کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده

کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده (Creating the University of the Future) نوشته اولف دانیل اهلرز و لارا ایکبرشت، گزیده‌ای از بحث‌های مرتبط با مهارت‌های آینده و دگرگونی آموزش عالی را در کنار هم می‌گذارد و نشان می‌دهد که دانشگاه در جهانی آکنده از تحول دیجیتال، دیگر فقط محل انتقال دانش نیست. محور اصلی کتاب بر این پرسش می‌چرخد که دانشجویان برای رویارویی با ابهام، پیچیدگی، یادگیری مادام‌العمر و جامعه‌ی فراهوشمند به چه توانایی‌هایی نیاز دارند. این کتاب را انتشارات دوران با ترجمه کاوه بازرگان منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده

کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده با گردآوری اولف دانیل اهلرز و لارا ایکبرشت، مجموعه‌ای برگزیده از فصل‌هایی است که به نسبت میان آموزش عالی، تحول دیجیتال و مهارت‌های مورد نیاز آینده می‌پردازد. هسته‌ی اصلی بحث، بازاندیشی در نقش دانشگاه است؛ نهادی که دیگر نمی‌تواند فقط بر انتقال محفوظات تکیه کند و باید به‌ سوی پرورش توانایی‌هایی مانند یادگیریِ یادگیری، مسئولیت‌پذیری، خلاقیت، تشخیص منابع معتبر، همکاری و سازگاری حرکت کند.

کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده پنج فصل را در بر می‌گیرد. فصل نخست به نتایج طرح «NextSkills» می‌پردازد و ۱۷ نیمرخ مهارتی را در سه حوزه‌ی توسعه‌ی فردی، طراحی و نوآوری و هم‌آفرینی اجتماعی دسته‌بندی می‌کند. فصل دوم بر تدریس مهارت‌های مورد نیاز آینده تمرکز دارد و از نسبت میان محتوا، مهارت، فناوری و بازار کار سخن می‌گوید. فصل‌های بعدی به موضوع‌هایی مانند بازنگری در مسیرهای یادگیری و اشتغال، سنجش یادگیری و خودسنجی دانشجویان و نیز تجربه‌ی ژاپن در مسیر جامعه‌ی ۵ می‌پردازند. 

اولف دانیل اهلرز و لارا ایکبرشت در این اثر تصویری از دانشگاهی ترسیم می‌کنند که باید در شیوه‌ی آموزش، ارزیابی، طراحی برنامه‌ی درسی و حتی فرهنگ سازمانی خود تجدیدنظر کند تا بتواند با شرایط ناپایدار و پیچیده‌ی پیش‌رو هماهنگ شود.

خلاصه کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده

کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده به‌ صورت فشرده توضیح می‌دهد که آینده‌ی آموزش عالی با چند تغییر همزمان روبه‌رو است: گسترش فناوری‌های دیجیتال، دگرگونی بازار کار، افزایش ابهام در محیط‌های حرفه‌ای و نیاز به مهارت‌هایی که فقط با حفظ‌کردن مطالب به‌ دست نمی‌آیند. 

نویسندگان و مقاله‌نویسان مجموعه نشان می‌دهند دانشگاه باید از آموزش مبتنی بر انتقال دانش فاصله بگیرد و به‌ سوی پرورش توانایی‌هایی مانند تفکر نقادانه، یادگیری مستقل، کار گروهی، مدیریت دانش، مسئولیت‌پذیری و تصمیم‌گیری در شرایط نامطمئن حرکت کند. بخش مهمی از کتاب نیز به این موضوع اختصاص دارد که این مهارت‌ها چگونه در برنامه‌های درسی، شیوه‌های تدریس و روش‌های سنجش یادگیری جای بگیرند.

چرا باید کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری روشن از مهارت‌هایی ارائه می‌دهد که آموزش عالی باید در جهان دیجیتال بر آن‌ها تمرکز کند.
• مطالعه‌ی آن کمک می‌کند نسبت میان برنامه‌ی درسی، فناوری، سنجش یادگیری و نیازهای اجتماعی دقیق‌تر دیده شود.
• کتاب نتایج طرح «NextSkills» و دسته‌بندی ۱۷ نیمرخ مهارتی را در اختیار می‌گذارد.
• بخش‌هایی از اثر نشان می‌دهد چرا روش‌های مرسوم ارزیابی برای سنجش مهارت‌های آینده کافی نیستند.
• مطالب آن برای بحث درباره‌ی بازنگری آموزش عالی فقط به کلیات بسنده نمی‌کند و به نمونه‌ها و محورهای مشخص می‌رسد.

خواندن کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• پژوهشگران آموزش عالی که درباره‌ی آینده‌ی دانشگاه و دگرگونی برنامه‌های درسی کار می‌کنند.
• مدیران و برنامه‌ریزان دانشگاهی که با مسئله‌ی تحول دیجیتال و بازنگری در شیوه‌های آموزش روبه‌رو هستند.
• مدرسانی که می‌خواهند مهارت‌هایی مانند تفکر نقادانه، یادگیری مستقل و کار گروهی را در درس‌های خود جدی‌تر دنبال کنند.
• دانشجویان حوزه‌های علوم تربیتی، ارتباطات، فناوری آموزشی و تعامل انسان و رایانه.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی مهارت‌های آینده و نسبت آن‌ها با اشتغال، یادگیری و سنجش شناخت دقیق‌تری به‌ دست آورند.

بخشی از کتاب به سوی ایجاد دانشگاه آینده

«مهارت عبارت است از ظرفیت انجام عمل و توانایی به کار گرفتن دانش فردی به طریق مسئولانه به‌منظور تحقق یک هدف. مهارت‌های آینده (Future Skills) مفهومی نوپدید بر مبنای نظریه صلاحیت و عمل است. این مفهوم کل‌گرا با تجهیز دانش، مهارت‌ها، نگرش‌ها، و ارزش‌ها برای برآوردن تقاضاهای پیچیده سروکار دارد. مطالعه‌ای تحت عنوان NextSkills میان سه نوع مهارت تمایز قائل می‌شود: (۱) یادگیری و مهارت‌های رشدیافتگی که مربوط به فرآیند توسعه فردی است؛ (۲) مهارت‌های طراحی و نوآوری که به ظرفیت سروکارداشتن باهدف‌هایی معین، وظایف، یا انجام کاری به روشی نوآورانه و خلاق مربوط است؛ و (۳) مهارت‌های خلاقیت مشترک و باهم (هم‌‌پدیدآوری) که به شیوه‌ای که فرد به‌طور ثمربخش به محیط اجتماعی‌اش در رابطه با جهان شکل می‌دهد.

از آنجا که جهانی‌سازی و پیشرفت‌های هوش مصنوعی نیازهای بازار کار را تغییر می‌دهد و جامعه‌ها و زندگی روزانه را متحول می‌کند، افراد نیاز دارند که بیشتر بر ظرفیت انسانی یکتای فردی (کنونی) برای خلاقیت، مسئولیت‌پذیری، و توانایی این‌که "یاد بگیرند که چگونه به یادگیری بپردازند" و یادگیری را در طول عمر ادامه دهند، تکیه کنند. (از آنجاکه محیط زندگی از نظر قومی، فرهنگی و زبانی متنوع‌تر می‌شود، مهارت‌های اجتماعی و هیجانی، از جمله همدلی، خودآگاهی، احترام به دیگران، و توانایی برقراری ارتباط از اهمیت بیشتر برخوردار می‌شود.)»