کتاب دیوان عشق، شاهنامه فردوسی (جلد اول)

کتاب دیوان عشق، شاهنامه فردوسی (جلد اول) نوشتۀ ابوالقاسم فردوسی با گردآوری بهرام عفراوی در انتشارات دایره چهار رنگ به چاپ رسیده است.

درباره کتاب دیوان عشق، شاهنامه فردوسی (جلد اول)

مجموعه دیوان عشق که از دیوان حافظ شروع شده است شامل آثار و اشعار شاعران و سخنوران ایرانی است. این مجموعه با تأکید بر کلمهٔ عشق، محبت و دوستی گردآوری شده است. خوانندگان می‌توانند به‌راحتی این کلمات را در متن بیابند و در موارد مختلف مورد نیاز خود از آن شعر یا متن استفاده کنند. در این مجموعه سعی شده است نکاتی که برای خوانندگان در هنگام استفاده از گوشی تلفن همراه اهمیت دارد، رعایت شود. استفاده از فونت زیبای وزیر با خوانایی مناسب در گوشی همراه و یک ستونی بودن متن که سادگی دنبال‌کردن آن را به همراه دارد، از ویژگی‌های این مجموعه است.

ابوالقاسم فردوسی را پرچم‌دار هویت ایرانی دانسته‌اند. او در روزگاری که زبان فارسی مهجور مانده و آن‌طور که باید قدر نمی‌دید، نه با شمشیر و زره پولادین، بلکه با قلم فرهنگ و سرمایهٔ عمر، به جنگ با نادیده‌انگاری این زبان برخاسته و آن را از خطر نابودی نجات داد. حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بزرگ حماسه‌سرا و سرایندهٔ کتاب ارزشمند شاهنامه، همواره میان مردم ایران و جهان از موقعیتی والا برخوردار بوده است. برخی بر این باورند که فردوسی در سال‌های ۳۲۵ یا ۳۲۶ هجری قمری یا در حدود سال‌های ۳۲۹ تا ۳۳۰ هجری قمری به دنیا آمده است. شواهد و قرائن موجود حاکی از آن است که در روزگار جوانی فردوسی، فردی به نام «ابومنصور احمد بن محمد دقیقی» که گویا از همشهریان فردوسی بوده، به نظم داستان‌های کهن فارسی بر مبنای شاهنامهٔ ابومنصوری همت گماشته، اما قبل از اینکه کار سرایش این داستان‌ها را به سرانجام برساند، توسط غلامش کشته شده و این عاملی شده است تا فردوسی تصمیم بگیرد کار نیمه‌تمام او را به پایان برساند. دیری نپایید که فردوسی به‌واسطهٔ سرودن داستان‌های کهن ایرانی در بین مردم آن روزگار شهرت یافت و همه مشتاق بودند تا بخشی از سروده‌های او را بشنوند. هر چند فردوسی در طول زندگی خود از اثر ماندگارش قدر ندید، اما با مرگ او روزبه‌روز بر ارج و قرب این اثر نزد مردم افزوده شد و عدهٔ بسیاری، داستان‌های کهن ایرانی را در قالب اشعار شاهنامه برای فرزندان خود نقل کردند و بدین‌وسیله زبان فارسی نیز در میان مردم جایگاه خود را بازیافت. پس از مرگ فردوسی، مردم جسم بی‌جانش را به قبرستان مسلمانان بردند تا به خاک بسپارند، اما فرد متعصبی، فردوسی را بی‌دین و کافر (رافضی) خوانده و اجازهٔ دفن او میان مسلمانان را نداد؛ بنابراین فردوسی را در میانهٔ باغی که به خود او تعلق داشت به خاک سپردند. مزار او در طوس در استان خراسان پایدار است.

خواندن کتاب دیوان عشق، شاهنامه فردوسی (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران شعر کهن پارسی پیشنهاد می‌کنیم.