کتاب انگل ازلی

کتاب «انگل ازلی» نوشتۀ هیدیاکی سنا و ترجمۀ هاشم نیازپور است و نشر صاد آن را منتشر کرده است. انگل ازلی رمانی مهیج، دلهره‌آور و خواندنی است.

درباره کتاب انگل ازلی

رمان انگل ازلی شروعی هولناک دارد و با صحنۀ تصادف آغاز می‌شود. کیومی ناگاشیما ناگهان احساس می‌کند نابینا شده است. اما مدتی از این تصادف رانندگی عجیب نمی‌گذرد که متوجه می‌شود حبابی دورتادورش شکل‌گرفته، در مایعی گرم و چسبناک شناور است و بدنی کشیده و باریک دارد؛ مانند یک کرم. کیومی مرده است؛ اما وجودش را در چنین کالبدی حس می‌کند. توشیاکی ناگاشیما، همسر کیومی استاد دانشگاه که در دانشکدۀ داروسازی کار می‌کند و دورهٔ متدهای پیشرفته را در علوم «ساختارسازی زیستی» گذرانده است، تصمیم دارد برای یک آزمایش مهم آماده شود که خبر بدی به او می‌رسد. همسرش تصادف کرده و جانش را ازدست‌داده است. این حادثه او را غرق در اندوه می‌کند و باعث می‌شود فکر عجیبی به ذهنش برسد.

انگل ازلی یکی از آثار مهم ادبیات ژاپن است که در آن ژانر وحشت و علمی تخیلی تلفیق شده است. بر اساس کتاب انگل ازلی یک بازی ویدئویی هم برای کنسول پلی‌استیشن توسط استودیوی بازی‌سازی کپکام (سازنده مجموعه رزیدنت ایول) تولید شد که مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت. همچنین یک مجموعه مانگا ویک فیلم سینمایی هم مبتنی بر انگل ازلی ساخته شده است.

خواندن کتاب انگل ازلی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستدارن ادبیات ژاپن و علاقه‌مندان به رمان‌های علمی تخیلی و ترسناک پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب انگل ازلی

«مادر کیومی برای اینکه فریاد نزند، با دودست جلوِ دهانش را گرفت. توشیاکی نمی‌دانست که چه واکنشی باید نشان دهد. «تنفّس مصنوعی»، «کمای عمیق» و «مرگ مغزی» در سرش آشوب به پا کرده بودند. نمی‌توانست باور کند این کلمات را دربارهٔ محبوب او گفته باشند. ناگهان توشیاکی حرارتی را احساس کرد. او به خودش آمد. تمام بدنش داغ شده بود؛ انگارکه در میان شعله‌های آتش افتاده باشد. اتاق گرم‌تر نشده بود. او داشت از درون می‌سوخت. دما بی‌حد بالا رفت. توشیاکی بی اینکه بداند چه بلایی بر سرش آمده است، اطرافش را برانداز کرد؛ ولی ابری سرخ‌رنگ جلوِ چشمش را پوشاند و لحظه‌ای بعد بینایی‌اش را از دست داد. دهان باز کرد تا فریاد بکشد؛ ولی از گلویش صدایی بیرون نیامد. حلقش مانند چوب خشک شده بود. هر لحظه ممکن بود شعله‌های آتش از نوک انگشتانش زبانه بکشد. توشیاکی حس می‌کرد که بی‌تردید خواهد سوخت.»