کتاب آتش در آب

کتاب آتش در آب نوشتهٔ احمد حسینیا را انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر کرده است. این کتاب به بیان خاطرات و مجموعه‌ای از گفت‌وگوها با رزمندگان نیروی هوایی ارتش می‌پردازد.

درباره کتاب آتش در آب

دوران ۸سالهٔ جنگ ایران و عراق با تمام سختی‌ها و تلخی‌هایی که بر جسم و روح مردم ایران وارد کرد و لطمات جدی به زیربناهای اقتصادی کشور، محمل روایت‌ها و داستان‌های بسیاری از شجاعت و دلیری مردمان این سرزمین است. ازجملهٔ این روایت‌ها، خاطرات رزمندگان نیروی دریایی ارتش است که خواندنشان ازحیث تاریخی و روایی دارای ارزش و بازگوکننده‌ٔ بخش مهمی از نبردهای دریایی و تاریخ جنگ است. 

خواندن کتاب آتش در آب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران به‌ویژه تاریخ جنگ از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب آتش در آب

«نبردهای رزمندگان نیروی دریایی ارتش ایران در هشت سال دفاع مقدس به دو بخش عمده و کلی تقسیم می‌شود. بخش اول نبرد با نیروهای عراقی است. هنوز یک هفته از آغاز جنگ تحمیلی نگذشته بود که ناوچه‌های عراقی به سمت جزیرهٔ خارک حرکت کردند تا آن جزیره را مورد حمله قرار دهند. چهار ناوچهٔ پیکان جوشن، سهند و سبلان مسئولیت محافظت از خلیج‌فارس و دریای عمان را به عهده داشتند. تکاوران نیروی دریایی نیز علاوه‌بر مأموریت‌های مختلف و محافظت از مرزهای آبی در مناطق مختلف جبههٔ خوزستان از قبیل خرمشهر در نبردهای متعدد زمینی حضور داشتند. ناوچهٔ پیکان به فرماندهی ناخدا همتی مأموریت یافت به سمت جزیرهٔ خارک حرکت کند و محافظت از آن جزیره را به عهده بگیرد. با حضور ناوچهٔ پیکان در منطقه، ناوچه‌های عراقی پا به فرار گذاشتند. ناوچهٔ پیکان علاوه‌بر محافظت از خارک موظف بود حوزهٔ پدافندی خود را تا منتهی‌الیه مرز جنوب‌غربی خورموسی تا دهانه‌ اروند گسترش بدهد و از سکوهای نفتی آن منطقه (نوروز و اردشیر) محافظت کند. آنچه این سکوهای نفتی و منطقه را مورد تهدید قرار می‌داد. دیده‌بانی نیروهای عراقی بود که از روی سکوهای نفتی خود در نزدیکی ام‌القصر (البكر و الاميه)، نظارت کاملی بر نیروها و تجهیزات نفتی ایران و عبورومرور در خلیج‌فارس داشتند و راهنمای خوب و مفیدی برای هدایت ناوچه‌ها و هواپیماهای خود بودند. ناوچهٔ پیکان بارها این سکوها را مورد حملهٔ موشکی خود قرار داد اما ارتش عراق پس از هر تخریب به‌سرعت آن را بازسازی می‌کرد. چون حضور دیده‌بانان دشمن در روی آن سکوها برای ارتش عراق جنبهٔ حیاتی داشت. حملهٔ مکرر ناوچهٔ پیکان به سکوهای البكر و الاميه به‌طور ناقص صورت می‌گرفت و فقط برای مدت زمان کمی در مأموریت دیده‌بانی نیروهای عراقی اختلال ایجاد می‌کرد. زیرا ارتش عراق به‌سرعت این سکوها را بازسازی و مرمت می‌کرد و با گزارش وضعیت روزانهٔ دیده‌بان‌ها امنیت منطقه را با هجوم هواپیماها و بمباران‌های متعدد خود برهم می‌زدند.»