کتاب چند صورت از مستی

کتاب چند صورت از مستی مجموعه‌ای از شعرهای معاصر فارسی به قلم سمیرا یحیایی است که توسط نشر حکمت کلمه منتشر شده است. این اثر در دسته‌بندی شعر فارسی قرن ۱۴ قرار می‌گیرد و با نگاهی به تجربه‌های زیسته، شهر، خاطره و هویت، به روایت احساسات و دغدغه‌های شاعر می‌پردازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چند صورت از مستی

کتاب چند صورت از مستی مجموعه‌ای از شعرهای آزاد و نیمایی است که در فضایی شهری و معاصر شکل گرفته‌اند. این کتاب در دوره‌ای منتشر شده که شعر فارسی با تجربه‌های نو و زبان متفاوتی روبه‌روست و سمیرا یحیایی نیز با بهره‌گیری از تصاویر شهری، خاطرات شخصی و ارجاعات فرهنگی، جهان ذهنی خود را ترسیم کرده است. اشعار این مجموعه اغلب به تهران و فضاهای آشنا برای نسل جوان اشاره دارند و در آن‌ها نشانه‌هایی از زندگی روزمره، روابط انسانی، مرگ، خاطره و هویت دیده می‌شود. کتاب با ارجاعاتی به دیگر شاعران و آثار ادبی، پیوندی میان گذشته و حال برقرار می‌کند و درعین‌حال، دغدغه‌های فردی و جمعی را در بستر شعر معاصر فارسی بازتاب می‌دهد. فضای کلی اثر، میان خاطره و واقعیت و میان تجربه‌های زیسته و خیال حرکت می‌کند و زبان شاعرانه‌ی آن، گاه به‌سوی روایت و گاه به‌سوی تصویرسازی پیش می‌رود.

چرا باید کتاب چند صورت از مستی را خواند؟

این مجموعه شعر با پرداختن به تجربه‌های زیسته در بستر شهری و اجتماعی، امکان مواجهه با لایه‌های پنهان احساسات و خاطرات را فراهم می‌کند. اشعار چند صورت از مستی با تصویرسازی‌های خاص و ارجاعات فرهنگی، فرصتی برای تامل در باب هویت، مرگ، عشق و زیستن در شهر معاصر ایجاد می‌کنند. خواندن این کتاب می‌تواند برای کسانی جذاب باشد که به‌دنبال کشف زبان تازه و تجربه‌های متفاوت در شعر فارسی هستند و دریچه‌ای به‌سوی نگاه شاعرانه به زندگی روزمره بگشاید.

خواندن کتاب چند صورت از مستی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به شعر معاصر فارسی، دوستداران ادبیات شهری و کسانی مناسب است که دغدغه‌هایی چون هویت، خاطره، مرگ و زیستن در شهر را دارند؛ همچنین به کسانی پیشنهاد می‌شود که به‌دنبال تجربه‌ی زبان و تصویر در شعر هستند.

بخشی از کتاب چند صورت از مستی

«تو ساز می‌شوی می‌روی توی آغوشم دستی که وقت مرگ شکل ساز می‌شود دست تو وقت مرگ... بادهای اضافه می‌وزند بادهای وزید و پرم، پرم کردند، دره‌ای که پیاله می‌شود بالا نمی‌رود بالا نمی‌رود خوش‌قولی تو در تهران چه اهمیت دارد... اما که عید بوی کافه‌های انقلاب می‌دهد.»