کتاب تله های تقدیر

کتاب تله‌ های تقدیر (دو دوران از یک وقایع‌نامه) نوشته‌ آنتونیو بوئرو بایخو با ترجمه‌ پژمان رضایی اثری نمایشی است که نشر رایبد آن را منتشر کرده است. این کتاب دو دوران از زندگی یک شخصیت را در قالب یک نمایشنامه‌ی بلند دنبال می‌کند و در دل خود مقدمه‌ی مفصل مترجم، متن کامل نمایش، مؤخره و کتاب‌شناسی نویسنده را جای داده است. فضای اثر در مادرید و در میان خیابان‌ها، خانه‌ها و اتاق‌های شخصیت‌ها شکل می‌گیرد و به‌تدریج شبکه‌ای از روابط خانوادگی، سیاسی و عاطفی را آشکار می‌کند. کتاب تله‌های تقدیر در نسخه‌ی حاضر برای خواندن به‌عنوان یک کتاب الکترونیکی آماده شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تله های تقدیر

کتاب تله‌ های تقدیر: دو دوران از یک وقایع‌نامه (Las trampas del azar) اثری از آنتونیو بوئرو بایخو است که در آن زندگی انسان در بستر تاریخ معاصر اسپانیا و در قالب یک نمایشنامه‌ی چندپرده‌ای به تصویر درآمده است. مترجم در مقدمه‌ی مفصل خود ابتدا زندگی و مسیر فکری بوئرو بایخو را از کودکی، علاقه‌مندی به نقاشی و تئاتر، حضور در جنگ داخلی، زندان، فاصله‌گرفتن از نقاشی و روی‌آوردن کامل به نمایشنامه‌نویسی تا دریافت جوایز مهم ادبی مرور کرده است. در همین مقدمه، نگاه نویسنده به تراژدی، نسبت آن با بدبینی، امید، اگزیستانسیالیسم و نقش تئاتر در مواجهه با رنج و واقعیت اجتماعی توضیح داده شده است.

کتاب تله‌های تقدیر در ادامه متن کامل نمایشنامه را در چند بخش ارائه می‌دهد: صحنه، دوران اول، دوران دوم، مؤخره و در پایان اثرشناسی. در بخش صحنه طرح دقیق دکور، خیابان‌ها، چراغ‌برق‌ها، میخانه و دو آپارتمان اصلی شرح داده شده تا جهان نمایش و تضاد طبقاتی و فضایی آن روشن شود. در دوران اول و دوم، خواننده با دو مقطع زمانی از زندگی قهرمان روبه‌رو است؛ از جوانی بی‌قرار و آرمان‌خواه تا سال‌های میان‌سالی و درگیرشدن با ساختار قدرت و صنایع تسلیحاتی.

نمایشنامه تله‌های تقدیر در مؤخره و اثرشناسی نیز جایگاه این نمایش در کارنامه‌ی بوئرو بایخو و پیوند آن با آثار پیشین او را نشان داده است. این کتاب در متن خود به موضوعاتی چون جدال نسل‌ها، عفو و تقصیر، کوشش برای تغییر جهان، شکست در برابر ساختارهای سیاسی، عشق، صداقت، موضع انتقادی نسبت به وضعیت سیاسی و اجتماعی و به‌ویژه مفهوم تقدیر می‌پردازد. این تقدیر در این کتاب نه‌تنها به‌صورت نیرویی بیرونی، بلکه به‌عنوان زنجیره‌ای از تصمیم‌های کوچک و لحظه‌های ظاهراً پیش‌پاافتاده تصویر شده که سرنوشت فرد و حتی آینده‌ی جهان را تغییر می‌دهند.

خلاصه داستان تله های تقدیر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان تله‌های تقدیر اثری از آنتونیو بوئرو بایخو سرگذشت گابرییل را در دو دوران متفاوت زندگی‌اش دنبال می‌کند؛ جوانی بی‌قرار که می‌خواهد زندگی را لاجرعه سر کشد و در آغاز، رؤیای نویسنده‌ای جامعه‌ساز و معترض به افتضاحات حکومتی را در سر دارد. او در محله‌ای فقیرنشین، زیر چراغ‌برق خیابانی که روزی شکستن شیشه‌اش به بازی کودکانه‌ای شبیه بوده، میان عشق به ماتیلده، بیماری، فشار خانواده و فضای خفقان سیاسی دست‌وپا می‌زند.

سال‌ها بعد، همان جوان معترض در دوران دوم به مدیری برجسته در مجموعه‌ی کارخانه‌های بزرگ اسلحه‌سازی رژیم تبدیل شده است؛ کسی که از دل همان ساختار سیاسی که روزی علیه آن شعار می‌داد، تغذیه می‌کند. نمایشنامه تله‌ های تقدیر نشان می‌دهد که چگونه یک تصمیم کوچک، یک شرط‌بندی کودکانه یا یک همراهی در تظاهرات می‌تواند زنجیره‌ای از پیامدها را رقم بزند و انسانی معصوم را به دیوی مخوف بدل کند؛ درهم‌تنیدگی انتخاب فردی، ساختار قدرت و سایه‌ی سنگین تقدیر محور اصلی آن کتاب است.

چرا باید کتاب تله های تقدیر را بخوانیم؟

کتاب تله‌های تقدیر تصویری دقیق از این پرسش ارائه کرده است که انسان تا کجا مسئول سرنوشت خود است و از کجا به دام ساختارها و تقدیر می‌افتد. این کتاب از خلال گفت‌وگوهای زنده، توصیف صحنه و جابه‌جایی میان دو دوران، خواننده را با پیچیدگی رابطه‌ی اخلاق فردی، سیاست، عشق و جاه‌طلبی روبه‌رو می‌کند و به بازاندیشی در تصمیم‌های به‌ظاهر کوچک زندگی فرامی‌خواند.

خواندن کتاب تله های تقدیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب تله‌های تقدیر به علاقه‌مندان تئاتر و نمایشنامه، دوستداران ادبیات اسپانیایی، دانشجویان رشته‌های هنرهای نمایشی و مطالعات تئاتر و کسانی پیشنهاد می‌شود که به موضوعاتی مانند تراژدی مدرن، مسئولیت فردی در برابر ساختار قدرت و فرازونشیب‌های اخلاقی و سیاسی انسان معاصر علاقه دارند.

بخشی از کتاب تله های تقدیر

«تئاتر بوئرو بایخو کوششی است برای درک انسان و جهان. به‌ زعم خود نمایشنامه‌نویس اگر این تلاش عمیق باشد همانا این امر در چارچوب تراژدی صورت می‌گیرد: تراژدی‌ست که انسان را به‌درستی می‌آزماید و کلیت ابعاد او را در اختیار ما قرار می‌دهد؛ فلاکت او را و در ضمن عظمتش را. اگر وضعیتِ تراژیک انسان نادیده گرفته شود، جهد برای شناخت او و پرسش صرف در مورد او عملی است ناقص، موهوم و کورکورانه [...] فقط هنگامی که تفحص درباره مسائل انسانی ابعادی تراژیک داشته باشد، قابل اعتماد و متهورانه است. برخلاف نیچه، بوئرو بایخو بر این باور است که تراژدی کاملاً در تقابل با بدبینی است. رنج و اندوه مصور در تراژدی الزاماً به معنای بدبینی نیست؛ همان‌طور که خنده‌داربودن کمدی الزاماً به معنای خوش‌بینی نیست.

برای بوئرو بایخو تراژدی معرف عملی قهرمانانه است که از طریق آن انسان سعی می‌کند اندوه و غصه را درک کند بدون آنکه تن به این ایده دهد که اندوه و جهان دیمی و باری‌ به‌ هر جهت است. تراژدی که با اندوه و رنج جهان را به تصویر می‌کشد، برای کسانی اندوه‌بار و برای بوئرو بایخو تئاتر تجاهل است که محتوایی بسیار بدبینانه در خود دارد، حتی اگر این بدبینی پشت خنده و تفریح پنهان شده باشد؛ زیرا با دوری از واقعیت از معنای زندگی می‌گریزد. برای او در تراژدی فقط بدبینی موقتی وجود دارد، زیرا تراژدی نه‌تنها روشنایی بلکه تاریکی زندگی را نیز می‌پذیرد و بر مبنای این پذیرش، انسان را دعوت می‌کند تا به موضعی مثبت در برابر مشکلات خود دست یابد.

کوته‌ سخن آنکه بوئرو معتقد است تراژدی خوش‌بینی اصیل و ممکن را، که بر پایه‌ی حقیقت استوار است، ارزانی می‌دارد. او بر این عقیده است که نویسنده‌ی بزرگ تراژیک کسی است که این قابلیت را دارد که طبیعت بحث‌برانگیز اعتقادات را به ذهن خواننده متبادر کند، حال این اعتقادات هر اندازه که می‌خواهند خلل‌ناپذیر باشند. درام اصیل، حتی اگر وابسته به یک ایدئولوژی مشخص باشد، باید یک مسئله‌ی وجودی مشخص را بنمایاند؛ مسئله‌ای که به مصداق تعارض، کشف و شهود و مشکلی که راه‌حل‌های آن به‌تمامی درک‌پذیر نیستند، برای انسان گشوده می‌شود.»