کتاب مین‌های بازی دراز

کتاب مین‌های بازی دراز نوشته مصطفی محمدی، روایتی داستانی بر اساس زندگی سردار شهید محمود نوریان است که انتشارات سوره مهر آن را منتشر کرده است. این کتاب با تکیه بر خاطره، صحنه‌های جبهه و رفت‌وآمد میان گذشته و میدان نبرد، تصویری از فرماندهی می‌سازد که در کنار دقت و جسارت، با مهربانی و فروتنی شناخته می‌شود. از دل ماجراهای پاک‌سازی میدان مین، دوستی‌های قدیمی، شوخی‌های رزمنده‌ها و لحظه‌های پراضطراب، چهره‌ای انسانی و ملموس از جنگ شکل می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مین‌های بازی دراز

کتاب مین‌های بازی دراز نوشته مصطفی محمدی، زندگی و منش محمود نوریان را از خلال روایت‌هایی پیوسته و صحنه‌پردازی‌های زنده دنبال می‌کند. محور اصلی اثر، حضور او در جبهه و به‌ویژه در میان نیروهای تخریب است؛ جایی که هر قدم با خطر مین، کمین و خطای مرگ‌بار همراه است. بااین‌حال متن فقط بر عملیات و حادثه تکیه ندارد. نویسنده از خلال گفت‌وگوها، خاطره‌های کودکی، رفاقت‌های قدیمی و برخوردهای روزمره، شخصیتی را نشان می‌دهد که هم فرمانده است و هم رفیق، هم سخت‌گیر است و هم دل‌نگران کوچک‌ترین آسیب به نیروهایش. در این فضا، جنگ فقط میدان درگیری نیست؛ محکی است برای سنجیدن اخلاق، مسئولیت‌پذیری و نوع نگاه آدم‌ها به جان دیگران.
کتاب مین‌های بازی دراز در کنار صحنه‌های پرتنش، بر جزئیاتی مکث می‌کند که لایه‌ی عاطفی اثر را می‌سازند؛ از توجه محمود نوریان به رزمنده‌های نوجوان و تدارکاتچی‌ها تا حساسیتش نسبت به حیوانات، اسراف‌نشدن غذا، حفظ کرامت نیروها و حتی برخورد با پیکر دشمن. همین جزئیات باعث می‌شود تصویر او فقط در قامت یک چهره‌ی نظامی نماند و به انسانی بدل شود که در دل خشونت جنگ، معیارهای اخلاقی‌اش را از دست نمی‌دهد. متن بارها میان اکنونِ جبهه و گذشته‌ی شمیران رفت‌وآمد می‌کند و از این راه، ریشه‌های رفتاری او را هم نشان می‌دهد؛ از رفاقت‌های نوجوانی تا تربیت خانوادگی و روحیه‌ای که بعدها در میدان نبرد شکل کامل‌تری پیدا کرده است. حاصل کار، روایتی است که هم حال‌وهوای مناطق عملیاتی را منتقل می‌کند و هم از خلال چندین ماجرا، سیمای یک فرمانده محبوب را پیش چشم می‌گذارد.

خلاصه کتاب مین‌های بازی دراز

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب مین‌های بازی دراز از زاویه‌ی همراهان و همرزمان محمود نوریان، بخشی از زندگی او را در جبهه و پیش از آن روایت می‌کند. داستان با صحنه‌هایی از مجروحیت، عملیات و حضور در میان نیروهای تخریب پیش می‌رود و بعد با خاطره‌هایی از کودکی و نوجوانی، گذشته‌ی او را به زمان جنگ پیوند می‌زند. در طول روایت، محمود نوریان در موقعیت‌های مختلف دیده می‌شود؛ از پاک‌سازی میدان مین و هدایت نیروها تا رسیدگی به تدارکات، دل‌داری‌دادن به رزمنده‌ها و مراقبت از جزئیاتی که دیگران شاید از کنارشان بگذرند. کتاب، بیش از آنکه فقط بر حادثه تکیه کند، بر منش و رفتار او در لحظه‌های سخت تمرکز دارد.

چرا باید کتاب مین‌های بازی دراز را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب مین‌های بازی دراز را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری نزدیک از زندگی و منش محمود نوریان در میان نیروهای تخریب ارائه می‌دهد.
• روایت، فضای میدان‌های مین و فشار روانی مأموریت‌های جنگی را با جزئیات ملموس نشان می‌دهد.
• متن فقط به عملیات محدود نمی‌ماند و رابطه‌ی فرمانده با نیروها، دوستان و اطرافیانش را هم روشن می‌کند.
• خواننده با نمونه‌هایی از فروتنی، مسئولیت‌پذیری و حساسیت اخلاقی در دل موقعیت‌های خشن روبه‌رو می‌شود.
• رفت‌وآمد میان خاطرات کودکی و صحنه‌های جبهه، به شناخت ریشه‌های شخصیتی قهرمان روایت کمک می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب مین‌های بازی دراز به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به روایت‌های جنگی که می‌خواهند با فضای نیروهای تخریب و مأموریت‌های پاک‌سازی آشنا شوند.
• خوانندگانی که به زندگی و منش فرماندهان جنگ از زاویه‌ی رفتار روزمره و رابطه با نیروها علاقه دارند.
• کسانی که روایت‌های شخصیت‌محور با تکیه بر خاطره، رفاقت و فرازونشیب‌های میدانی را دنبال می‌کنند.
• مخاطبانی که می‌خواهند در کنار صحنه‌های نبرد، با لایه‌های اخلاقی و انسانی یک شخصیت نیز روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب مین‌های بازی دراز

«تا کمر خیس آب و لجن و خون بودم. سوز زمستان دهانهٔ خلیج‌فارس به ستون فقراتم رخنه کرده بود. از درد و لرز دندان بهم می‌زدم؛ ریز و بی‌صدا. بلکه هرچه زودتر قایق بهداری یا تعاون لشکر از راه برسد. انگار واقعاً جانم داشت بالا می‌آمد.
خمپاره شلیک شده بود، ولی چشم‌هایم روی دهانهٔ قبضه قفل مانده بود. بوی تند باروت سوخته، پره‌های بینی‌ام را می‌خاراند. سرم را از میان دست‌هایم آزاد کردم. حالم بدتر از آن بود که بتوانم اعتراضی بکنم. حسین با صدای بلند پرسید: خرجش مگه چند بود؟! چقده دود داره!
قبضه‌چی همان‌طور که دولا راست می‌شد تا گلولهٔ بعدی را بیندازد توی دهانهٔ قبضه گفت: چه می‌دونم؟! مگه من حاج‌عبداللهم که همه‌چی رو بدونم؟!
ناگهان صدایی گرفته و جدی از پشت سر و ورودی سنگر آتشبار، غرید:
ـ حاج‌عبدالله مگه کیه؟! یکی مث خود شما، عین بقیه.
قبضه‌چی خندان برگشت رو به او و گفت: ای وای! سلام حاج‌عبدالله! ببخش می‌خواستم خوبی‌ت رو بگم.
خمپاره صدوبیست میلیمتری توی دست‌های قبضه‌چی رو به هوا بود. حاج‌عبدالله، از پس یک خروار گردوخاک که روی سر و صورتش نشسته بود، به او خندید:
ـ تنها فرقم با شماها اینه که گناهام بیشتره.»