کتاب تئاتر خودمانی

کتاب تئاتر خودمانی نوشته‌ی آرمان طیران مجموعه‌ای از یادداشت‌ها و جستارهای کوتاه درباره تجربه زیسته‌ی او در جهان تئاتر است. نشر عنوان آن را منتشر کرده است. نویسنده با تکیه بر سال‌ها کار عملی روی صحنه از رابطه‌ی کارگردان و بازیگر، وضعیت سالن‌ها، مخاطب، نقد، آموزش دانشگاهی، اینترنت، اقتصاد تئاتر و حتی اخلاق حرفه‌ای حرف زده است. متن کتاب میان مثال‌های روزمره، ارجاع به تاریخ تئاتر و روایت‌های شخصی در نوسان است و تلاش کرده تصویری نزدیک و بی‌پرده از تئاتر معاصر ایران ارائه کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تئاتر خودمانی

کتاب تئاتر خودمانی مجموعه‌ای از فصل‌ها و یادداشت‌های کوتاه است که آرمان طیران در آن از زاویه یک کارگردان و فعال تئاتر به مسائل ریز و درشت این هنر پرداخته است. کتاب تئاتر خودمانی از همان «به‌جای مقدمه» با لحنی صریح و صمیمی شروع می‌شود و نویسنده فرض را بر این گذاشته که مخاطبش تئاتر را جدی دوست دارد و زبان حال او را می‌فهمد. در ادامه، هر فصل با عنوانی کنایه‌آمیز یا ارجاعی همراه است؛ از «یرژی گرتفسکی» و «فوتبال و ضرورت» تا «خشکسالی و دروغ»، «فیل بزرگ»، «جلسات، جلسات و باز هم جلسات!» و «به زندگی من خوش آمدید!». در کتاب تئاتر خودمانی نویسنده با مثال‌هایی از تاریخ تئاتر جهان، وضعیت سالن‌ها، جشنواره‌ها، تمرین‌ها و گروه‌های نمایشی در ایران را بررسی کرده است. او در فصل‌هایی مثل «تئاتر برای من و من برای تئاتر!» و «تئاتر-دیدن» به نسبت تماشاگر و اجرا می‌پردازد و در بخش‌هایی مانند «دشمن پشت دروازه‌ها!» و «می‌بخشم، اما فراموش نمی‌کنم!» از اخلاق حرفه‌ای، تعهد گروهی و خیانت‌های کوچک و بزرگ در فرایند تولید نمایش می‌گوید. کتاب تئاتر خودمانی در فصل‌هایی مانند «آنلاین!» و «لذت کشف» به نقش اینترنت، به‌روز بودن و مطالعه مداوم برای کارگردان اشاره کرده است و در بخش‌هایی مثل «چهل سالگی» و «دایناسورها» از مسیر رشد فردی هنرمند و ضرورت سازگاری تئاتر با شرایط متغیر اجتماعی و اقتصادی سخن می‌گوید. ترکیب روایت شخصی، مثال‌های فوتبالی، تشبیه تئاتر به آشپزی و ارجاع به نظریه‌پردازان، فضای کتاب را متنوع و چندلایه کرده است.

خلاصه کتاب تئاتر خودمانی

کتاب تئاتر خودمانی مجموعه‌ای از تأملات و تجربه‌های آرمان طیران درباره کار تئاتر در ایران است. نویسنده از نقطه‌ای ساده شروع می‌کند: گروهی که مکان تمرین، بودجه و بازیگر منظم ندارد اما می‌خواهد اجرا کند. از اینجا به بعد، بحث به چیستی تئاتر، نقش انسان به‌عنوان هسته‌ی اصلی آن، نسبت سرگرمی و اندیشه، و جایگاه تماشاگر می‌رسد. طیران در کتاب تئاتر خودمانی از خلال مثال‌هایی مثل فوتبال، آشپزی، اینترنت، دایناسورها، جلسات بی‌پایان و شکست تیم‌ها نشان می‌دهد تئاتر چگونه به کار گروهی، صداقت، خودشناسی، نظم، سازگاری و اخلاق حرفه‌ای وابسته است. او هم‌زمان به مشکلات ساختاری مثل کمبود سالن، ممیزی، اقتصاد ضعیف و شکاف مرکز و شهرستان اشاره می‌کند و در کنار طرح پرسش‌های انتقادی، بر مسئولیت فردی هنرمند، ضرورت مطالعه، مخاطب‌شناسی و حفظ اشتیاق تا آخرین شب اجرا تأکید دارد.

چرا باید کتاب تئاتر خودمانی را بخوانیم؟

این کتاب تصویری نزدیک، جزئی و بی‌پرده از زندگی تئاتری در ایران ارائه می‌کند؛ از تمرین بی‌پول و بی‌سالن تا مواجهه با تماشاگر، منتقد، مدیر و هم‌گروهی. خواننده با خواندن آن می‌تواند پشت‌صحنه‌ی تصمیم‌ها، دلخوری‌ها، امیدها و تناقض‌های کار تئاتر را ببیند و در عین شناخت مشکلات، به نقش خود در این چرخه فکر کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

تئاتر خودمانی به دانشجویان و هنرجویان تئاتر، کارگردانان و بازیگران جوان، علاقه‌مندان نقد و پژوهش تئاتر و همچنین مخاطبانی پیشنهاد می‌شود که می‌خواهند فراتر از صحنه، با پشت‌پرده و مناسبات واقعی تولید یک نمایش در ایران آشنا شوند و نسبت خود را با تئاتر بازاندیشی کنند.