کتاب مجموعه آزمون های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون)

کتاب مجموعه آزمون‌های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون) نوشته‌ی ریک ریردان و با ترجمه‌ی سوگند رجبی‌نسب، ادامه‌ی ماجراهای آپولو در قالب نوجوانی فانی به نام لستر پاپادوپولوس است. داستان در نیویورک و در آستانه‌ی رویارویی نهایی با نرون و پیتون می‌گذرد و فضای آن ترکیبی از اسطوره، ماجراجویی، طنز و تعلیق است. در این جلد، سفر طولانی و پرخطر آپولو و مگ به نقطه‌ی اوج خود می‌رسد و حلقه‌های بازمانده‌ی مجموعه بسته می‌شود. نشر بهنام آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مجموعه آزمون های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون)

کتاب مجموعه آزمون‌های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون) آخرین حلقه‌ی زنجیره‌ی آزمون‌هایی است که زئوس بر دوش آپولو گذاشته است؛ خدایی که در قالب نوجوانی دست‌وپاچلفتی و پرغرولند به نام لستر گیر افتاده. ریک ریردان در این کتاب، ماجرا را از دل یک سفر قطاری ظاهراً عادی در واشینگتن دی‌سی آغاز کرده است؛ جایی که یک مار دو سر کت‌وشلوارپوش، پیشگویی تازه‌ای را به آپولو تحمیل می‌کند و نشان می‌دهد که نبرد نهایی نزدیک است. در کتاب مجموعه آزمون‌های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون) قهرمانان از جاده‌های آمریکا گذشته‌اند و حالا به نقطه‌ی شروع همه‌چیز برمی‌گردند: منهتن. نرون، امپراتور دیوانه، شبکه‌ای از ژرمن‌ها، گال‌ها و مأمورانش را در قطارها، اتوبوس‌ها و دوربین‌های امنیتی شهر پخش کرده و با کمک پیتون، از پیشگویی دلفی برای ردیابی هر حرکت استفاده می‌کند. ساختار کتاب بر پایه‌ی فصل‌های کوتاه و پرحادثه است که هر کدام با تیترهای طنزآمیز آغاز می‌شوند و خواننده را از تونل‌های زیرزمینی و واگن‌های قطار تا آپارتمان پرسی جکسون و کوچه‌های بارانی نیویورک می‌برند. کتاب مجموعه آزمون‌های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون) علاوه‌بر تعقیب و گریزها، به رابطه‌ی پیچیده‌ی مگ با نرون و آموزگار قدیمی‌اش لوگوسلوا می‌پردازد و نشان می‌دهد که وفاداری، شستشوی مغزی و احساس گناه چطور در هم تنیده شده‌اند. در کنار این‌ها، حضور خانواده‌ی پرسی جکسون، لحظه‌های کوتاه آرامش، شوخی‌های خودانتقادی آپولو و اشاره به پیشگویی‌های قبلی، این جلد را به جمع‌بندی احساسی و پرتنش مجموعه تبدیل کرده است.

خلاصه داستان مجموعه آزمون های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون)

در این کتاب، آپولو و مگ پس از ماه‌ها سفر و نبرد، در راه بازگشت به نیویورک هستند تا با نرون و پیتون روبه‌رو شوند. در قطار، مار دو سری که به‌طور موقت حامل پیشگویی شده، خبر از نقشی مهم برای «پسر هادس» و تسلط افراد نرون بر سرنوشت قهرمانان می‌دهد. کمی بعد، گروهی ژرمن و یک گال به نام لوگوسلوا قطار را تحت کنترل می‌گیرند و آپولو و مگ را برای تحویل به نرون می‌برند. لوگوسلوا که آموزگار قدیمی مگ است، در لحظه‌ی حساس، نقشش را عوض می‌کند و با جدا کردن واگن قطار، به فرار آنها کمک می‌کند؛ هرچند مجبور است برای حفظ موقعیتش دوباره به دربار نرون برگردد. آپولو و مگ از تونل‌های زیرزمینی نیویورک می‌گذرند، زیر رعد و برق و باران سر درگم می‌شوند و سرانجام با راهنمایی پیکان دودونا، به خانه‌ی پرسی جکسون پناه می‌برند تا نفسی تازه کنند و از زبان لو، نقشه‌ی واقعی نرون را بفهمند و برای رویارویی نهایی آماده شوند.

چرا باید کتاب مجموعه آزمون های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون) را بخوانیم؟

این کتاب نقطه‌ی اوج و جمع‌بندی مسیر طولانی آپولو است؛ جایی که طنز همیشگی او با احساس گناه، مسئولیت و ترس از شکست گره می‌خورد. خواننده در دل تعقیب و گریزها، پیشگویی‌ها و نبردهای زیرزمینی، با لایه‌های عاطفی رابطه‌ی مگ و نرون، نقش لو به‌عنوان نفوذی، و بازگشت به دنیای پرسی جکسون همراه می‌شود و تصویری کامل‌تر از جهان اسطوره‌ای ریردان به دست می‌آورد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به دوست‌داران مجموعه‌های اسطوره‌محور، طرفداران دنیای پرسی جکسون، نوجوانانی که از ماجراجویی پرکشش همراه با طنز و تعلیق لذت می‌برند، و کسانی که چهار جلد قبلی آزمون‌های آپولو را دنبال کرده‌اند پیشنهاد می‌شود؛ به‌ویژه کسانی که کنجکاوند سرنوشت نهایی آپولو و مگ را ببینند.

بخشی از کتاب مجموعه آزمون های آپولو (کتاب پنجم، برج نرون)

«تا فیلادلفیا دوام آوردم. اما همین که به ایستگاه خیابان سیزدهم رسیدیم، دو موضوع برایم روشن شد: ۱) آمفیسبیا از قطار جم نمی‌خورد و شاید یک مسافر ساده نبود و ۲) رادار خطریابم قوی‌تر از همیشه سوت می‌کشید. حس می‌کردم تحت تعقیبم. وقتی در جنگل با آرتمیس و شکارچی‌هایش هم قایم موشک بازی می‌کردم، درست قبل از اینکه از پشت بوته‌ای به بیرون بپرند و کلی تیر به سمتم شلیک کنند هم همین احساس را داشتم. البته این ماجرا متعلق به زمانی است که من و خواهرم جوان‌تر بودیم و سرگرمی‌های ساده‌ای داشتیم. به خود اجازه دادم نگاهی دیگر به آمفیسبینا بیاندازم و از جا پریدم. آن موجود با دو جفت چشمِ زرد درخشان به من خیره شده بود. اوه، نه، نه، نه، نه. چشمان درخشان هیچوقت نشانهٔ خوبی نیستند. به مگ گفتم: «باید برم بیرون.» - هیس. - اما باید یه سری به او ماره بزنم. چشماش می‌درخشه! مگ به آقای مار خیره شد و گفت: «نه نمی‌درخشه. فقط برق می‌زنه. تازه، اون که فقط اونجا نشسته.» - خیلی مشکوک اونجا نشسته! مسافر پشت سرمان گفت: «هیس!» مگ ابرویی بالا انداخت. بهت که گفتم. به آن سمت راهرو اشاره کردم و برای مگ شکلکی درآوردم. او نگاهش را برگرداند، به خود تکانی داد و اجازه داد که عبور کنم. سپس دستور داد: «دعوا راه ننداز.» عالی شد. حالا مجبور بودم منتظر بمانم تا آن هیولا به من حمله کند. در راهرو ایستادم تا خون به پاهای کرختم برگردد. هر کسی که سیستم گردش خون انسان‌ها را ساخته بود، واقعاً کم کاری کرده بود. آمفیسبینا تکان نخورد. هنوز هم چشم از من برنمی‌داشت، انگار که در هپروت بود. شاید داشت خود را برای حمله‌ای جانانه آماده می‌کرد. این کار از آمفیسبیناها برمی‌آمد؟»