کتاب خودتنظیمی

کتاب خودتنظیمی نوشته بهار شهیدی، اثری پژوهشی و آموزشی در حوزه‌ی روان‌شناسی و علوم تربیتی است که نشر رشد فرهنگ آن را منتشر کرده است. این کتاب مفهوم خودتنظیمی، نقش آن در یادگیری و پیشرفت تحصیلی و ابزارهای سنجش و آموزش این مهارت را بررسی می‌کند. مخاطبان با مطالعه‌ی این کتاب با نظریه‌ها، پژوهش‌ها و پرسشنامه‌های مرتبط با خودتنظیمی آشنا می‌شوند و می‌توانند کاربردهای عملی آن را در آموزش و پرورش و زندگی فردی خود بیابند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خودتنظیمی اثر بهار شهیدی

کتاب خودتنظیمی اثری از بهار شهیدی، با رویکرد علمی و آموزشی است که یکی از مهم‌ترین مفاهیم روان‌شناسی تربیتی را بررسی می‌کند. شهیدی در این کتاب، مفهوم خودتنظیمی را از منظر نظریه‌های مختلف روان‌شناسی، به‌ویژه نظریه‌های شناختی‌ـ‌اجتماعی، رفتاری و ساخت‌گرایی، واکاوی کرده است. ساختار کتاب شامل مقدمه‌ای درباره‌ی اهمیت یادگیری و انگیزش، فصل‌هایی درباره‌ی نظریه‌های خودتنظیمی، سنجش و ابزارهای اندازه‌گیری آن، و مروری بر پژوهش‌های انجام‌شده در این حوزه است.

بهار شهیدی در کتاب خودتنظیمی با زبانی تحلیلی و مستند، پرسشنامه‌ها و ابزارهای سنجش خودتنظیمی را معرفی کرده و کاربرد آن‌ها را در محیط‌های آموزشی و پژوهشی شرح داده است. این اثر نه‌تنها به جنبه‌های نظری موضوع می‌پردازد، بلکه با ارائه‌ی مثال‌ها و پژوهش‌های داخلی و خارجی، تصویری جامع از جایگاه این مهارت در موفقیت تحصیلی و رشد فردی ارائه می‌دهد. این کتاب برای دانشجویان، معلمان، مشاوران و علاقه‌مندان به روان‌شناسی تربیتی و یادگیری، منبعی کاربردی و قابل استناد به‌ شمار می‌آید.

خلاصه کتاب خودتنظیمی

کتاب خودتنظیمی به بررسی عمیق مفهوم خودتنظیمی در یادگیری و زندگی فردی می‌پردازد. بهار شهیدی ابتدا با تبیین اهمیت یادگیری و نقش انگیزش، تفاوت میان انگیزش درونی و بیرونی را شرح می‌دهد و تأکید می‌کند که انگیزش درونی، عامل اصلی رفتارهای خودجوش و موفقیت تحصیلی پایدار است. سپس به نقش خانواده، شیوه‌های فرزندپروری و محیط خانوادگی در شکل‌گیری انگیزش پیشرفت اشاره می‌شود و پژوهش‌های مختلفی در این زمینه مرور می‌گردد. در ادامه، این کتاب نظریه‌های خودتنظیمی را معرفی می‌کند.

نظریه‌های بندورا، زیمرمن، بوکاثر تز، کوهل، مایکنبام، پینتریچ و دی گروت و همچنین نظریه خودتعیینی ریان و کانل، هر یک با تأکید بر جنبه‌هایی مانند کنترل رفتار، فراشناخت، انگیزش، مدیریت هیجان و محیط، شرح داده می‌شوند. نویسنده توضیح می‌دهد که خودتنظیمی فرایندی چندبعدی است که شامل برنامه‌ریزی، نظارت، ارزیابی و اصلاح رفتارها و افکار برای دستیابی به اهداف فردی است. این کتاب به ابزارهای سنجش خودتنظیمی نیز می‌پردازد و پرسشنامه‌های مختلفی مانند پرسشنامه خودتنظیمی تحصیلی کانل و ریان، بوفارد و پینتریچ و دی گروت را معرفی می‌کند. ویژگی‌های روان‌سنجی این ابزارها، نحوه‌ی نمره‌گذاری و تفسیر نتایج به‌تفصیل شرح داده شده است.

همچنین راهبردهای یادگیری خودتنظیمی، نقش فراشناخت، خودکارآمدی، ارزش‌گذاری درونی و مدیریت منابع در موفقیت تحصیلی بررسی می‌شود. در بخش پایانی، مروری بر پژوهش‌های انجام‌شده پیرامون خودتنظیمی ارائه شده است. این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که ویژگی‌های شخصیتی مانند مسئولیت‌پذیری، پذیرش و برون‌گرایی با پیشرفت تحصیلی رابطه‌ی مثبت دارند و آموزش راهبردهای خودتنظیمی می‌تواند به بهبود عملکرد تحصیلی و کاهش اهمال‌کاری کمک کند. این کتاب با تأکید بر اهمیت آموزش و تقویت مهارت‌های خودتنظیمی، راهکارهایی برای ارتقای این مهارت در دانش‌آموزان و دانشجویان ارائه می‌دهد.

چرا باید کتاب خودتنظیمی را بخوانیم؟

مطالعه‌ی این کتاب فرصتی است برای آشنایی با یکی از کلیدی‌ترین مهارت‌های موفقیت در تحصیل و زندگی شخصی. کتاب خودتنظیمی با ارائه‌ی نظریه‌ها، ابزارهای سنجش و راهبردهای عملی، به مخاطب کمک می‌کند تا شناخت بهتری از فرایندهای یادگیری، انگیزش و مدیریت رفتارهای خود پیدا کند. این کتاب به‌ویژه برای کسانی که به‌دنبال ارتقای عملکرد تحصیلی، افزایش خودکارآمدی و بهبود مهارت‌های فردی هستند، محتوای ارزشمندی دارد. همچنین آشنایی با پژوهش‌های انجام‌شده و ابزارهای سنجش معتبر، امکان استفاده‌ی علمی و کاربردی از مفاهیم کتاب را فراهم می‌کند.

خواندن کتاب خودتنظیمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب خودتنظیمی برای دانشجویان و دانش‌آموزان رشته‌های روان‌شناسی، علوم تربیتی، مشاوره و آموزش و پرورش مناسب است. همچنین معلمان، مشاوران تحصیلی و والدینی که دغدغه‌ی ارتقای انگیزش و یادگیری فرزندان خود را دارند، می‌توانند از محتوای آن بهره‌مند شوند. این اثر برای افرادی که به‌دنبال راهکارهایی برای مدیریت بهتر زمان، افزایش انگیزش درونی و بهبود عملکرد تحصیلی هستند، توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب خودتنظیمی

«خودتنظیمی سازه‌ای است که از دهه ۱۹۶۰ از سوی آلبرت بندورا مطرح شده است (کدیور، ۱۳۸۰) و یکی از مفاهیم مورد تأکید در نظریه شناختی - اجتماعی وی به حساب می‌آید. این سازه در نظریه‌های مختلف روانشناسی از جمله نظریه‌های رفتاری، شناختی و ساختن‌گرایی مورد توجه قرار گرفته است (صمدی، ۱۳۸۲). گرین و آزودو (۲۰۰۷) می‌گویند: گر چه بر سر تعریف نظری خودسامانی در میان صاحب‌نظران اختلاف وجود دارد اما همه آنان بر این باورند که یادگیرندگان خودسامانگر فعالند و به کمک نظارت و راهبرد یادگیری خود را به طور موثر سامان می‌دهند (ص ۳۲۴؛ نقل از سیف ۱۳۸۸). چند تعریف از خودتنظیمی: تعدد تعاریف خودتنظیمی حاکی از پیچیدگی و چندجنبه‌ای بودن آن است (کدیور، ۱۳۸۸). - خودتنظیمی به فرایندی اشاره دارد که در آن فراگیر به طور نظام‌مند، افکار، احساسات و رفتارهای خود را در دستیابی به اهداف مورد نظر هدایت می‌کند (شانک و زیمرمن، ۱۹۸۸؛ نقل از کدیور، ۱۳۸۸). - خودتنظیمی یکی از توانمندی‌های انسان در اعمال کنترل بر افکار، احساسات و رفتار خود است که از طریق آن انسان بر رفتار خود نظارت می‌کند و با توجه به معیارهای فردی در مورد آن قضاوت می‌کند (کربنی، نقل از کدیور، ۱۳۸۸).