کتاب واژه هایی از بهشت

کتاب واژه هایی از بهشت نوشتهٔ کاوه گوهرین است. نشر ارس این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی گفتارهایی از حضرت حسین (ع).

درباره کتاب واژه هایی از بهشت

کاوه گوهرین در کتاب واژه هایی از بهشت کتاب گزیده‌ای از سخنان و سرگذشت سومین امام شیعیان را گردآوری کرده است. کاوه گوهرین، شاعر و پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی با نوشتاری مسجع، شعرگونه و با روشی نزدیک به سره‌گرایی این کتاب را به رشتهٔ تحریر درآورده است. بخش نخست کتاب، به شرح مختصری از زندگی امام حسین (ع) اختصاص یافته است. در بخش‌های بعدی این اثر، فصل‌هایی با عناوین «سپارش‌نامه»، «گزین‌گویه‌ها»، «نامه‌‌ای به کوفیان»، «خطبه‌ها» و «کلام واپسین» ارائه شده‌اند تا پندها و رهنمودهای امام حسین را از زاویه دید ایشان و با نوشتاری الهام‌گرفته از سبک زبانی فارسی باستان بازگو کنند. امام حسین (ع) نزد شیعیان و به‌خصوص ایرانیان از جایگاه و مقام والایی برخوردار است و خواندن کتاب‌هایی درباره‌ٔ ایشان، برای آن‌ها لطف و ارزش فراوانی به همراه دارد. کتاب واژه‌هایی از بهشت به قلم کاوه گوهرین در این کتاب مذهبی، شرح مختصری از زندگی امام حسین، به همراه گزیده‌ای از خطبه‌ها و نامه‌های ایشان، به سبک فارسی کهن را ارائه کرده است.

خواندن کتاب واژه هایی از بهشت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ احادیث شیعه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب واژه هایی از بهشت

««نیکوترین نیایش و ستایش مر خدای را،

مرا گفتن باید که یارانی باوفاتر از شما

هرگز ندیده‌ام.

خدای پاداش خوبی‌هاتان دهاد.

گمان دارم فردا، روز مصاف من است

با دشمنان دین خدای.

من در کار خود و شما اندیشه کردم.

همه آزاد هستید تا از همان راهی که

آمده‌اید بازگردید و هیچ گونه پای‌بندی

نسبت به من نداشته باشید.

این شب تیره و تار شما را

در خود پیچیدن خواهد و هیچ چشمی

شما را دید نتواند.

پس همین تاریکی را مرکوبی بدانید

چُست و راهوار،

و دور شوید از این سرزمین بلاخیز.

هر یک از شما

دست تنی دیگر بگیرید و پراکنده شوید

اندر میان شهرها و آبادی‌ها،

زیراک این ستم‌پیشه‌گان تنها

به خون من تشنه‌اند،

و بدین جای نیامده‌اند

مگر به قصد کشتن من.

وگر دست یابند مرا

شمایان را کاری‌شان نخواهد بود. »

پس از این که امام، وفای یاران خویش دید، فرمود:

«ای آزاده‌گان،

آنک بهشت است

با گشوده‌ترین درها.

پیامبر خدای و تمامی کشتگان ره راستی،

به انتظار گام‌های شما نشسته‌اند.

پس بتازید بر سپاه کین،

و از ایمان و آرمان خویش

که دین خدای و آیین پیمبر است،

دفاع کنید...

برترین پاداش‌های کردگار،

شمایان را باد... »

بخشی از خطبهٔ امام (ع)، خطاب به سپاه کوفه:

«ای کوفیان،

دانم که این سخن سود ندارد مرا،

ولیک می‌گویم تا حجّت بُوَد مر شمایان را.

همه دانید که من پسر فاطمه دخت پیامبر،

و پسر علی فرزند ابوطالبم.

عمّ من جعفر طیار است و عمّ پدرم حمزه سیدالشهدا و برادرم حسن است.

گر شما به خدای بگرویده‌اید و به دین جدّ من ایمان دارید بگویید تا مرا چه گناه رفته است که آهنگ جان من کرده‌اید؟

ای کوفیان،

تا اندر میان شما بودم خون کسی نریختم و خواستهٔ کسی نستدم، شما از چه‌روی خون من حلال دارید؟

من به مدینه نشسته بودم بر بالین جدّم، مرا آنجا نهشتید۱ که بنشینم، به مکه شدم، مرا بخواندید و شما که اهل کوفه‌اید پیک فرستادید و من اکنون شما را از آن گویم که موسی گفت قوم فرعون را. گر به من نگروید، دست بدارید از من تا به حرم خدای باز گردم و آنجا نشینم تا این جهان بر من بگذرد و گذر ایام خود گوید حق که را بوده و ستم که کرده است.»