کتاب سفر فلسفی در جستجوی معنای زندگی

کتاب سفر فلسفی در جستجوی معنای زندگی نوشتهٔ یووال لوری و ترجمهٔ سعید عابدی است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب سفر فلسفی در جستجوی معنای زندگی

به نظر می‌رسد جهت‌گیری پرسش از معنای زندگی در راستای گریز از جریان عادی زندگی و وضعیت‌های آشنایی باشد که در آن‌ها اطلاعات عملی، تبیین‌های علمی، توجیهات اخلاقی و دلایل خودمدارانه و فایده‌گرایانه‌ای برای کارهایی که انجام می‌دهیم ارائه می‌شود، یا تفسیرهایی روشنگر از معنای برخی رویدادهای معین تدارک دیده می‌شود، گریزی با این هدف که به‌اصطلاح «معنای همه آن» را در یک مورد خاص درک کرد. می‌گویند پاسخ دادن به پرسش یادشده از «راز زندگی» پرده برمی‌دارد و به این ترتیب به ما امکان می‌دهد دریابیم ارزش زندگی در کجا نهفته است، چه انتظاری از زندگی می‌توان داشت، چه چیز زندگی باید توجه ما را جلب کند، شیوه ارزیابی و زیستن زندگی چگونه باید باشد، به چه چیز می‌توان امید بست و سرانجام با مرگ قریب‌الوقوعمان چگونه باید کنار بیاییم. یووال لوری در کتاب سفر فلسفی در جستجوی معنای زندگی (Tracking the meaning of life: a philosophical journey) به این موضوع پرداخته است.

خواندن کتاب سفر فلسفی در جستجوی معنای زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران فلسفهٔ مدرن پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سفر فلسفی در جستجوی معنای زندگی

«از نگاه نیگل تجربه پوچی زندگی نه در مقایسه‌ای ریشه دارد که ما میان عرصه بی‌کران کائنات و هستی محدود خویش می‌کنیم، نه برمی‌گردد به تشخیص این واقعیت که هیچ‌گونه غایت متعالی‌ای در کار نیست تا زندگی ما را موجه سازد و نه سرمنشأش آگاهی از این امر است که مرگ عاقبت و به‌ناگاه بر ما غالب خواهد شد. وی یادآور می‌شود که نقطه پیدایش و پایان توجیه‌هایی که بر اساس دلایل ارائه‌شده برای اَعمال انجام می‌گیرد هر دو از درون خود زندگی است. لذا با طرح این موضوع که دلایلی که برای زندگی داریم ناتمام است نمی‌توان احساس پوچ بودنِ زندگی را تبیین کرد. نیگل تجربه پوچی زندگی را با معنایی که ما برای زندگی خود قایل می‌شویم مرتبط می‌بیند، معنایی که وقتی به زندگانی خویش و درونمایه‌های آن از منظری عینی می‌نگریم در نگاهمان پوچ می‌نماید. به توضیح او عاملی که سبب می‌شود زندگی خویش و کلاً حیات بشر را امری پوچ احساس کنیم عبارت است از شکاف میان معنایی که برای زندگی خویش و رخدادهای آن قایل می‌شویم، و وقوف ما بر بی‌معنا بودن آن‌ها از منظر عینی. او توضیح می‌دهد که نحوه تجربه ما از معنای زندگی‌مان دیدی درونی از آن‌ها در اختیارمان می‌نهد که در قالب نوعی تلقی معنادار ذهنی از زندگی‌مان نمودار می‌شود. اما طرز نگرشی که از منظری بیرونی به زندگی‌مان داریم به ما دیدی بیرونی از آن می‌دهد و در این دید است که آنچه در زندگی برایمان معنادار است از میان می‌رود. به نظر نیگل ناهمخوانی بین این دو منظر سرمنشأ تجربه پوچی‌ای است که در قبال زندگی حس می‌کنیم. او مواردی از ظهور همین حس ناهمخوانی را چنین برمی‌شمارد: وقتی در مراسم اعطای جایزه برنده محترم ناگهان خود را به‌کلی می‌بازد و دستپاچه می‌شود یا موقعی که کسی اصرار دارد به سود تصمیمی که دیگر اتخاذ شده است باز هم دلیلی بیاورد، یا هنگامی که مجرمی معلوم‌الحال را به ریاست بنیاد خیریه‌ای می‌گمارند، یا وقتی ما روی خط تلفن به پیام ضبط‌شده‌ای اظهار عشق می‌کنیم. تفاوت قضیه در این است که ما در بیشتر موارد دیگر وقتی متوجه می‌شویم که در وضعیتی پوچ به سر می‌بریم، خواهیم کوشید آن را تغییر بدهیم ولی در خصوص معنایی که برای زندگی‌مان قایل می‌شویم چنین نیست»