درحالی‌که بیابان پایان خود را پنهان کرد. بیابان در گوشم پچ‌پچ کرد و من گوش دادم. وقتی رملاوی نزد او آمد، چیزی با خود حمل می‌کرد. او اخگرها و شعله‌هایی آفرید که درون او را لبریز از آرامش می‌کرد. این همان چیزی بود که قلم من به جست‌وجوی آن پرداخت؛ قلمی که قبل ‌از آن، حاضر نبود رمانی بنویسد. آری، قبل‌ از موضوع بیابان، قلمم شورش کرد و بارها از نوشتن سر باز زد. حاضر نبود روحش را بتراشد و در امتداد خطوط بدود تا در پایان، قهرمانی نشان دهد شبیه قهرمان‌هایی که قبل از او آمده‌اند. من نمی‌خواستم وقت خواننده را با مطلب تکراری هدر بدهم. در این کتاب، این‌بار نقص‌ها و حفره‌هایی که در مهم‌ترین مراحل زندگیِ پنهانش دیدم، سبب می‌شود خواننده نویسنده را سرزنش کند و قلم او را مقصر بداند! نمی‌خواستم لجاجت قلمم را زیر پا بگذارم تا جنگی فریبکارانه علیه‌ او راه بیندازم. قلم راهش را از افکار سنگلاخی من به‌سمت کاغذ باز کرده بود. وقتی دست به قلم بردم، عزمم را جزم کردم تا قلاب جست‌وجویم را در عمق حافظهٔ رودخانه بیندازم؛ جایی که چیزی صید نشد جز مردانگی و آرزویی که آن را روی ریل راه‌آهن جا گذاشته بود. فصل معشوقه مرا به درنگ واداشت. من نیز در این فصل مکث کردم. بااینکه من طعم عشق و تپش را بیشتر از هر چیزی در کلمات جست‌وجو می‌کنم، قلمم از من پیشی گرفت و جوهرش مقابل معشوقه‌ای شعله‌ور شد که رملاوی با او گرما را در سرما شناخت و همدمی را در غربت. این معشوقه توانست پشت صدای باحیایش، اشعار و اسراری را فاش کند که روزی روی هم تلنبار شده بود. و اما فصل بیابان مهم‌ترین فصل است. این فصل، گل‌آلود ماند. جست‌وجو در آن چیزی به من نداد جز سراب. ای قلم، چرا لجاجت؟!»