کتاب مبناشناسی خلاء و تهیت در دو سنت تائویی و اسلام

کتاب مبناشناسی خلاء و تهیت در دو سنت تائویی و اسلام نوشتۀ حسین ابراهیمی ناغانی در انتشارات تاثیر به چاپ رسیده است. این کتاب، چگونگی استحالۀ دو مفهوم خلاء و تهیت مربوط به دو سنت تائویی و اسلام را در نقاشی چینی و نگارگری ایرانی بررسی کرده و به تحلیل مشترکات و تفاوت‌های این دو تمدن پرداخته است.

درباره کتاب مبناشناسی خلاء و تهیت در دو سنت تائویی و اسلام

هنر با شئون مختلف سنت آمیخته است؛ به خصوص با مفاهیم بنیادی هستی‌شناسی. بر همین اساس، نقاشی و نگارگری نیز از این قاعده تبعیت می‌کند. کتاب مبناشناسی خلاء و تهیت در دو سنت تائویی و اسلام در باب مفاهیم بنیادین و مشترکی چون دائو، نیروانا، ذات حق و مقولات مربوط به هستی، مبدأ و خلقت در تمدن‌های سنتی شرقی است و مفاهیم فلسفی و هنری در دو سنت بزرگ تائوئیسم و اسلام را بررسی تطبیقی کرده است. نویسنده با رویکردی فلسفی و هستی‌شناسی به مقایسۀ مفهوم خلاء و تهیت در نقاشی چینی و نگارگری ایرانی پرداخته و با بررسی ریشه‌ای معانی این دو مفهوم نمودهای آن در عرصه‌های مختلف فکری و فرهنگی، تلاش کرده است مخاطب را با سرچشمه‌های فرهنگ شرقی آشنا کند. او نشان می‌دهد که این دو مفهوم به‌رغم تفاوت‌های ظاهری، در هر دو سنت از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند و به عنوان نمادهایی از معنویت، سکوت و فضای خالی که مظهر حقیقت متعالی و ذات الهی هستند، مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

خواندن کتاب مبناشناسی خلاء و تهیت در دو سنت تائویی و اسلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به پژوهشگران فلسفه، هنر و ادیان و علاقه‌مندان به تاریخ و هنرهای شرقی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مبناشناسی خلاء و تهیت در دو سنت تائویی و اسلام

«مفاهیم در نسبت‌ها است که فهمیدنی است، پس آنجا که وجود مطلق است و نسبت ها در وجود مطلق محو می‌شود، چگونه می‌توان کیفیتی شهودی را در قالب مفاهیم عقلی و اعتباری درک کرد؟ بنابراین آنچه دیدنی ست به مثابه عالم محسوس، هستی خود از غیر داشته و بنابر اعراض، قائم بالذات نبوده و لذا واجد نسبت، هم پوشانی و غیریت و اضافات بوده و برهمین اساس است که دیدنی است و محسوس.»