کتاب توصیه های ماکیاولی

کتاب توصیه‌های ماکیاولی (سیاست و خیر همگانی) نوشته‌ی مائوریتسیو ویرولی با ترجمه‌ی شهاب‌الدین عباسی مجموعه‌ای از دوازده درس و اندرز سیاسی بر پایه‌ی آثار نیکولو ماکیاولی است. نویسنده که از ماکیاولی‌پژوهان شناخته‌شده است تلاش کرده اندیشه‌های او را برای مسائل امروز سیاست، جمهوری‌خواهی و خیر همگانی بازخوانی کند. در مقدمه‌ی مترجم، جایگاه ماکیاولی در سنت اندیشه‌ی سیاسی و نسبت او با متفکرانی چون سیسرون، هانا آرنت و بنیانگذاران امریکا توضیح داده شده است. بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب توصیه های ماکیاولی

کتاب توصیه‌های ماکیاولی نوشته‌ی مائوریتسیو ویرولی با تکیه‌بر آثار اصلی ماکیاولی مانند شهریار، گفتارها، تاریخ فلورانس و هنر جنگ، مجموعه‌ای از «نصیحت‌های سیاسی» برای شهروندان جمهوری‌های امروز تنظیم کرده است. نویسنده در پیشگفتار توضیح داده است که چرا هنوز باید از ماکیاولی پرسید و چگونه می‌توان او را نه «معلم شرّ» بلکه «معلم حکمت» فهمید. در مقدمه‌ی فارسی، شهاب‌الدین عباسی جایگاه تاریخی ماکیاولی، نسبت او با روم باستان، نقش او در الهام‌بخشیدن به بنیانگذاران امریکا و نیز تصویر متفاوتی که پژوهش‌های جدید از او ارائه می‌دهند را شرح داده است و نشان می‌دهد که دغدغه‌ی اصلی او آزادی و خیر همگانی بوده است. کتاب توصیه‌های ماکیاولی در فصل‌های پی‌درپی به موضوعاتی مانند حفظ جمهوری، تقدم خیر همگانی بر منافع شخصی، هنر انتخاب رهبران، نسبت بخت و فضیلت، نقش دین در سیاست، خطر فساد، عدالت اجتماعی، مالیات و خزانه‌ی عمومی می‌پردازد. هر فصل با یک جمله‌ی کلیدی از ماکیاولی آغاز شده و سپس ویرولی آن را با رجوع به نمونه‌های تاریخی از روم باستان، ایتالیا و به‌ویژه تاریخ سیاسی امریکا توضیح داده است. در پایان هر بخش، خواننده با معیاری عینی برای سنجش سیاستمداران و رفتار شهروندی روبه‌رو می‌شود. کتاب توصیه‌های ماکیاولی از خلال این ساختار، پلی میان متون کلاسیک رنسانس و مسائل ملموس جمهوری‌های معاصر برقرار کرده است.

خلاصه کتاب توصیه های ماکیاولی

کتاب توصیه‌های ماکیاولی بر پایه‌ی این ایده شکل گرفته که اندیشه‌ی ماکیاولی می‌تواند راهنمای شهروندان جمهوری‌های امروز باشد، نه فقط مشاور شاهان. نویسنده با گزینش دوازده توصیه‌ی محوری از نوشته‌های او، به پرسش‌هایی مانند چگونگی حفظ جمهوری، معیار انتخاب حاکمان، نسبت خیر همگانی و منافع خصوصی، خطر توهمات سیاسی، نقش تاریخ در قضاوت سیاسی، معنای واقعی عظمت سیاسی و ریشه‌های فساد پاسخ داده است. در هر فصل، یک گزاره‌ی کوتاه از ماکیاولی نقطه‌ی آغاز است و سپس با تحلیل ویرولی و مثال‌هایی از تاریخ روم، ایتالیا و امریکا بسط پیدا می‌کند. پیام اصلی کتاب این است که آزادی جمهوری‌خواهانه بدون شهروندانی هوشیار، مشارکت‌جو، حساس به خیر همگانی و آگاه از درس‌های تاریخ پایدار نمی‌ماند.

چرا باید کتاب توصیه های ماکیاولی را بخوانیم؟

این کتاب تصویری متفاوت از ماکیاولی ارائه کرده است و او را آموزگار خرد سیاسی و خیر همگانی نشان می‌دهد. خواننده با معیارهایی مشخص برای سنجش سیاستمداران، فهم بهتر مفهوم جمهوری، تشخیص خطر فساد و توهمات سیاسی و نیز نسبت دین، اخلاق و قدرت آشنا می‌شود. پیوند مداوم متن با نمونه‌های تاریخی، ایده‌ها را عینی و قابل‌سنجش کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی این کتاب به علاقه‌مندان اندیشه‌ی سیاسی، دانشجویان علوم سیاسی و فلسفه، فعالان مدنی، روزنامه‌نگاران حوزه‌ی سیاست و کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی آزادی، جمهوری‌خواهی، فساد سیاسی و کیفیت انتخاب‌های انتخاباتی را دارند و می‌خواهند از دل متون کلاسیک برای مسائل امروز سرنخ بگیرند.

بخشی از کتاب توصیه های ماکیاولی

«ماکیاولی یک نظریهٔ جمهوری‌محورانهٔ غنی که بر اصل آزادی به‌عنوان «عدم سلطه» متمرکز بود، به متفکران و رهبران سیاسی ارائه کرده است. اصطلاح «عدم سلطه» هم به‌خوبی نشان می‌دهد که استبداد چه نیست؛ یعنی اعتقاد به اینکه حکومتِ مردم عاقل‌تر از حکومت شاهان است؛ این نظر که بهترین ترکیب قانونیْ یک دولتِ آمیخته است و اینکه حکومت آزاد به شهروندانی نیاز دارد که به کشور خود پاکدلانه عشق بورزند و قویاً پایبند به خیر همگانی باشند؛ این باور که مسیحیتی که به‌درستی تفسیر شده باشد، از آزادی جمهوری‌خواهانه حمایت می‌کند؛ و این عقیده که برای دفاع از آزادی مردم به ارتشِ خوبِ متشکل از شهروندان نیاز است. علاوه‌براین، ماکیاولی طرح کلی نظریهٔ انقلاب سیاسی را که الهام‌بخش زایش جمهوری ایالات‌متحده بود، ترسیم کرد. همان‌طور که هانا آرنت به‌درستی اشاره کرده، ماکیاولی «پدر معنوی انقلاب به معنای مدرن» است، چون انقلاب‌های بزرگ در دوران مدرن به‌عنوان حرکت‌هایی برای «احیا یا نوسازی» ـ به معنای ماکیاولیاییِ «تجدید» ـ پدید آمدند که بدنهٔ سیاست را به اصول و ریشه‌های آن برمی‌گردانند و به این ترتیب آن را از تباهی و مرگ نجات می‌دهند. به نظرم تأثیر اندیشه‌های ماکیاولی در طول قرون متمادی در زمینه‌های فکری و سیاسی بسیار متفاوت را فقط با درک خاص او از زندگی سیاسی می‌توان توضیح داد. دوستان و حتی دشمنانش متوجه این موضوع شده‌اند. زمانی که در مقام منشی صدراعظم دوم جمهوری فلورانس مشغول به کار بود، فرمانداران از تیزهوشی گزارش‌های دیپلماتیک او شگفت‌زده می‌شدند.»