کتاب دفترهای بارانی

«دفترهای بارانی»، مجموعه دلنوشته‌های احسان مردانی (-۱۳۶۷) است. در نوشته‌ای با عنوان «اندوهی برای دو گناه» می‌خوانید: شاهد ریزش برگ هایی شده ام، که در پاییز می روید و در بهار می ریزد! باغبان بودم. تک درختی داشتم. میوه نمی داد ولی خار هم نداشت. برگ های خوشبویی نداشت ولی سایه ای خنک را از من نمی گرفت. دوستش داشتم. نمی گفت اما دوستم داشت، می فهمیدم. با هم بودیم. آن جا کویر بود. همه از او می گفتند. در این کویر فقط او بود! هزاران سال بود که با هم بودیم. یادم نمی آید از کِی، ولی تا بود، بودم. کویر!؟ آفتابش سوزان بود و سرمایش هم سوزان. ولی ما هم را داشتیم. کویر!؟ آسمانش پرستاره بود. با هم می دیدیم. سال ها گذشت و گذشت تا زمستان آمد. سرزده هم آمد. یک شبِ هم آمد. بی خبر آمد و سرمایش بیداد کرد. بوران شد. سوز و سرما شد. هرچه سوزاندنی بود سوزاندم تا گرمش کنم. (گرمش شود، تا گرمم شود)!