کتاب من یک سایه ام

کتاب من یک سایه‌ام نوشته‌ی فیروزه گل‌سرخی مجموعه‌ای از چند داستان است که نشر نی آن را منتشر کرده است. در این کتاب، گل‌سرخی زندگی روزمره، فرسودگی، رؤیاها و شکست‌های زن‌ها و مردهای طبقه‌ی متوسط و فرودست شهری را در تهران و حاشیه‌هایش دنبال کرده است. روایت‌ها در خانه‌های کوچک، خیابان‌ها، مینی‌بوس‌ها و اتاق‌های اجاره‌ای می‌گذرند و از خلال جزئیات ریز، تصویر تند و تلخی از روابط خانوادگی، فقر، خستگی و فرسودگی عاطفی ارائه می‌شود. زبان اثر سرراست است و بر تجربه‌های زیسته و گفت‌وگوهای معمول تکیه دارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من یک سایه ام

کتاب من یک سایه‌ام با تکیه‌بر چند داستان بلند و میان‌بلند، جهان شخصیت‌هایی را نشان می‌دهد که در آپارتمان‌های صد متری، اتاق‌های اجاره‌ای حاشیه‌ی شهر و پشت فرمان ماشین‌های فرسوده، با روزمرگی و بن‌بست دست‌وپنجه نرم می‌کنند. فیروزه گل‌سرخی در این کتاب از دل جزئیات تکراری زندگی، مثل ظرف‌شستن، آماده‌کردن صبحانه، بیدارکردن بچه‌ها برای مدرسه یا مسافرکشی عصرها، به احساس فرسودگی، بی‌اعتنایی، خشم فروخورده و حس بی‌ارزشی می‌رسد. در کتاب من یک سایه‌ام داستان نخست با صبح یک زن خانه‌دار شروع می‌شود که در هوای سنگین تهران، میان ظرف‌های نشسته، تکالیف بچه‌ها و شوهر خسته‌اش، مدام به سال‌هایی فکر می‌کند که رؤیاهای دیگری داشته است. در داستان رؤیای بعدازظهر نیمه تابستان، یک مرد میان فشار کار، قسط و وام، و وسوسه‌ی یک مسافر جوان، درگیر احساس گناه و چندش از خودش می‌شود و نگاه معصوم بچه‌هایش او را آزار می‌دهد. داستان من یک سایه‌ام نیز به زندگی زنی می‌پردازد که از خانه‌ی پدری معتاد تا صیغه‌شدن برای مردهای مختلف، مدام از جایی به جایی پرتاب شده و حالا با نگاهی تلخ، گذشته‌اش را مرور کرده است. کتاب من یک سایه‌ام در هر داستان، از زاویه‌ی دیدی نزدیک به ذهن و زبان شخصیت‌ها، به روابط خانوادگی، خشونت پنهان، فقر، و فرسودگی زنان و مردان عادی پرداخته است و فضای مشترک همه‌ی داستان‌ها، حس خفگی و گم‌شدن فرد در شلوغی شهر و تکرار کارهای روزانه است.

خلاصه داستان من یک سایه ام

کتاب من یک سایه‌ام مجموعه‌ای از داستان‌هاست که در آنها فیروزه گل‌سرخی زندگی آدم‌هایی را دنبال کرده است که در ظاهر زندگی معمولی دارند اما در درون، احساس شکست، خستگی و بی‌معنایی می‌کنند. در یک داستان، زن خانه‌داری از لحظه‌ی بیدارشدن تا آخر شب، میان ظرف‌ها، تکالیف بچه‌ها و غرغر شوهر، مدام به گذشته و رؤیاهای ازدست‌رفته‌اش فکر می‌کند و خودش را «زن درهم‌کوفته‌ی خانه‌دار» می‌بیند. در داستانی دیگر، مردی که برای جبران مخارج خانواده مسافرکشی می‌کند، در یک بعدازظهر داغ تابستان درگیر وسوسه و خیانت می‌شود و بعد زیر دوش حمام، با احساس گناه و چندش از خودش روبه‌رو می‌شود. در داستان من یک سایه‌ام، زنی از کودکی در خانه‌ی پدر معتاد تا صیغه‌شدن برای مردهای مختلف، سرگذشتش را با زبانی تلخ و بی‌پرده روایت کرده است.

چرا باید کتاب من یک سایه ام را بخوانیم؟

کتاب من یک سایه‌ام با تمرکز بر جزئیات زندگی روزمره، تصویر دقیقی از فرسودگی، فقر، خشونت پنهان و تنهایی در خانواده‌های شهری ارائه می‌دهد. این کتاب نشان می‌دهد چگونه کارهای تکراری خانه، فشار اقتصادی، نقش‌های جنسیتی و دروغ‌های کوچک، به‌تدریج شخصیت‌ها را فرسوده و بی‌حس می‌کند. خواندن آن برای فهمیدن لایه‌های پنهان روابط خانوادگی و تجربه‌ی زیسته‌ی زنان و مردان عادی مفید است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب من یک سایه‌ام به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌هایی درباره‌ی زندگی روزمره، روابط خانوادگی، فرسودگی زنان خانه‌دار، فشار اقتصادی و تجربه‌ی طبقه‌ی متوسط و فرودست شهری علاقه‌مند هستند و می‌خواهند از خلال روایت، با این فضاها و احساس‌ها روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب من یک سایه ام

«در هر حال دخترم چیزی را به من گفت که نمی‌دانم چگونه هضمش کنم. اما کم‌کم به آن عادت کرده‌ام. من یک زن درهم کوفته خانه‌دارم ... . آب دست‌شویی خیلی داغ است و بخار آن روی صورتم نشسته. باید کم‌کم بچه‌ها را بیدار کنم؛ ساعت شش‌ونیم است. دستی به سر میز آشپزخانه می‌کشم و چای دم می‌کنم و نان‌های یخ‌زده و کج و کوله را از فریزر درمی‌آورم. بیدارکردنِ بچه‌ها هر کدام داستانی‌ست. یکی لگد می‌زند و یکی غرغر می‌کند. دخترم شیر دوست ندارد و آن یکی می‌گوید پنیر بو می‌دهد و شوهرم آخر سر می‌گوید: «یک چایی دیگه به من می‌دی؟»، درحالی‌که با گاز و کتری تنها دو متر فاصله دارد، و من در نقش یک گارسون بی‌مواجب لبخند می‌زنم. وقتی بچه‌ها می‌روند و شوهرم سویچ را با تنبلی از روی پیشخوان برمی‌دارد و می‌رود، خانه خالی و آرام، و البته نامرتب باقی می‌ماند؛ یک لنگه جوراب روی میز هال است و میز آشپزخانه درهم و برهم. نفس راحتی می‌کشم. شاید کمی آرامش بیابم. استکان چای نیم‌خورده‌ای را از روی میز برمی‌دارم تا به عادت هر روز برای خودم چای بریزم. ته استکان کمی نان خرد شده هست. اهمیتی نمی‌دهم. چای را برمی‌دارم و با وجود سردی هوا، می‌روم تا توی بالکن کمی نفس بکشم. هوای تهران خاکستری، کثیف و غمبار است. نه ابری، نه قطره بارانی، نه برفی. زمستان خنک و کثیفی‌ست با بوی دود، و رنگی مایه دق. چشمم به خیابان می‌افتد. مردم در رفت‌وآمدند. صدای بوق می‌آید و نمی‌دانم چه کسی و کجا دعوا می‌کند. به‌هرحال صدای داد را می‌شنوم. زن جوانی با یک بچه نیمه‌خواب و بی‌حوصله که با بی‌میلی راه می‌رود، دنبال تاکسی می‌دود و کمی آن‌طرف‌تر ماشین پخش شیر، راه را بند آورده. چای تلخ و تهوع‌آور را می‌خورم.»