کتاب فندق السفیر

کتاب فندق السفیر (درنگی بر احوال جانبازان و خانواده‌های مقاومت در سوریه) نوشته شبنم غفاری حسینی، طیبه فرید و فاطمه احمدی و روایتی میدانی از سفر گروهی از راویان جهادی ایرانی به سوریه و مواجهه‌ی نزدیک آن‌ها با جانبازان پیجر و خانواده‌های مقاومت لبنان است که پس از حمله‌ی اسرائیل و آوارگی، در هتل فندق‌السفیر و دیگر مراکز اطراف حرم حضرت زینب (س) اسکان داده شدند. نویسندگان همراه با یک سرتیم ایرانی، از لحظه‌ی ورود به دمشق تا گرفتن مجوزها، ورود به فندق و گفت‌وگو با مجروحان و خانواده‌هایشان را ثبت کرده‌اند. نشر سوره مهر این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب فندق السفیر اثر شبنم غفاری حسینی، طیبه فرید و فاطمه احمدی

کتاب فندق‌السفیر (درنگی بر احوال جانبازان و خانواده‌های مقاومت در سوریه) با تکیه بر تجربه‌ی سه نویسنده، روایتی از دل جبهه‌ی مقاومت در سوریه و لبنان ارائه می‌دهد، اما نه از زاویه‌ی میدان نبرد، بلکه از زاویه‌ی زندگی روزمره‌ی جانبازان پیجر و خانواده‌های آواره‌ی لبنانی که پس از حمله‌ی اسرائیل به جنوب لبنان و انفجار پیجرها به سوریه پناه آوردند. شبنم غفاری حسینی، طیبه فرید و فاطمه احمدی در قالب یک گروه راوی جهادی، از لحظه‌ی شکل‌گیری ایده‌ی اعزام پس از پیام آیت‌الله سید علی خامنه‌ای تا هماهنگی‌های حوزه‌ی هنری و ورود به زینبیه را قدم‌به‌قدم روایت کرده‌اند.

فندق السفیر ابتدا فضای کلی جنگ اولی‌البأس، وضعیت نازحین لبنانی، نقش حزب‌الله در اسکان و حساسیت‌های امنیتی را توضیح می‌دهد و سپس وارد جزئیات سفر می‌شود؛ فرود در دمشق، اسکان در مرکز قرآنی، قطع برق، سرمای زینبیه، رفت‌وآمد میان حرم و ادارات، تلاش برای گرفتن مجوز مصاحبه و مواجهه با سخت‌گیری‌های امنیتی. محور اصلی کتاب، یعنی فندق‌السفیر، به‌عنوان محل اسکان جانبازان پیجر و خانواده‌هایشان معرفی می‌شود؛ جایی که با ابتکار چند طلبه‌ی جهادی ایرانی و همکاری حزب‌الله شکل گرفت.

کتاب فندق السفیر در ادامه، گفت‌وگوهای نویسندگان با جانبازان، مادران، همسران و نوجوانان لبنانی را بازتاب می‌دهد؛ از ساجدِ جوانی که در آستانه‌ی ازدواج مجروح شد تا ابوالفضل قصاب، اعلی، سیدخمینی و دیگر چهره‌هایی که هرکدام تصویری از ایمان، ترس، شوخی، خستگی و امید را کنار هم نشان می‌دهند.

خلاصه کتاب فندق السفیر

کتاب از پیشگفتار و زمینه‌ی سیاسی ماجرا شروع می‌شود؛ شهادت سید حسن نصرالله، انفجار پیجرها، آوارگی شیعیان جنوب لبنان و پیام آیت‌الله سید علی خامنه‌ای درباره‌ی یاری حزب‌الله. سپس مسیر گروه راویان از تهران تا دمشق و زینبیه، اسکان ساده در مرکز قرآنی، سرمای بی‌برق، رفت‌وآمدهای اداری و کش‌وقوس‌های گرفتن مجوز مصاحبه دنبال می‌شود. کتاب در ادامه شروع به شرح فندق‌السفیر می‌کند؛ هتلی که به موکب امام‌روح‌الله تبدیل شده و جانبازان پیجر و خانواده‌هایشان در آن زندگی می‌کنند.

نویسندگان با همراهی مترجمان عرب‌زبان، پای صحبت مجروحان و خانواده‌ها می‌نشینند؛ از جوانانی که در آستانه‌ی ازدواج بینایی و انگشتانشان را از دست داده‌اند تا پدرانی که فرزندانشان را برای پیوستن به حزب‌الله تشویق کرده‌اند. هدف اصلی کتاب حاضر نشان‌دادن جهان‌بینی این مردم، نسبتشان با مقاومت، نگاهشان به ایران و شهادت و نیز کشف تأثیر این مواجهه بر خود راویان است.

چرا باید کتاب فندق السفیر را بخوانیم؟

کتاب فندق السفیر امکان مواجهه‌شدن با زندگی روزمره‌ی جانبازان پیجر و خانواده‌های مقاومت لبنان را فراهم می‌کند؛ نه در سطح خبر و تحلیل، بلکه در سطح گفت‌وگو، جزئیات و احساسات. خواننده‌ی این کتاب با فضای زینبیه، فندق‌السفیر، نقش حزب‌الله و حضور جهادی ایرانی‌ها آشنا و با پرسش‌های شخصی نویسندگان درباره‌ی ترس، امید، تکلیف و معنای مقاومت همراه می‌شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به دوستداران موضوع مقاومت، جنگ لبنان و سوریه، روایت‌های میدانی درمورد جبهه و کسانی که به‌دنبال شناخت حزب‌الله، نازحین لبنانی و تجربه‌ی گروه‌های جهادی ایرانی در منطقه هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب فندق السفیر

«امان نمی‌دهد. تا حورا دست بجنباند و سؤالم را ترجمه کند، او فوری و بی‌مقدمه پیش‌دستی می‌کند و جواب می‌دهد. اسمش مهدی ابوحسن است. از اطمینان و شتابِ کلماتش می‌فهمم با زبان فارسی غریبه نیست و مکالمهٔ من و حورا را متوجه می‌شود. می‌پرسم: «فارسی بلدید؟» می‌خندد و به فارسی که مخارج حروفش را عربی ادا می‌کند، می‌گوید: «یه کم می‌فهمم. سیدالقائد توی یکی از دیدارهایش با فرماندهان حزب‌الله تأکید کرده بود، فارسی را یاد بگیرید. عربی زبان قرآن است و فارسی زبان انقلاب.»

پا گذاشته به وسط‌های چلهٔ عمرش، هرچند خیلی شکسته‌تر به نظر می‌رسد. بیشتر عمرش توی میدان بوده. خط‌وخش‌های روی دست و صورتش گواهی می‌دهد. از همان لحظهٔ اول که او را دیدم، پیش چشمم آشناست. انگار جایی دیدمش با همین حُزن غریبِ توی نیمهٔ سالم صورتش. متولد بعلبک است؛ زادگاه شیخ‌بهائی. شهری در دل درهٔ بُقاع و از اولین نقطه‌های شکل‌گیری تمدن بشری در این گوشهٔ دنیا. زنش عین پروانه دوروبرش می‌چرخد.»