کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی

کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی، نوشته صالحه مهرآفرید، داستانی معمایی و جنایی است که نشر سنجاق در سال ۱۴۰۴ آن را منتشر کرده است. در این کتاب، روایتی اول‌شخص از زبان یک افسر پلیس دایره‌ی جنایی دنبال می‌شود که ناگهان در مرکز شخصی‌ترین و پیچیده‌ترین پرونده‌ی زندگی‌اش قرار می‌گیرد: مرگ بهترین دوست و همکارش، علی. فضای کتاب ترکیبی از یک اداره‌ی پلیس، بازجویی‌ها، گزارش‌های پزشکی قانونی، جست‌وجو در صحنه‌ی جرم و درگیری‌های عاطفی و اخلاقی راوی با سوگ، خشم و حس گناه است. کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی در عین وفاداری به ساختار یک معمای پلیسی، به رابطه‌ی دوستی میان دو همکار، گذشته‌ی تاریک یک خانواده و مرز باریک میان عدالت و قانون نیز پرداخته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی اثر صالحه مهرآفرید

کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی با تمرکز بر شخصیت کارآگاه احمدی و دوست صمیمی‌اش، علی، پلیسی دقیق و جزئی‌نگر، شکل گرفته است. صالحه مهرآفرید در این کتاب از همان صفحات ابتدایی، خواننده را در میان یک بحران شخصی و حرفه‌ای می‌گذارد.

کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی در چند بخش پیوسته و طولانی پیش می‌رود و فصل‌بندی‌اش بیشتر بر اساس گره‌های روایی و کشف‌های تازه است تا تیترهای جداگانه. در پایان کتاب، پاسخ به سؤال محوری عدالت یا حقیقت؟ به‌عنوان گره اخلاقی اصلی، بر دوش کارآگاه احمدی گذاشته می‌شود.

خلاصه داستان برسد به دست کارآگاه احمدی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی، راوی که یک پلیس دایره‌ی جنایی است، صبحی خسته و بی‌حوصله راهی اداره می‌شود و با غیبت غیرمنتظره‌ی علی، همکار و دوست صمیمی‌اش، روبه‌رو می‌شود. تماس‌ها بی‌پاسخ می‌ماند و نگرانی او را به خانه‌ی علی می‌کشاند. با کمک خانم صاحب‌خانه، در باز می‌شود و احمدی ناگهان با جسد علی روبه‌رو می‌شود. پرونده به‌سرعت شکل می‌گیرد، پزشکی قانونی مرگ با فسفید آلومینیوم (قرص برنج) را تأیید می‌کند و نبودن آثار خشونت و اثر انگشتی غیر از خود علی و احمدی و وجود یک نامه‌ی کوتاه خداحافظی، همه به نفع فرضیه‌ی خودکشی است، اما احمدی که می‌داند علی همیشه از مرگ راحت حرف می‌زد و از رنج طولانی قرص برنج آگاه بود، این روایت را نمی‌پذیرد. در پایان داستان، همه‌چیز به احمدی سپرده می‌شود و او باید برای سؤال محوری عدالت یا حقیقت؟ پاسخی بیابد.

در این کتاب، فضای اداره‌ی پلیس، روند کالبدشکافی، جزئیات صحنه‌ی جرم و حتی بحث‌های تخصصی درباره‌ی سم قرص برنج، به‌گونه‌ای در دل داستان جا داده شده که هم تعلیق را حفظ می‌کند هم تصویر نسبتاً دقیقی از فرایند رسیدگی به یک پرونده‌ی مرگ مشکوک ارائه می‌دهد. رابطه‌ی دوستی میان علی و احمدی، شوخی‌های کوچکشان و حس فقدان سنگینی که بعد از مرگ علی بر راوی سایه می‌اندازد، لایه‌ی عاطفی پررنگی به داستان می‌دهد. از سوی دیگر، گذشته‌ی خواهر علی، خشونت خانگی، ناتوانی او در رهایی از یک رابطه‌ی سمی و نقش ساختارهای قانونی در حمایت یا عدم حمایت از او، زمینه‌ای اجتماعی برای ماجرایی جنایی می‌سازد. 

چرا باید کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی را بخوانیم؟

کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی از دل یک معمای جنایی، به پرسش‌های عمیق‌تری درباره‌ی اخلاق، قانون و انتقام می‌رسد. این کتاب فقط درباره‌ی پیداکردن قاتل نیست، بلکه درباره‌ی این است که وقتی قانون از مجازات یک مجرم ناتوان می‌ماند، تا کجا می‌توان برای برقراری عدالت پیش رفت و بهای این کار چیست. پایان کتاب با طرح سؤال عدالت یا حقیقت؟ خواننده را در موقعیتی قرار می‌دهد که ناچار است درباره‌ی انتخاب‌های علی و مسئولیت اخلاقی احمدی فکر کند، بدون اینکه پاسخی ساده و قطعی به او داده شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی به علاقه‌مندان به داستان‌های جنایی و معمایی و به کسانی پیشنهاد می‌شود که دوست دارند علاوه‌بر تعقیب سرنخ‌ها و کشف رازها، با پرسش‌های اخلاقی و روانی شخصیت‌ها هم درگیر شوند. این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به موضوعاتی مثل خشونت خانگی، ناتوانی قانون در مجازات برخی مجرمان و مرز میان عدالت‌خواهی و انتقام حساس‌اند. همچنین به خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که از روایت‌های اول‌شخص، فضای پلیسی شهری و داستان‌هایی که پایانشان ذهن را درگیر می‌کند، لذت می‌برند.

بخشی از کتاب برسد به دست کارآگاه احمدی

«وسط راه اداره بودم که تازه متوجه شدم جوراب‌هام رو لنگه به لنگه پوشیدم ولی اصلا حوصله اینکه برگردم رو نداشتم. به اولین کافی شاپ در مسیرم که رسیدم یک اسپرسو دبل بیرون بر سفارش دادم تا شاید یکم هوشیارتر بشم. با این که تمام دیشب رو تقریبا پلک رو هم نذاشته بودم و تمام مدت فکر کرده بودم هنوزم یک چیزی به نظر درست نمیومد. من همیشه غریزه خوبی داشتم و یک سری چیزها رو کاملا غریزی می‌فهمیدم. هرچند تو قسمت سختش که پیدا کردن مدارک بود خوب نبودم. این قسمت کارو معمولا علی انجام میداد. اون در توجه کردن به جزئیات فوق العاده بود. چیز هایی رو میدید که هیچ کس نمی‌دید و مدارکی رو پیدا می‌کرد که از چشم همه دور می‌موند. ولی حالا بدون علی واقعا نمی‌دونم باید چی کار کنم. اونم درست تو صحنه جرم قتل خود علی.»