کتاب داستان‌پرداز‌ زندگی

«داستان‌پرداز زندگی» مجموعه ۶ داستان کوتاه از نویسنده و شاعر ایتالیایی، تیتزیانو اسکارپا (-۱۹۶۳) است. این داستان‌ها به ترتیب: من، تو، او، ما، شما و آنها نام‌دارند. کتاب‌های اسکارپا به چندین زبان از جمله چینی ترجمه شده است. برای تئاتر و رادیو نیز متن‌هایی نوشته‌است. سال ۱۹۹۷، «پاپکورن»، یکی از نمایشنامه‌های کمدی رادیویی او که برای شبکهٔ رای نوشته شده‌بود، جایزهٔ معتبر پریکس ایتالیا را دریافت کرد. اسکارپا در این کتاب تجربه‌های زندگی را در قالب قطعاتی کمتر از هزار حرف به تصویر می‌کشد. این تجربه‌ها مقابل جهان رسانه‌ها قرار می‌گیرند که اخبار و تفسیرهایش را لحظه به لحظه توی صورت مخاطب پرتاب می‌کند و بر همهٔ دنیای مخاطب سایه می‌افکند. آیا وظیفهٔ نویسنده‌ها و روشنفکران صرفاً پرداختن به وقایع منعکس یافته در رسانه هاست؟ آیا روشنفکر صرفاً دنباله رو رسانه‌ها و تماشاگر خاموش جنگ‌ها، افشاگری‌ها و ورزش است. این کتاب کوچک، به زندگی اولویت می‌بخشد و امید به زمانی نو و عصری نو را در مخاطب برمی‌انگیزد. نویسنده با شاخک‌های حساس یک روشنفکر واقعیت را واژگون و جابه‌جا می‌کند. بریده‌ای از کتاب: یکی از دوستانم که به شمال اروپا سفر کرده به موبایلم پیغامی داده‌است: «دوست عزیز این جا در ۷۰ کیلومتری قطب به فکر تو هستم، در روشنایی و بی خیالی کوه های یخ و در سکوت، در سرزمین پرت و دور افتادهٔ نهنگ ها.» با خودم فکر کردم این بهترین شکلِ رفتن به آن چشم‌اندازها است: گذشتن از میان کوه های یخ در قالب فکر. عجیب است چطور صحرا، منظرهٔ متروکِ سوزانِ زیر خورشید ملتهب یا منظرهٔ یخ زده، مناسب ترین چشم انداز برای تفکر محسوب می شوند. گرچه تفکر و همهمهٔ درونی، بیشتر زمزمه است. تفکر، ازدحام تنهایی است. شاید صحراها برای این با تفکر مرتبط‌اند چون متروک هستند، نگاه چیز زیادی برای چنگ زدن در آن جا پیدا نمی کند، همهٔ مسئولیت بر عهدهٔ تفکر است: هیچ عذر و بهانه ای نداری، آن‌چه فکر می کنی به آن‌چه می بینی بستگی ندارد، چون این جا هیچ اتفاقی در شرف وقوع نیست فقط آنچه در فکرت می‌گذرد اتفاق می افتد.