کتاب گم شدن اسماء در کوران ظلمت و غیبت

«گم شدن اسماءدر کوران ظلمت وغیبت» نوشته حسین درگاهی، مقدّمه‌ای‌ است بر موضوع‌شناسی و روش‌شناسی معارف الاهیّه.مقدّمه‌ای برای بازشناسی و بازسازی اندکی از احکام نورانی از دست‌رفته‌ی اصول دین و روش‌شناسی نیل به معارف اصلی آن و اشاره‌ای به نتایج نکبت‌بار فرهنگ و عرفان حاصل از فقدان آن. دلیل فراهم‌آمدن این نوشته را در نیاز زمانه باید جُست. زمانه‌ای است که در کنار نیاز همیشگی فطری انسان به معرفت، انواع سلوک‌های سکولار به عنوان مکاتب عرفانی حَقّه معرّفی می‌شوند و رونق می‌گیرند؛ نتایج سلوک شیطانی به‌عنوان فرهنگی متعالی با صدای آهنگین تبلیغ می‌شوند. برای متدین اهل درد دین، راهی سالم‌تر از سلوک سخت کم‌بهره و تازه آن‌هم پنهان صِناعی نمانده و تیغ تند نقد مُنقدان نتایج سلوک شیطانی، از شدّت فقدان معرفت، به فهم‌های درست معرفتی هم امان نمی‌دهد و اصول دینشان به جای قواعد اصلی معامله با حق، شده است مجادله با خلق! بخشی از کتاب: دو عالم تکوین و تشریع و منزلت ولایت الاهیه در آن‌ها: از نظری، عالَم به دو عالمتکوین و تشریع تقسیم می‌شود. عالَم تکوین عالم مُلک است که مسخَّر امر خدای متعال و عالم اضطرار و اجبار است، همان که در عرف انسانی به آن طبیعت گفته می‌شود و عالم تشریع، عالم دین الاهی و اختیار در بندگی است که عناصر و مادّه تشکیل‌دهنده‌ی آن عبارت‌اند از: خدای متعال به عنوان مولا؛ مخلوق مختار به عنوان عبد؛ و دین الاهی و معارف احکام آن به عنوان صورت آن. دین، معاهده‌ی خدای متعال است با بنده و ادب، معامله‌ی بنده است با خدای متعال. متناسب با این ماده، دین بر دو اساس بنا شده است: توحید و عدل. «توحید» تعریف خدای سبحان و دور از صفات مخلوقین دانستن او و احکام نیل به معرفت اوست. «عدل» تعریف انسان مختار و این‌که اعمال زشت او از او و منسوب به خود اوست.