کتاب مین های بازی دراز

کتاب مین های بازی دراز نوشته مصطفی محمدی و روایتی داستانی براساس زندگی سردار شهید محمود نوریان (‫۱۳۴۰ - ۱۳۶۴) است. انتشارات سوره مهر این کتاب را منتشر کرده است. اثر حاضر با تکیه بر خاطره، صحنه‌های جبهه و رفت‌وآمد میان گذشته و میدان نبرد، تصویری از فرماندهی ارائه داده است که در کنار دقت و جسارت با مهربانی و فروتنی شناخته می‌شود. با شرح ماجراهای پاک‌سازی میدان مین، دوستی‌های قدیم، شوخی‌های رزمنده‌ها و لحظه‌های پراضطراب، چهره‌ای انسانی و ملموس از جنگ شکل می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مین های بازی دراز اثر مصطفی محمدی

کتاب مین های بازی دراز نوشته‌ی مصطفی محمدی، زندگی و منش محمود نوریان (‫۱۳۴۰ - ۱۳۶۴) را از خلال روایت‌هایی پیوسته و صحنه‌پردازی‌ها دنبال می‌کند. محور اصلی اثر حضور این شهید در جبهه و به‌ویژه میان نیروهای تخریب است؛ جایی که هر قدم با خطر مین، کمین و خطای مرگ‌بار همراه است. این روایت داستانی فقط بر عملیات و حادثه تکیه ندارد. نویسنده با نوشتن گفت‌وگوها، خاطره‌های کودکی، رفاقت‌های قدیمی و برخوردهای روزمره‌ی شخصیت‌های اثر با هم، شخصیتی را نشان می‌دهد که هم فرمانده است و هم رفیق، هم سخت‌گیر است و هم دل‌نگران کوچک‌ترین آسیب به نیروهایش. جنگ در این کتاب فقط میدان درگیری نیست؛ محکی است برای سنجیدن اخلاق، مسئولیت‌پذیری و نوع نگاه آدم‌ها به جان دیگران.

مین های بازی دراز در کنار توصیف صحنه‌های پرتنش بر جزئیاتی مکث می‌کند که لایه‌ی عاطفی اثر را می‌سازد؛ از توجه سردار شهید محمود نوریان به رزمنده‌های نوجوان و تدارکاتچی‌ها تا حساسیت او نسبت به حیوانات، اسراف‌نشدن غذا، حفظ کرامت نیروها و حتی برخورد با پیکر دشمن. این جزئیات باعث می‌شود تصویر او فقط در قامت یک چهره‌ی نظامی نماند و به انسانی بدل شود که در دل خشونت جنگ، معیارهای اخلاقی‌اش را از دست نمی‌دهد.

کتاب مین های بازی دراز بارها میان اکنونِ جبهه و گذشته‌ی شمیران رفت‌وآمد می‌کند و از این راه، ریشه‌های رفتاری سردار شهید محمود نوریان را نشان می‌دهد؛ از رفاقت‌های دوران نوجوانی او تا تربیت خانوادگی و روحیه‌ای که بعدها در میدان نبرد شکل کامل‌تری پیدا کرد. حاصل کار، روایتی داستانی است که حال‌وهوای مناطق عملیاتی را منتقل می‌کند و از خلال چندین ماجرا، سیمای یک فرمانده‌ی محبوب را پیش چشم می‌گذارد.

خلاصه داستان مین های بازی دراز

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب از زاویه‌دید همراهان و همرزمان سردار شهید محمود نوریان (‫۱۳۴۰ - ۱۳۶۴)، بخشی از زندگی او را در جبهه و پیش از آن روایت می‌کند. داستان با صحنه‌هایی از مجروحیت، عملیات و حضور در میان نیروهای تخریب پیش می‌رود و بعد با خاطره‌هایی از کودکی و نوجوانی، گذشته‌ی او را به زمان جنگ پیوند می‌زند. در طول روایت، محمود نوریان در موقعیت‌های مختلف دیده می‌شود؛ از پاک‌سازی میدان مین و هدایت نیروها تا رسیدگی به تدارکات، دلداری‌دادن به رزمنده‌ها و مراقبت از جزئیاتی که دیگران شاید از کنارشان بگذرند. کتاب بیش از آنکه بر حادثه تکیه کند، بر منش و رفتار این شهید در لحظه‌های شوار تمرکز دارد.

چرا باید کتاب مین های بازی دراز را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب مین های بازی دراز را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری داستانی از زندگی و منش سردار شهید محمود نوریان در میان نیروهای تخریب ارائه می‌دهد.
• داستان فضای میدان‌های مین و فشار روانی مأموریت‌های جنگی را نشان می‌دهد.
• کتاب فقط به عملیات محدود نمی‌ماند و رابطه‌ی فرمانده با نیروها، دوستان و اطرافیانش را هم آشکار می‌کند.
• خواننده با نمونه‌هایی از فروتنی، مسئولیت‌پذیری و حساسیت اخلاقی در موقعیت‌های خشن جنگی روبه‌رو می‌شود.
• رفت‌وآمد میان خاطرات کودکی و صحنه‌های جبهه به شناخت ریشه‌های شخصیتی قهرمان داستان کمک می‌کند.

خواندن کتاب مین های بازی دراز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب مین های بازی دراز به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های جنگی که می‌خواهند با فضای نیروهای تخریب و مأموریت‌های پاک‌سازی آشنا شوند.
• خوانندگانی که به زندگی و منش فرماندهان جنگ از زاویه‌ی رفتار روزمره و رابطه با نیروها علاقه دارند.
• مخاطبانی که می‌خواهند در کنار صحنه‌های نبرد، با لایه‌های اخلاقی و انسانی یک شخصیت نیز روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب مین های بازی دراز

«بخوابان توی گوشم

نمی‌داند کدام شیرپاک‌خورده‌ای توی دهان‌ها انداخته که او همان رزمندهٔ خلافکار فراری است. حالا نگاه همه روی او سنگین شده است.

امروز بعد از نمازجماعت صبح و زیارت عاشورا، دست انداخت روی شانهٔ زینال‌الحسینی و کشیدش عقب تا بپرسد: «سید! چرا نگاه همه یه جوریه روی من؟!» زینال‌الحسینی هم پاسخ داد: «یشلاقی! یه چیزایی پشت سرت هست.» دوباره پرسید: «یعنی حاجی هم...؟»

زینال‌الحسینی گفت: «حاج‌عبدالله هم، آره. یشلاقی!» همین که خواست برود، یک بار دیگر چنگ انداخت شانهٔ زینال‌الحسینی:

ـ تو چرا هی به من می‌گی یشلاقی؟! امیر چشه مگه؟!

زینال‌الحسینی زیر دستان درشت و سنگین امیر ایستاد. خندید و گفت: «یشلاقی بیشتر بهت می‌آد! آدم رو یاد ییلاق و قشلاق ایلات و عشایر می‌ندازی!»

مانده بود، بخندد یا باز هم بپرسد. حالا که چند ساعتی از آن صبح گذشته، امیر حسابی ناراحت است و توی خودش فرورفته. تصمیم گرفته از گردان تخریب تسویه‌حساب بگیرد و برود جایی در همین جنوب که کسی او را با کس دیگری اشتباه نگیرد؛ یا دست‌کم اگر اشتباه گرفت، با یک آدم بد اشتباه نگیرد!»