کتاب توسعه تفکر برون مغزی

کتاب توسعه تفکر برون مغزی نوشتهٔ آنی مورفی پال و ترجمهٔ مریم تقدیسی است. نشر آسمان نیلگون این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر در باب نقش محیط در گسترش تفکر است.

درباره کتاب توسعه تفکر برون مغزی

کتاب توسعه تفکر برون مغزی (The Extended Mind) یکی از چالش‌برانگیزترین و جدیدترین ایده‌های مطرح‌شده در پژوهش‌های روان‌شناختی را مطرح کرده است. نویسنده که معتقد است از ابتدای تاریخ به بزرگ‌ترین دانشمندان و متفکران زمان در طرح و کشف ایده‌های جدید کمک کرده است. آنی مورفی پال با مطالعه و بررسی آثار متعدد پژوهشی در حوزهٔ علوم شناختی و فلسفهٔ ذهن، به طرح شواهد و دلایل اثبات این ایده پرداخته است که در واقع عوامل برون‌مغزی از جمله شرایط جسمی، روابط اجتماعی و عوامل محیطی، بسیار بیشتر از چیزی که فکرش را می‌کردیم در کاهش یا افزایش سطح هوش آدمی اثرگذار است. با او همراه شوید.

خواندن کتاب توسعه تفکر برون مغزی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب نقش محیط در گسترش تفکر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب توسعه تفکر برون مغزی

«ارگانیسم انسانی طی صدها هزار سال زندگی در طبیعت دقیقاً طوری با خصوصیات مختص زندگی در محیط سرسبز اطراف خود تنظیم شده که حتی امروز حواس و شناخت ما به‌راحتی و به نحوی کارآمد قادر به پردازش خصوصیات حاضر در محیط‌های طبیعی است. ذهن ما با فرکانس‌های دنیای طبیعی تنظیم شده است. هیچ‌کدام از تنظیمات چنین تکاملی آمادگی زندگی در این دنیای نوظهور را، که بیشتر ما اوقاتمان را در آن سپری می‌کنیم، در اختیارمان قرار نداده است: محیطی ساختگی با خطوط تیز و سازه‌های ناهنجار و حرکتی بی‌وقفه. ما در آسمان‌خراش‌ها و آزادراه‌های این زندگی مدرن اردو زده‌ایم، ولی ذهنمان در مکانی که سکنا گزیده‌ایم در آرامش نیست. ناهماهنگی میان محرک‌هایی که برای پردازش آن‌ها تکامل یافته‌ایم و مناظر و صداهایی که حواس ما معمولاً با آن‌ها مواجه است موجب تخلیهٔ منابع ذهنی محدود ما می‌شود. ساعت‌ها کار در محیط‌های فاقد محرک‌های بیولوژیکی ما را فرسوده و موجب شده خسته شویم و نیروی تمرکزمان را از دست دهیم.

مطالعات عده‌ای دانشمند در زمینهٔ ساعاتی که در ساختمان‌ها و وسایل نقلیه سپری می‌کنیم نشان داده است که ما تنها ۷ درصد از زمان خود را در محیط بیرون صرف می‌کنیم. این درصد در مقایسه با اجدادمان که در طبیعت زندگی می‌کردند بسیاربسیار ناچیز است، ولی در مقایسه با امریکایی‌های بیست سال پیش هم ناچیز محسوب می‌شود. طبق گزارش‌ها، بیش از ۶۰ درصد از بزرگ‌سالان امریکایی ۵ ساعت یا کمتر را هر هفته بیرون از خانه و در طبیعت سپری می‌کنند.

کودکان نیز بسیار کمتر از نسل‌های قبلی بیرون از خانه تفریح می‌کنند و فقط ۲۶ درصد از مادران گفته‌اند که فرزندانشان هر روز بیرون از خانه بازی می‌کنند. چنین روندهایی همچنان ادامه دارد: بیشتر از نیمی از انسان‌های کرهٔ زمین امروزه در شهرها زندگی می‌کنند و طبق پیش‌بینی‌ها تا سال ۲۰۵۰ این رقم به ۷۰ درصد خواهد رسید.

بااین‌حال با وجود تغییرات فرهنگی، بیولوژی ما با بیولوژی اجدادمان یکسان باقی مانده است. حتی در دنیای امروز واکنش مغز و جسم ما به طبیعت نشان‌دهندهٔ جای پای عمیق زندگی در طبیعت در روند تکامل ماست. به طوری که در دنیای امروز هم می‌توانیم خط مستقیمی از چشم‌اندازهای موردعلاقه‌مان در طبیعت به محیط‌هایی که اجدادمان در آن‌ها تکامل یافته‌اند متصل کنیم. یکی از مکان‌هایی که می‌توانیم کشیدن این خط را از آن آغاز کنیم نیم‌کیلومتری مرکز جزیرهٔ منهتن است که جمعیت فراوانی در آن زندگی می‌کنند. چهل و دو میلیون نفر سالانه از پارک مرکزی نیویورک دیدن می‌کنند - در مراتع آن قدم می‌زنند، رایحهٔ باغ‌های آن را استشمام می‌کنند و دریاچهٔ درخشان پشت سد آن را تماشا می‌کنند. چرا این‌همه انسان جذب این ۸۴۰ هکتار می‌شوند؟ خالق آن علت را می‌دانست. معمار چشم‌انداز، فردریک لا اُولمستد، نوشته است: «چشم‌اندازهای طبیعی ذهن را بدون ایجاد خستگی به کار می‌گیرند و بااین‌حال به آن جان می‌بخشند و به این ترتیب از طریق تأثیر ذهن در جسم موجب سرزندگی و آرامش کل سیستم می‌شوند.»»